Ενδοοικογενειακές Αντιθέσεις

Είναι γεγονός ότι συχνά στις οικογένειες  δημιουργούνται  και παράγονται αντιθέσεις και μικρής σημασίας καυγάδες, που έχουν σαν αποτέλεσμα ένα προσωρινό κλίμα έντασης ανάμεσα στα μέλη τους. Πού θα πάμε εκδρομή και  διακοπές, τι θα φάμε σήμερα, γιατί  δεν  φροντίζεις το σπίτι κ.α. Η ουσία  όμως είναι ότι  η φαμίλια μένει ενιαία και  ζωντανή και επιτελεί την αποστολή της.

Κάτι  ανάλογο  συμβαίνει και στο κοινωνικό και πολιτικό στίβο στη χώρα μας. Υπάρχει  μια ενωτική γραμμή μερικών  κομμάτων (μελών της οικογένειας) πάνω στα βασικά ζητήματα που απασχολούν τη χώρα και το λαό της. Η κυβέρνηση  και  η  “οικογενειακή”  αντιπολίτευση, που χάριν συντομεύσεως ας την πούμε  συστημική, έχουν κοινές απόψεις σε σοβαρά θέματα της φαμίλιας. Η υπακοή στις εντολές της ΕΕ,  η εφαρμογή του δημοσιονομικού πλαισίου που απαγορεύει  ουσιαστικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, η στροφή  της οικονομίας σε πολεμική, όπως απαιτεί η ΕΕ και  το ΝΑΤΟ, ο έρωτας με το Ισραήλ και τον εγκληματία Νετανιάχου, η υποδοχή με χειροκροτήματα στη βουλή του Αζοφικού  μαυριδερού (τι φάτσα ρε παιδιά!) φασίστα μαχητή, η μεγάλη αγάπη και εκτίμηση για τον Παναγόπουλο της ΓΣΕΕ, που μερικοί κατηγορούν, καθώς  αποταμιεύοντας βρέθηκε με εκατομμύρια, είναι κάποιες ενδείξεις, ότι η φαμίλια είναι ενωμένη.

Δεν χρειάζεται  συνεπώς να ανησυχούμε. Η  χώρα  αποτελεί ένα απέραντο  στρατιωτικό πεδίο  για  τους Αμερικάνους και τις ΗΠΑ, με τη σύμφωνη γνώμη τους, και  μέσα  σε ένα  κοινωνικό  χώρο  απόλυτης εγκατάλειψης  της πλειοψηφίας του λαού, όπου βασιλεύει  το ψέμα. Με  την ακραία  κερδοσκοπία, και  το επίπεδο πλεονάσματος για το 2025 να ξεπερνά τα 16 δις ευρώ, κατά καιρούς δίνουν ασήμαντα  δωράκια στους αναξιοπαθούντες Έλληνες, σε  ένα έντονο  προπαγανδιστικό πλαίσιο, ελπίζοντας στην αντιστροφή  του αρνητικού κλίματος  που  διαμορφώνεται σε βάρος τους.

Μια άλλη ημέρα “δώρων” είναι  η ημέρα έναρξης της έκθεσης Θεσσαλονίκης. Το  φαινόμενο έχει  έντονη  οσμή απάτης και  το χρειάζονται όταν απαιτείται  η  “ύπνωση”  του κόσμου. Αυτή  η  απάτη κρατάει  χρόνια, από το “Τσοβόλα δώστα  όλα” μέχρι της μέρες μας. Ο λαός υποφέρει, θεωρούν ότι το συμφέρον του δεν  ταιριάζει στις πεποιθήσεις τους, και  μέσα σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα τον καλούν να τους στηρίξει όταν έρχονται εκλογές. Στην έντονη στήριξη των  μέσων στα “καθρεφτάκια”  που  κατά καιρούς μοιράζουν στους ιθαγενείς, η βασική άποψη είναι: αυτές  τις δυνατότητες  έχει  η κυβέρνηση. Δεν υπάρχουν άλλα χρήματα. Τα  μέλη της φαμίλιας άλλοτε λένε ότι κινούνται στη σωστή κατεύθυνση, καλοδεχούμενα  τα  μέτρα, και άλλοτε δηλώνουν ότι μπορούσε να δοθεί κάτι παραπάνω.

