Ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Κομμουνιστικής Δράσης για την 107η επέτειο από την ίδρυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς

Σε ανακοίνωση για την 107η επέτειο από την ίδρυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς, η Ευρωπαϊκή Κομμουνιστική Δράση αναφέρει:

«Γιορτάζουμε την 107η επέτειο από την ίδρυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Κομιντέρν). Η ίδρυση της Διεθνούς Ένωσης των Εργατών ή Α’ Διεθνούς στις 28 Σεπτέμβρη 1864 ήταν ένα σημαντικό ορόσημο για το επαναστατικό εργατικό κίνημα. Εμπνευσμένη από το Κομμουνιστικό Μανιφέστο και με πρωτεργάτες τους Κ. Μαρξ και Φ. Ένγκελς, συνένωσε εργατικές συνδικαλιστικές ενώσεις, εταιρείες αλληλοβοήθειας, πολιτικές και πολιτιστικές ομάδες κι οργανώσεις. Σηματοδότησε την αποφασιστική ρήξη με τον οπορτουνισμό σε διεθνές πλαίσιο και καθοδήγησε την πάλη της παγκόσμιας εργατικής τάξης για την ανατροπή του καπιταλισμού, δίνοντας ώθηση στη συνειδητοποίηση της ανάγκης δημιουργίας εργατικών πολιτικών κομμάτων. Η διάλυσή της (1876) επήλθε μετά την ήττα της Παρισινής Κομμούνας (1871) μπροστά στις νέες συνθήκες που βρέθηκε αντιμέτωπη.

Η Β’ Διεθνής συγκροτήθηκε στις 14 Ιούλη 1889, σε συνθήκες γοργής ανάπτυξης του καπιταλιστικού συστήματος και ορμητικής ανάπτυξης του εργατικού κινήματος. Ιδεολογικοπολιτικά προβλήματα και η κυριαρχία του ρεφορμισμού οδήγησαν στην κατάρρευσή της. Αυτό ήταν αποτέλεσμα της διάβρωσης των Εργατικών Κομμάτων κατά την περίοδο που οδήγησε στο ξέσπασμα του Πρώτου Ιμπεριαλιστικού Παγκοσμίου Πολέμου το 1914 και της τελικής προδοσίας των συμφερόντων της εργατικής τάξης υπέρ της αστικής τάξης. Φωτεινά παραδείγματα που δεν ακολούθησαν τις αστικές τάξεις των χωρών τους αποτέλεσαν οι μπολσεβίκοι στη Ρωσία, υπό την ηγεσία του Β. Ι. Λένιν, οι Διεθνιστές–Σπαρτακιστές στη Γερμανία (Καρλ Λίμπκνεχτ, Ρόζα Λούξεμπουργκ, Φραντς Μέρινγκ κ.ά.) όπως και ορισμένοι σοσιαλιστές από τα Βαλκάνια.

Η Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση απέδειξε στην πράξη ότι μια εργατική επανάσταση που θα καταλάμβανε την εξουσία ήταν εφικτή και αποτέλεσε φάρο που φωτίζει μέχρι και σήμερα τον αγώνα των εργαζομένων σε όλο τον κόσμο. Ο Λένιν έθεσε το καίριο ζήτημα της αλλαγής των Προγραμμάτων των εργατικών κομμάτων, τη μετονομασία τους σε Κομμουνιστικά και την ανάγκη ίδρυσης μιας νέας Διεθνούς.

Η ίδρυση της Κομιντέρν στις 4 Μαρτίου 1919 ήταν επομένως ένα σημαντικό βήμα για την παροχή ενός σαφούς οργανωτικού πλαισίου στο επαναστατικό εργατικό κίνημα, στο οποίο θα μπορούσε να εκπληρώσει τα επαναστατικά του καθήκοντα. Μέσω της θεωρητικής και πρακτικής παρέμβασής της, συνέβαλε σημαντικά στη δημιουργία Κομμουνιστικών Κομμάτων, τα οποία έγιναν η πρωτοπόρα δύναμη για την ανατροπή του καπιταλισμού σε πολλές χώρες.

