Η «παράνοια» και η «λογική» του καπιταλιστικού κόσμου των πολέμων, της σήψης και της εκμετάλλευσης

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντ. Τραμπ πρόσφατα από το μπαλκόνι του Λευκού Οίκου μίλησε για θέματα σχετικά με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο έχοντας αγκαζέ έναν άνθρωπο ντυμένο πασχαλινό κουνελάκι.

Απείλησε ότι θα καταστρέψει «έναν ολόκληρο πολιτισμό» στο Ιράν με ανάρτηση στο TruthSocial. Τσακώθηκε με τον Πάπα και στη συνέχεια πόσταρε τον εαυτό του ως «θεάνθρωπο» που κάνει καλά ασθενείς.

Αυτά είναι ορισμένα μόνο παραδείγματα των τελευταίων ημερών από τα πεπραγμένα του προέδρου των ΗΠΑ. Πιο σωστά, από όσα παρουσιάζονται ως η «κορυφή του παγόβουνου» της «παρανοϊκής» συμπεριφοράς ενός προέδρου «ντίλερ», που δεν τον νοιάζει το «διεθνές δίκαιο», που αποτελεί την «ενσάρκωση μιας τάξης πραγμάτων που καταρρέει».

Στο ίδιο πλαίσιο με τις παραπάνω …ψυχοσωματικές «αναλύσεις» του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού παρουσιάζονται συνεχώς από μεγάλη μερίδα των αστικών μέσων και οι εξελίξεις με τον πόλεμο. Ως αποτέλεσμα δηλαδή στόχων και επιδιώξεων ενός «τρελού προέδρου».

Αν μάλιστα κληθούν να σχολιάσουν ότι στις ΗΠΑ τίθεται στη συζήτηση ακόμα και η αξιοποίηση της 25ης τροπολογίας (να κριθεί για λόγους ψυχικούς ή σωματικούς ανίκανος να εκτελέσει τα καθήκοντα του ο πρόεδρος των ΗΠΑ και να αναλάβει ο αντιπρόεδρος) τα πράγματα ξεφεύγουν…

Σκοπός του κειμένου δεν είναι να σχολιάσει την διαχρονική κυνική φαιδρότητα του αστικού πολιτικού συστήματος των ΗΠΑ και όσες πινελιές με μπατανόβουρτσα προσθέτει ο Τραμπ. Δεν έχουμε επίσης την πρόθεση να αναδείξουμε την νοσηρότητα της ύπαρξης των μακελάρηδων που η ζωή και το έργο τους κάνει την ταινία «Μάτια ερμητικά κλειστά» να φαίνεται «παιδικό».

Απλά να θυμίσουμε ότι η «Δημοκρατική» υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Κλίντον Μαντλίν Ολμπράιτ – αγαπημένη συνομιλητής της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ με υπ. Εξωτερικών τον Γ. Παπανδρέου – απαντώντας σε ερώτηση για τον θάνατο 500.000 παιδιών του Ιράκ από τις τότε εγκληματικές ενέργειες των ΗΠΑ, είχε πει: «νομίζουμε ότι είναι ένα τίμημα που όντως αξίζει»!

Ύστερα από την παραπάνω παρένθεση της εγκληματικής φύσης του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και των αποκτηνωμένων εκπροσώπων του να περάσουμε στο κυρίως θέμα.

Ο Ντ. Τραμπ εκφράζει – και αυτός – την ιμπεριαλιστική «παράνοια» της απόλυτης «κανονικότητας» του σάπιου και γερασμένου καπιταλιστικού συστήματος.

Της «κανονικότητας» μίας περιόδου που οι λαοί έχουν ξαναζήσει τη φρίκη της στα χαρακώματα και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μία φρίκη που δεν ήρθε ως αποτέλεσμα κάποια άλλου τότε «παρανοϊκού» αλλά γιατί η «φυσιολογική» λειτουργία του καπιταλισμού, το διαρκές κυνήγι του μέγιστου κέρδους, η ανισόμετρη ανάπτυξη και η αναδιατάξεις που δημιουργεί η εξαγωγή κεφαλαίων φέρνουν στο προσκήνιο την ιμπεριαλιστική μάχη για την κυριαρχία.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ εκφράζει την μάχη που δίνει ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός για να μην χάσει την κυριαρχία του από την Κίνα. Μια μάχη που δυναμώνει τις αντιθέσεις εντός του ΝΑΤΟ αλλά και στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Μάχη που δίνεται σε συνθήκες που οι ΗΠΑ έχουν χάσει ήδη το προβάδισμα σε μία σειρά τομείς της καπιταλιστικής οικονομίας.

