Πού πάτε, σύντροφοι;

Πού πάτε, σύντροφοι,
στην φρεσκάδα του πρωινού αγέρα;

Στις πατούσες σας λαβωμένοι αετοί,
στα χέρια δεμένα περιστέρια ειρήνης,
το πρωινό κατάξερο κλαδί στην έρημο
του πελάγους.

Η γάτα τινάζεται βρεγμένη,
στα νύχια της τσακισμένα κομμάτια δέρματος
-εκπαιδεύτηκε το ζωντανό να του λείπει το σακί.-

Πού πάτε, σύντροφοι,
στην ικμάδα του μεσημεριού;

Το αίμα-βαθυστόχαστο τοπίο-θρηνεί
την ανέμελη κατάθεση του ήλιου.

Η γάτα ξερογλείφεται, μισεί πια τα ποντίκια.
Το μεσημέρι μακραίνει τους ίσκιους
στης νήσου την πεντάρφανη απόσταση.

Πού πάτε, σύντροφοι,
στο βήμα του πηγμένου αίματος της σελήνης;

Η γάτα με οίστρο καλεί το σακί
να συνουσιαστεί με την κόκκινη σάρκα
-το βράδυ στο μέτρημα έλειπαν δέκα.-

Η γάτα ευτυχισμένη στα πόδια τ´αλφαμίτη
φωνάζει ονόματα..

Πού πάτε, σύντροφοι, η γάτα ζει ακόμα..

Αγγελική Ραυτοπούλου
Εικόνα: Έργο του Γιώργου Φαρσακίδη