Με δεδομένη τη συστράτευση της συντριπτικής πλειοψηφίας των μέσων, ο λαός  ζαλισμένος φαίνεται  να τους ανέχεται, όντας  εξαντλημένος στη  φτώχεια  και  την προσμονή  του επόμενου ΑΤΜ, προς το τέλος κάθε μήνα. Σύμφωνα με την  Eurostat, είμαστε στις τελευταίες  θέσεις στην  Ευρώπη σε επίπεδο  φτώχειας και κοινωνικού  αποκλεισμού  και  στην αγοραστική δύναμη των αποδοχών και  των συντάξεων. Πάνω  σε  διαλυμένα Νοσοκομεία  και δημόσια υγεία, τα δικά  τους μέσα παράγουν ασύστολα το  ψέμα και κρύβουν τις αλήθειες που κάθε  μέρα αντιλαμβάνεται ο κόσμος και νιώθει στο πετσί του τις συνέπειες  τους. Βασιλεύει το  ψέμα τους.

Παράλληλα, ετοιμάζουν την συνέχιση της πολιτικής τους με συνέπεια. Έχουν αναγάγει τις εκλογές σε κύριο  πεδίο  των γραφικών  αντιπαραθέσεων των μελών της φαμίλιας. Χρησιμοποιούνται κατάλληλες ερωτήσεις για να προκύψουν ανάλογες απαντήσεις. Ρόλο σοβαρό παίζουν και οι δημοσκοπήσεις που  ΟΛΕΣ προκύπτουν από  στενούς συνεργάτες της φαμίλιας.

Πρόσφατα εντυπωσιάστηκα από δημοσκοπικό αποτέλεσμα που  κοινοποίησε  γνωστό  δημοσιογραφικό   φρούτο, που έκρινε ότι   πάνω από το 50% του λαού θέλει σταθερές κυβερνήσεις και όχι κυβερνήσεις διαμαρτυρία. Και  αυτόματα σκέφτηκα πόσο  ηλίθιος  μπορεί  να είναι κάποιος που  θέλει  τέτοιες  σταθερές κυβερνήσεις,  που   τον εξαθλιώνουν συστηματικά; Οι ατάκες που επινοούν, δημοσιογράφοι και μέλη της φαμίλιας, δεν παίζονται: Ανεβαίνουν οι τόνοι, έντονη αντιπαράθεση, καλπασμός της αντιπαράθεσης, κάνουν τοξικό  το περιβάλλον, εμείς  θα κόβαμε μόνο την μία σύνταξη χηρείας, όχι  στις παρακολουθήσεις (όλοι έχουν δηλώσει ότι ουδείς  εξαιρείται των παρακολουθήσεων).

Ο τελευταίος  γραφικός  πολιτικός τυχοδιώκτης που προέκυψε μετά από απουσία λίγων  χρόνων και “σπρώχνεται”  σαν εναλλακτική λύση, με στόμφο  μας ενημερώνει: πρέπει  να  δείχνουμε δημοσιονομική  σύνεση (καλό !!), να αλλάξουμε  παραγωγικό μοντέλο (τι εννοεί ο ποιητής;), ο πληθωρισμός είναι του Μητσοτάκη (!!!), αποκλίνουμε από  την κανονικότητα της  Ευρ. Ένωσης  και  χρειαζόμαστε  λύσεις Ευρώπης!! Για  αγάπη προς Ισραηλίτες, Νετανιάχου  και  Αμερικάνους, δεν ανέφερε  στο κείμενό  του ο μούργος (λέξη φίλου μου).