Ο Τραμπ είναι και αυτός «εικόνα και φωνή» μίας εποχής που οι ΗΠΑ έχουν δηλώσει επίσημα ότι δεν μπορούν πλέον να κρατούν την «παγκόσμια ασφάλεια ως Άτλαντας» και παίρνουν ήδη τα μέτρα τους για τη διαφύλαξη του «ζωτικού χώρου» τους πριν την τελική αναμέτρηση.

Είναι όμως και ένα «δείγμα» πως οι στόχοι των αστών περνάνε από «φωτιά και σίδερο». Ομολογούν ότι ειδικά σε συνθήκες πολέμου παλεύουν για τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις τους, όμως η δίνη που δημιουργείται, τα χτυπήματα του ενός ιμπεριαλιστή στον άλλο, δυναμώνουν αντιθέσεις και αδιέξοδα.

Αυτό δεν φάνηκε μόνο ή πιο σωστά κυρίως από τις «τρελές» και αντιφατικές δηλώσεις του Προέδρου των ΗΠΑ για την εξέλιξη του πολέμου.

Φάνηκε για παράδειγμα και στις… κατεστραμμένες βάσεις, τηλεπικοινωνιακές υποδομές και αεροπλάνα των ΗΠΑ όπως αυτές δημοσιεύονταν μέσω κινεζικής πλατφόρμας δορυφορικών απεικονίσεων.

Φάνηκε στην απομάκρυνση από την μάχη της ναυαρχίδας του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, του αεροπλανοφόρου USS G. Ford πιθανά λόγω σαμποτάζ.

Ενδεικτικά μπορούν να καταγραφούν και τα παρακάτω στοιχεία της περιόδου, που όπως λένε οι κάθε λογής αναλυτές «το μόνο σταθερό είναι η αστάθεια»:

Η «νέα πραγματικότητα» στα Στενά του Ορμούζ που πέρα από τον στην πράξη έλεγχο του Ιράν έφερε και την διάδοση των πληρωμών σε γουάν για ενεργειακές συναλλαγές σε συνθήκες που ούτως ή άλλως αρκετοί χαρακτηρίζουν τον πόλεμο στο Ιράν και ως το «σημείο καμπής για την απώλεια της κυριαρχίας του πετροδολαρίου».

Οι σφοδρές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι χώρες του Κόλπου με ό,τι αντανάκλαση έχει αυτό στις μεταξύ τους εντάσεις, στις αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό τους, στην αναδιάταξη των συμμαχιών τους.

Η συνεχής και κλιμακούμενη όξυνση των σχέσεων μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας που υποδηλώνει την μάχη ανταγωνιστικών ενεργειακών σχεδίων στην ευρύτερη περιοχή, την αντιπαράθεση για αρπαγή εδαφών και διεύρυσνη επιρροής συνολικά στην περιοχή με επίκεντρο τις εξελίξεις στην Συρία. Ο αρχισφαγέας Νετανιάχου απαιτεί στήριξη από αστικά κράτη της Ευρώπης και του Κόλπου για τα «ευλογημένα» σχέδια της «Νέας Μέσης Ανατολής» που χαράσσονται πάνω στην γενοκτονία των Παλαιστινίων, την αρπαγή εδαφών σε Συρία, Λίβανο κ.λπ. Ταυτόχρονα, η Τουρκία που είναι δύναμη κατοχής στην Κύπρο και σε άλλες χώρες, επέβαλλε με την ανοχή ΗΠΑ-ΕΕ και Ισραήλ τους τζιχαντιστές στη Συρία προωθεί τα δικά της συμφέροντα.

Το δυνάμωμα της συζήτησης για απομάκρυνση των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ αλλά και τους τριγμούς στις σχέσεις με συμμάχους τους όπως η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα. Στο γεγονός ότι γίνονται έρευνες για το αν στην ΕΕ θα μπορούσε να μπει ο… Καναδάς, όταν ο πρωθυπουργός του δήλωσε ότι η χώρα θα μειώσει δραματικά τους πολεμικούς εξοπλισμούς που προέρχονται από τις ΗΠΑ.

Οι αντιδράσεις ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της Ευρώπης αλλά και της Ασίας στην διακυβέρνηση των ΗΠΑ παρουσιάζονται ως κάτι που πρέπει να στηρίξουν οι λαοί. Ως δύναμη «λογικής και μετριοπάθειας» απέναντι στον «λαϊκισμό και την επιβολή της δύναμης του ισχυρού».

