ΠΑΜΕ: Οι εργατοπατέρες της ηγεσίας της ΓΣΕΕ ξανά σε ρόλο προσωπάρχη του ΣΕΒ
Η ηγεσία της ΓΣΕΕ βλέπει τη ζωή των εργαζομένων με τα μάτια της εργοδοσίας. Δεν ανησυχεί για το πώς θα τα βγάλει πέρα η εργατική – λαϊκή οικογένεια. Αγωνιά για το πώς οι επιχειρήσεις θα διατηρήσουν “ποιοτικό προσωπικό”, θα αυξήσουν την παραγωγικότητά τους και θα περιορίσουν το λεγόμενο μισθολογικό κόστος.
«Αδυσώπητη» …μάχη διεξάγει η ηγεσία της ΓΣΕΕ μαζί με τους εργοδότες – τους «κοινωνικούς εταίρους», όπως η ίδια τους αποκαλεί – διεκδικώντας από την κυβέρνηση αύξηση της διατακτικής σίτισης για όσους εργαζόμενους τη λαμβάνουν.
Αντί για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς, ζητάει να δοθούν ακόμα μεγαλύτερα φορολογικά κίνητρα στους εργοδότες για να δίνουν τέτοιες «παροχές». Το αίτημα διατυπώνεται σε επιστολή που απέστειλαν στις 31 Ιούλη οι «κοινωνικοί εταίροι» προς τον υπουργό Οικονομικών Κυρ. Πιερρακάκη.
Η διατακτική σίτισης – με βάση το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο – είναι ένα ποσό που δίνεται ανά μέρα εργασίας από τους εργοδότες κατ’ επιλογή τους και φτάνει μέχρι τα 6 ευρώ. Τώρα ζητάνε να φτάσει μέχρι τα 10 ευρώ.
Στο άρθρο 152 του Κώδικα Εργατικής Νομοθεσίας, με τίτλο «Παροχές σε είδος», σημειώνεται ότι αυτές «χορηγούνται αυτούσιες εξ ελευθεριότητας του εργοδότη, δεν περιλαμβάνονται στις τακτικές αποδοχές των εργαζομένων, δεν θεωρούνται εισόδημα από μισθωτές υπηρεσίες ούτε υπόκεινται σε κοινωνικοασφαλιστικές ή άλλες κρατήσεις και αποτελούν παραγωγικές και λειτουργικές δαπάνες των επιχειρήσεων». Μεταξύ των παροχών είναι και οι διατακτικές σίτισης (τα γνωστά «τροφεία»), που «η αξία τους δεν υπερβαίνει το ποσό των έξι (6) ευρώ ανά εργάσιμη μέρα».
Τα παραπάνω πρακτικά σημαίνουν ότι οι παροχές αυτές:
– Εξυπηρετήσουν σκοπούς της επιχείρησης.
– Δίνονται οικειοθελώς από τον εργοδότη, επομένως μπορούν να κοπούν ανά πάσα στιγμή.
– Είναι ανασφάλιστες.
– Δεν προσμετρώνται στον συντάξιμο μισθό, ούτε στα επιδόματα Χριστουγέννων, Πάσχα και αδείας, ούτε στην αποζημίωση απόλυσης.
Συνεπώς, όσο μεγαλύτερο μέρος των αποδοχών καταλαμβάνουν τέτοιες «παροχές» τόσο μικραίνει ο πραγματικός μισθός των εργαζομένων, όπως και τα όποια δικαιώματα που απορρέουν από αυτόν.
Το αίτημα αυτό είναι άλλη μια συμβολή της ηγεσίας της ΓΣΕΕ στην προσπάθεια να μειώσουν οι εργαζόμενοι στο ελάχιστο τις απαιτήσεις και τις διεκδικήσεις τους, καλλιεργώντας τη λογική του εφικτού που καθορίζεται από τις ανάγκες των συνεταίρων της βιομηχάνων, τραπεζιτών, εφοπλιστών κ.ά. Αυτό για τους εργαζόμενους μεταφράζεται σε ψίχουλα και για τους εργοδότες σε μεγαλύτερα κέρδη.
Περαιτέρω, η ηγεσία της ΓΣΕΕ και οι εργοδοτικές ενώσεις θέτουν ζήτημα διπλασιασμού της παροχής σίτισης ως ποσοστό του μισθού και να δοθούν ακόμα μεγαλύτερα φορολογικά κίνητρα στους εργοδότες για να δίνουν τέτοιες παροχές!
Συγκεκριμένα, στην επιστολή τους σημειώνονται τα εξής:
– Η παροχή σίτισης είναι «μία πολύ σημαντική μη μισθολογική παροχή» και ενώ σε άλλες χώρες της Ευρώπης καλύπτει «έως και το 25% του κατώτατου μισθού», στην Ελλάδα «σήμερα αντιστοιχεί στο 13,6% του κατώτατου μισθού». Πρακτικά ζητάνε τον διπλασιασμό της.