Η ανάπτυξη της Κομμουνιστικής Διεθνούς προετοιμάστηκε με τη διοργάνωση των Διασκέψεων του Τσίμερβαλντ και του Κίενταλ, στις οποίες ενισχύθηκε η γραμμή αντιπαράθεσης μεταξύ του επαναστατικού εργατικού κινήματος και του οπορτουνισμού, καθώς και της κεντρώας ή ”αριστερής” σοσιαλδημοκρατικής παραλλαγής του. Με τη συμβολή του Λένιν, η σύγχρονη εποχή χαρακτηρίστηκε ως το ιμπεριαλιστικό στάδιο του καπιταλισμού και ενισχύθηκε το αναγκαίο συμπέρασμα της μετατροπής του ιμπεριαλιστικού πολέμου, ο οποίος απειλούσε να ξεσπάσει ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κράτη, ”σ’ εμφύλιο πόλεμο των προλετάριων ενάντια στην αστική τάξη, με σκοπό να εγκαθιδρύσουν τη δικτατορία του προλεταριάτου και το σοσιαλισμό”.

Από την αρχή του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία έχει λάβει χώρα μια παρόμοια διαφοροποίηση στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα. Πολλά αποκαλούμενα Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα έχουν παραιτηθεί από την εκπροσώπηση των αυτοτελών συμφερόντων της εργατικής τάξης, αποκηρύσσουν τον Προλεταριακό Διεθνισμό υπέρ της υποστήριξης της δικής τους αστικής τάξης σε ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις και αναβάλλουν επ’ αόριστον την προετοιμασία για τη σοσιαλιστική επανάσταση, διακηρύσσοντας την ανάγκη του αγώνα για διάφορα ”ενδιάμεσα στάδια”.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας της, η Κομιντέρν ήταν το παγκόσμιο καθοδηγητικό κέντρο της πάλης των εργαζομένων για τον σοσιαλισμό–κομμουνισμό. Είχε σημαντική συμβολή στη θεωρία του μαρξισμού-λενινισμού, η οποία απαιτεί βαθύτερη μελέτη και περιλαμβάνει τα προβλήματα και τις αντιφάσεις στη στρατηγική της. Σημαντικά προβλήματα που είχαν αρνητικό αντίκτυπο σε όλα τα Κομμουνιστικά Κόμματα – μέλη της περιλαμβάνουν, για παράδειγμα, τον χαρακτήρα του ιμπεριαλιστικού πολέμου, την πάλη ενάντια στο φασισμό και το καπιταλιστικό σύστημα που το γεννά και τη στάση απέναντι στη σοσιαλδημοκρατία. Τα παραπάνω, ωστόσο, δεν αναιρούν τη μεγάλη προσφορά της στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα μέχρι την  αυτοδιάλυσή της το 1943.

Λόγω του διεθνούς χαρακτήρα της, η πάλη της εργατικής τάξης θα χρειάζεται πάντοτε μια ενιαία πολιτική ηγεσία και στρατηγική.

Σήμερα, όπως και το 1919 όταν ιδρύθηκε η Κομιντέρν, αναγνωρίζουμε ότι το ιμπεριαλιστικό σύστημα είναι το ανώτερο και παρακμάζον στάδιο της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων σε τόσο υψηλό επίπεδο που βρίσκονται σε έντονη αντίθεση με τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, εμποδίζουν τη δυνατότητα αξιοποίησής τους για την ικανοποίηση των αναγκών του λαού. Ο σοσιαλισμός–κομμουνισμός είναι περισσότερο αναγκαίος κι επίκαιρος από ποτέ.

Η ίδρυση και δράση της Ευρωπαϊκής Κομμουνιστικής Δράσης με βάση την Ιδρυτική Διακήρυξή της και την κοσμοθεωρία μας, το μαρξισμό – λενινισμό, ενισχύει την προσπάθεια να αναπτυχθεί μια κοινή επαναστατική στρατηγική και να τεθούν τα θεμέλια για μια ανώτερη μορφή οργάνωσης του μαρξιστικού–λενινιστικού πόλου στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα. Παραμένει επίκαιρο το σύνθημα του Κομμουνιστικού Μανιφέστου: ”Προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε”!».