Κι η ποίηση γονατίζει

Κι όταν μπρος στα πόδια σας, η ζωή σάς ικετεύει
Κι όταν μικραίνει ο ήλιος σταλαγματιά στο δείλι
Την άσπιλή σας όψη φεγγοβολά η σελήνη
Και μήτε η σφαίρα δεν θα φέρει την οδύνη 

Κι όταν το βλέμμα σας το βλέμμα μου θα βλέπει
Κι όταν το χέρι σας γροθιά στον ουρανό θα υψώνει
αμέτρητες καρδιές η ανάμνησή σας θα πυρώνει
Κι ενός λαού το πνεύμα, την ψυχή θα γιγαντώνει

Είστε το Ζάλογγο, ο Διάκος και ο Άρης
Ο Δημοσθένης, ο Ωρίωνας, οι σύντροφοι οι πρώτοι
Διακόσιοι εσείς του κόσμου όλη η νιότη
Κομμουνιστές αθάνατοι στου θάνατου την κόψη!

Ευαγγελία Κούρτη