Μιλάμε για παλαβομάρες άλλου επιπέδου που στόχο έχουν να κάνουν τους εργαζόμενους να στρατευτούν με «εξευγενισμένους» μακελάρηδες.

Να δεχθούν δηλαδή ότι «πρόοδος» σήμερα είναι η ισπανική σοσιαλδημοκρατία. Μία κυβέρνηση που θέλει να αναλάβει αναβαθμισμένο ρόλο στο σφαγείο της Ουκρανίας, επί ημερών της το ισπανικό ενεργειακό μεγαθήριο της Repsol δήλωσε παρών στο κάλεσμα του Τραμπ για δουλειές στη Βενεζουέλα μετά τα αίσχη που διέπραξαν εκεί. Που κάνει αστικές «παλικαριές» με τις βάσεις των ΗΠΑ στο έδαφος της– αφού χρησιμοποιήθηκαν κανονικά κατά την προετοιμασία των αμερικανικών επιθέσεων – στέλνει φρεγάτα για την «προστασία του οικουμενικού ελληνισμού στην Κύπρο» την ώρα που δυναμώνει την πολεμική συνεργασία με την ΝΑΤΟική Τουρκία που κατέχει το 37% του νησιού!

Να πιστέψουν οι λαοί πως είναι κάτι το «μετριοπαθές» ή συνιστά «αντίσταση στον τσαμπουκά του Τραμπ» η πολιτική της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης της Μεγάλης Βρετανίας. Που πρωτοστατεί – όπως γράφεται – στον σχεδιασμό και την παροχή υλικοτεχνικής υποδομής για την διεξαγωγή των υβριδικών επιθέσεων που κάνει το καθεστώς Ζελένσκι. Που εμπλέκεται στην συζήτηση μαζί με την Γαλλία για να αποκτήσει «πυρηνική προστασία» η Ουκρανία.

Να δουν ως «μονόδρομο» και «αναγκαίο» να διαλύουν τις ζωές τους για την γιγαντιαία πολεμική προετοιμασία της ΕΕ γιατί αυτό αποτελεί λένε «αντίβαρο στον άξονα του αυταρχισμού».

Να θεωρούν οι λαοί «νίκη ενάντια στον λαϊκισμό» που θα έχει «θετικές επιδράσεις σε όλη την ΕΕ» την επικράτηση του Μαγκιάρ έναντι του Όρμπαν στην Ουγγαρία. Στην προσπάθεια τους να στήσουν τα αντιδραστικά δίπολα για την ενσωμάτωση λαϊκών δυνάμεων σε στόχους του κεφαλαίου αυτογελοιοποιούνται συνεχώς. Αλήθεια σε 16 χρόνια διακυβέρνησης του κόμματος του Όρμπαν, ο «λαϊκισμός» ξεκίνησε το 2024; Γιατί μέχρι τότε ο Μαγκιάρ ήταν μέρος της! Και το παράδειγμα των πρόσφατων εκλογών της Ουγγαρίας επιβεβαιώνει πως οι διεργασίες στο αστικό πολιτικό σύστημα δένονται με τους σφοδρούς ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και τις ενδοαστικές αντιπαραθέσεις. Άλλωστε και ο ίδιος ο Μαγκιάρ είχε «όχημα» την περιλάλητη και στην Ελλάδα «αντιμετώπιση της διαφθοράς» ενώ δήλωσε πως επιδιώκει να διαπραγματευτεί καλύτερα το ξεπάγωμα κονδυλίων πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ από τα ταμεία της ΕΕ προς την αστική τάξη της χώρας. Όσα έχει αναφέρει δεν φαίνεται να αλλάζουν «δραματικά» τις θέσεις της προηγούμενης διακυβέρνησης σε σχέση με τον ενεργειακό εφοδιασμό της Ουγγαρίας από την Ρωσία, την στάση της χώρας ως προς την ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ κ.λπ.

Όλα τα παραπάνω τελικά εκφράζουν διλήμματα, αδιέξοδα και επιλογές των αστικών κρατών που καμία σχέση δεν έχουν με τα συμφέροντα της εργατικής τάξης.

Το μόνο «παρανοϊκό» τελικά είναι οι λαοί να διαλέγουν τον νεκροθάφτη τους. Πόσο μάλλον σε συνθήκες που αντικειμενικά η βαρβαρότητα της «κανονικότητας» του συστήματος δημιουργεί και προϋποθέσεις ώστε το δυνάμωμα της αυτοτελούς πάλης των εργαζομένων να ανοίγει το δρόμο για το «θάψιμο» των εκμεταλλευτών τους.

902.gr