– «Λαμβάνοντας υπόψη δε ότι στις περισσότερες των ευρωπαϊκών χωρών τα πακέτα παροχών καλύπτουν σαφώς μεγαλύτερο εύρος αναγκών και με σημαντικά πιο αυξημένα ποσά, καθώς τα κράτη παρέχουν αντίστοιχα φορολογικά κίνητρα στις εταιρείες, η μάχη ανεύρεσης εργαζομένων για τις ελληνικές επιχειρήσεις είναι άνιση». Δηλαδή, δώστε και εδώ κι άλλα φορολογικά κίνητρα στους εργοδότες, για να πετάνε στην εργατική οικογένεια κουπόνια αξίας δέκα ευρώ την ημέρα!
Υστερα από όλα αυτά, εργοδότες και ηγεσία της ΓΣΕΕ, εμπαίζοντας τους εργαζόμενους, δηλώνουν με θράσος ότι «η συγκεκριμένη πρόταση δεν έχει σαν στόχο απλά την εναρμόνιση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, αλλά επί της ουσίας να υποστηρίξει τον εργαζόμενο για να καλύψει τις πραγματικές ανάγκες διατροφής κατά την εργασία, συνυπολογίζοντας ότι ένα γεύμα σήμερα κοστίζει κατ’ ελάχιστο 10 ευρώ»!
Για την Ιστορία, την επιστολή υπογράφουν τα συνεταιράκια ή όπως αποκαλούνται «οι Πρόεδροι των Εθνικών Κοινωνικών Εταίρων»: Γιάννης Παναγόπουλος (ΓΣΕΕ), Σπυρίδων Θεοδωρόπουλος (ΣΕΒ), Γιώργος Καββαθάς (ΓΣΕΒΕΕ), Σταύρος Καφούνης (ΕΣΕΕ), Αγάπη Σμπώκου (ΣΕΤΕ), Λουκία Σαράντη (ΣΒΕ).
Τους εργατοπατέρες της ηγεσίας της ΓΣΕΕ που πρωτοστατούν στις νέες φοροαπαλλαγές στην εργοδοσία καταγγέλλει το ΠΑΜΕ.
Σε ανακοίνωσή του σημειώνει:
«Την ώρα που δέκα συνάδελφοί μας έχασαν τη ζωή τους μέσα σε μόλις μια εβδομάδα σε εργοδοτικά εγκλήματα, που χιλιάδες στρέμματα δάσους γίνονται στάχτη, περιουσίες και ανθρώπινες ζωές χάνονται, η ηγεσία της ΓΣΕΕ δεν έχει βγάλει άχνα.
Βρήκε όμως τη φωνή της για να παρουσιαστεί στο γνώριμο πόστο της, στο πλευρό της κυβέρνησης και των εργοδοτικών οργανώσεων, απέναντι στους εργαζόμενους. Έβαλε την υπογραφή της κάτω από ένα ακόμη αίτημα των επιχειρηματικών ομίλων για νέες φοροαπαλλαγές και εισφοροαπαλλαγές.
Με κοινή επιστολή των λεγόμενων κοινωνικών εταίρων προς τον υπουργό Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών ζητούν την αύξηση του ημερήσιου ορίου των διατακτικών σίτισης από τα 6 στα 10 ευρώ. Παρουσιάζουν μάλιστα αυτή την πρωτοβουλία ως μέτρο “ανακούφισης” των εργαζομένων.
Τα πράγματα, όμως, είναι πολύ διαφορετικά. Κάθε ευρώ που αποσπούν οι εργαζόμενοι από την εργοδοσία προέρχεται από τη δική τους δουλειά, τους ανήκει και είναι καλοδεχούμενο. Άλλο όμως η παροχή που κατοχυρώνεται με Συλλογική Σύμβαση και άλλο η προαιρετική διατακτική και οικειοθελής παραχώρηση.
Οι διατακτικές σίτισης μέχρι το προβλεπόμενο όριο δεν εντάσσονται στον μισθό, απαλλάσσονται από φόρους και ασφαλιστικές εισφορές, ενώ αποτελούν δαπάνη που εκπίπτει φορολογικά για την επιχείρηση. Η εργοδοσία θα αποκτήσει μεγαλύτερο περιθώριο να χορηγεί μεγαλύτερο ποσοστό του μισθού σε διατακτικές εφόσον το επιλέξει, μια φθηνότερη για την ίδια παροχή, έξω από τον μισθό και τις ασφαλιστικές εισφορές.