Πέρα από τις άλλες ηλικίες, που έχουν ζητήματα, σκέφτομαι τους νέους μας. Που  τους κρύβουν τα  όνειρα, που υποβαθμίζουν τα πτυχία τους, που τους προπηλακίζουν στους δρόμους και στα  ιδρύματα, και, το κυριότερο, τους ετοιμάζουν ρόλο  θύματος στις πολεμικές  περιπέτειες  του μέλλοντος. Σε εποχή  άκρατου πλούτου για λίγους, και  στους δικούς τους.  Η πολιτική τους ονειρεύεται  φέρετρα, βασική  αρχή τους είναι  η πολεμική προετοιμασία, πραγματικότητά τους αποτελεί  η εμπλοκή  της χώρας σε πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς που συμφέρουν συμμάχους  και  την μειοψηφία των λίγων.

Η αντίθετη σε όλα αυτά άποψη κρύβεται με επιμέλεια. Συνεχίζονται οι κοκορομαχίες των μελών της φαμίλιας  (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ κ.α.), που παρουσιάζονται ως  ακραίες αντιπαραθέσεις. Και μηχανεύονται ζητήματα για τις εκλογές. Η άποψή μου είναι ότι η διαδικασία αυτή είναι από τα πριν στημένη. Είναι σαν αγώνας στο γήπεδο της φαμίλιας, με υπεραριθμία  παικτών για αυτήν  και δική της διαιτησία.

Εκείνο που μπορεί να δείξουν οι  εκλογές, και για αυτό πρέπει να συμμετέχουμε, είναι το ποσοστό  του λαού που  κατάλαβε  τη φάρσα τους και  αποφασίζει  να αγωνιστεί για τη ζωή του, τα παιδιά του και τα συμφέροντά του, ενάντια στην πολιτική τους. Το μεγάλο  ποσοστό αποχής δείχνει την  ανυποληψία της διαδικασίας και ότι μεγάλη μερίδα του κόσμου κατανοεί  ότι πρόκειται για κάτι που δεν μπορεί να τον βοηθήσει. Και  είναι άσχημο, ότι πολλοί  νέοι έχουν αυτή  την άποψη. Και πρέπει να  αγωνιστούμε  για  να κινητοποιηθούν. Να παλέψουν  για  τον εργασιακό μεσαίωνα, για  την ανεργία τους και  για  την καταστολή που βρίσκουν μπροστά  τους, όταν αγωνίζονται  για  τα  δικαιώματά  τους. Να  ακολουθούν αγωνιστικές  γραμμές  αμφισβήτησης  της  “αλήθειας” τους, μαζί  με  οργανώσεις και κινήματα που καταγγέλλουν τις πολιτικές  της   φαμίλιας  και  παλεύουν για   μια  δίκαιη  κοινωνική πραγματικότητα.

Η  συστράτευση  με  το  ΚΚΕ, με όποιες  διαφωνίες  σε  κάποια  ζητήματα μπορεί να  έχει  κάποιος, είναι  μια προοπτική  ελπίδας. Γιατί  σε  όλους  τους  τομείς της κοινωνικής μας υπόστασης αγωνίζεται  με συνέπεια για  το συμφέρον του λαού.  Για  την ειρήνη, την Δημόσια Παιδεία που  υποβαθμίζουν, για  καλύτερη  Δημόσια Υγεία, την διεκδίκηση απολαβών  και  μισθών που σήμερα,  σε συνθήκες μεγάλης  ακρίβειας, βρίσκονται  στα επίπεδα  του 2008.

Για  να  διώξουμε ανησυχίες  και ανασφάλειες για  το μέλλον, να  κατανικήσουμε  φοβίες και  να  δείξουμε  ότι  συνειδητοποιούμε το  ψέμα τους και είμαστε  αποφασισμένοι  να τους δημιουργήσουμε μια μόνιμη  διαταραχή. Που  αφορά ότι μόνιμα νιώθουμε πως  καταδικάζουν το λαό μας  οι  πολιτικές  τους και  θα παλέψουμε  για την ανατροπή τους.

Πάτρα 8 Μάη 2026

Ανδρέας Μάζης, Γιατρός  Χειρουργός, μέλος της Επιτροπής Πολιτισμού του δήμου της Πάτρας και της Λαϊκής Συσπείρωσης.