Η κομμουνιστική κοινωνία είναι το σπίτι της αγάπης!

Μία ταινία από κασέτα ξετυλίγεται σαν πλακόστρωτο δρομάκι και η αγάπη ξεκινάει να περπατάει προς το προορισμό της. Σαν να ακολουθούσε εκείνο το χρονικό διάστημα μία σιγμοειδή διαδρομή, αν και σε βάθος χρόνου  δεν έμοιαζε έτσι. Στο διάβα της, βλέπει εκατέρωθεν του μονοπατιού, την αδικία να ξεκινάει σαν μπόρα και την εκμετάλλευση του ανταγωνισμού σαν κοράκια που τρώνε ό,τι βρουν. Καθοδόν, ένας πόλεμος ξεσπάει με το πρόσχημα της τρομοκρατίας, να μοιάζει σαν φωτιά που λίγο έλειψε να τη κάψει. Συνεχίζοντας, η αγάπη αντικρίζει ανθρώπους απλούς, καθημερινούς να προσπαθούν να κερδίσουν λίγα “ψίχουλα” στη πλάτη κάποιου άλλου, καθώς και αδιάφορους με “100 κιλά” λίπος επιδερμίδα, να μην νιώθουν τίποτα από εκμετάλλευση. Προχωράει και τα πράγματα διακρίνονται λίγο ξεκάθαρα! Βλέπει την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, η οποία παρήγαγε όλους αυτούς τους “σάπιους καρπούς”. Με λίγη δύναμη χαράς τη ξεριζώνει. Η εκμετάλλευση πετιέται σε ένα κάδο απορριμμάτων, ο οποίος ήταν κάπου εκεί κοντά. Ένα νέο δέντρο μεγαλώνει στο ίδιο σημείο, από ένα σποράκι που φύτεψε η ίδια. Σαν μία κοινωνία σε «βρεφική ηλικία» που χρειάζεται φροντίδα, μέχρι να «απονεκρωθεί» το κράτος. Ο καιρός είναι “ηλιόλουστος” και σε μία παιδική χαρά παιδιά παίζουν γεμάτα ενέργεια και δημιουργία. Η αύρα της αταξικής ομορφιάς είναι αισθητή και από “νέους” όλων των ηλικιών που συζητάνε στο ίδιο μέρος. Το δέντρο που είχε φυτέψει η αγάπη, είχε μεγαλώσει δείχνοντας τους ‘καρπούς’ της νέας κοινωνίας. Η ταινία της κασέτας κατέληγε στο “κοινό” σπίτι της αγάπης. Το πλακόστρωτο αυτό δρομάκι κατάληγε στη κομμουνιστική κοινωνία, σκιαγραφώντας στη πορεία του, την ανθρώπινη ιστορία!

Παύλος Τζιούρρου
Θεσσαλονίκη