Πρόκειται για μια νέα φορολογική διευκόλυνση προς την εργοδοσία, σερβιρισμένη με το περιτύλιγμα της “κοινωνικής ευαισθησίας”. Η ίδια η ανακοίνωση της ΓΣΕΕ είναι αποκαλυπτική. Συνδέει την πρόταση με την ανάγκη των επιχειρήσεων να “κρατούν ποιοτικό προσωπικό με ανταγωνιστικές παροχές”. Αυτή δεν είναι γλώσσα συνδικάτου. Είναι γλώσσα προσωπάρχη, τμήματος ανθρώπινου δυναμικού πολυεθνικής.
Η χαμηλή αγοραστική δύναμη των εργαζομένων που επικαλούνται δεν αποτελεί φυσικό φαινόμενο. Είναι αποτέλεσμα της πολεμικής εμπλοκής, των πολιτικών της ΕΕ και των κυβερνήσεων, που υπηρετούν τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, των αντεργατικών νόμων ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – όλου ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή των κομμάτων των συνδικαλιστών που έχουν σχηματίσει συγκυβέρνηση στην ηγεσία της ΓΣΕΕ.
Ενώ οι εργαζόμενοι βλέπουν τον μισθό τους να τελειώνει στα μισά του μήνα και τα ενοίκια, τα τρόφιμα και το ρεύμα να καταπίνουν το εισόδημά τους, τα κέρδη των εισηγμένων στο Χρηματιστήριο έφτασαν το 2025 τα 12 δισ. ευρώ. Πίσω από την εκτίναξη της κερδοφορίας των ομίλων βρίσκεται και η ακρίβεια, που ροκανίζει καθημερινά το εισόδημα των εργαζομένων.
Μπροστά σε αυτήν τη ζοφερή πραγματικότητα, η ηγεσία της ΓΣΕΕ βλέπει τη ζωή των εργαζομένων με τα μάτια της εργοδοσίας. Δεν ανησυχεί για το πώς θα τα βγάλει πέρα η εργατική – λαϊκή οικογένεια. Αγωνιά για το πώς οι επιχειρήσεις θα διατηρήσουν “ποιοτικό προσωπικό”, θα αυξήσουν την παραγωγικότητά τους και θα περιορίσουν το λεγόμενο μισθολογικό κόστος.
Η πρόκληση γίνεται ακόμη μεγαλύτερη όταν οι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ θυμούνται υποκριτικά τις ΣΣΕ. Ποιοι μιλούν για Συλλογικές Συμβάσεις; Αυτοί που διαπραγματεύονταν επί μήνες πίσω από την πλάτη των συνδικάτων και των εργαζομένων με την κυβέρνηση και τους βιομήχανους και υπέγραψαν την κατάπτυστη και αισχρή “Κοινωνική Συμφωνία”, θωρακίζοντας το αντεργατικό πλαίσιο που κρατά τους μισθούς καθηλωμένους και βάζει νέα εμπόδια στη συλλογική διεκδίκηση.
Αυτός είναι ο ρόλος τους! Η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ έχει μετατρέψει τη Συνομοσπονδία σε μηχανισμό στήριξης της κυβέρνησης της ΝΔ, σε μακρύ χέρι της εργοδοσίας μέσα στο εργατικό κίνημα, σε εργαλείο αφοπλισμού και ενσωμάτωσης των εργαζομένων.
Εργαζόμενοι και εργοδότες δεν είναι “κοινωνικοί εταίροι”! Είναι δύο διαφορετικοί κόσμοι. Από τη μια βρίσκονται αυτοί που παράγουν όλο τον πλούτο και παλεύουν να ζήσουν από τον μισθό τους. Από την άλλη αυτοί που αυξάνουν τα κέρδη τους τσακίζοντας μισθούς, ωράρια και δικαιώματα. Ανάμεσα στα συμφέροντά τους δεν υπάρχει καμία “κοινωνική συναίνεση”, υπάρχει ανειρήνευτη σύγκρουση. Για να κερδίσουν οι εργαζόμενοι, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο!
Οι εργαζόμενοι δεν χρειάζονται κουπόνια αντί για αυξήσεις ούτε εργατοπατέρες σε ρόλο συμβούλου επιχειρήσεων του ΣΕΒ. Χρειάζονται δυνατά, μαζικά και αγωνιστικά συνδικάτα, ριζωμένα στους χώρους δουλειάς, που θα οργανώνουν τον αγώνα για Συλλογικές Συμβάσεις με μεγάλες αυξήσεις στους μισθούς, για 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο, για κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων!
Αφού οι θλιβεροί εργατοπατέρες έκαναν το “αγωνιστικό” τους καθήκον, τους αφήνουμε να απολαύσουν τα μπάνια τους…
Προετοιμάζουμε σε κάθε χώρο δουλειάς και κλάδο τη μαζική συμμετοχή στο μεγάλο πανελλαδικό – παλλαϊκό συλλαλητήριο στη ΔΕΘ! Στις 5 Σεπτέμβρη, δίνουμε μαχητική απάντηση στην πολιτική των κερδών και του πολέμου!».
