Για τον ζωγράφο Βασίλη Προκόπο

Ένα μικρό σημείωμα για τον φίλο μου ζωγράφο Βασίλη Προκόπο. Τον σεμνό, ταπεινό μα τόσο ιδιαίτερο Βασίλη που «έφυγε» πρόσφατα.

Λίγα λόγια για τον Βασίλη Προκόπο..

Όχι για το έργο του. Δεν είμαι ειδικός. Άλλωστε πιστεύω αυτό που πολλοί μεγάλοι ζωγράφοι έχουν πει : ότι την ζωγραφική την νοιώθεις, την αισθάνεσαι, την αφουγκράζεσαι.

Προς αυτή την κατεύθυνση θα προσπαθήσω να βοηθήσω. Δηλαδή να αισθανθούμε τα έργα του.

Ο Βασίλης Προκόπος είναι ιδιάζουσα περίπτωση ζωγράφου.

Σπάνιας ευαισθησίας και άκρατου συναισθηματισμού.

Ζωγράφιζε μόνο όταν κάτι τον συγκινούσε.

Και συγκινείτο κυρίως σε δύο περιπτώσεις.

Πρώτον όταν βρισκόταν στην φύση και δη στην Αρκαδική γη. Αρκάς όχι σοβινιστικά ή επί το κομψότερο, αλλά εξίσου επικίνδυνο, ‘’πατριωτικά’’, αλλά Αρκάς που στο κελάρυσμα από μια πηγή του Μαινάλου νοιώθει τις νεράιδες και που στο θρόισμα του αέρα στα έλατα ακούει βιολιά ή τον αυλό του Πάνα.

Έτσι γεμίζει τις αισθήσεις του, και τις αισθητικές του ανάγκες τις μεταφέρει με τον πηγαίο τρόπο του στον καμβά.

Και η δεύτερη περίπτωση που συγκινείτο ήσαν οι «ενοχές του». Οι ενοχές του καλλιτέχνη, του πολιτισμένου ανθρώπου, του Καζαντζάκη. Τον έχω δει παραμονές μιας έκθεσης του, τότε που άρχισε ο βομβαρδισμός του Ιράκ το 2004, να νοιώθει την ανάγκη να ματαιώσει την έκθεση.

Αντ’ αυτού όμως έφτιαξε για δυο νύχτες πάμπολλα μικρά σκίτσα σε απλές κόλλες ‘’ιχνογραφίας’’ που απέδιδε τον πόλεμο, τον πόνο, την θλίψη, τον όλεθρο. Και υποχρέωσε την γκαλερί να διαθέσει για τα έργα αυτά τον πιο μεγάλο τοίχο. Έργα απλά, μικρά, πηγαία χωρίς ίχνος κερδοφορίας.

Έτσι τα έργα του εκφράζουν τις ενοχές του, τις ενοχές μας και ίσως λίγο μας λυτρώνουν.

Στον Βασίλη Προκόπο ένοιωθα το πινέλο να ελέγχεται από το χέρι και το χέρι να ελέγχεται από την καρδιά.

Κώστας Τραγάς, Πολιτικός Μηχανικός