Κόμματα διάττοντες αστέρες

Κόμματα αποκόμματα, κόμματα αναχώματα, κόμματα προσκόμματα, παλαιά και νέα κατέρχονται με αξιώσεις …πρωταθλητή στην εγχώρια πολιτική αρένα. Πιάνουν  καλά τα μπόσικα πριν τις εκλογές έκπληξη 2026 – 2027. Αρκεί να «συναινέσουμε», να τους «εμπιστευτούμε», να «πιστέψουμε στις αγαθές, πατριωτικές, ενωτικές, εθνοσωτήριες, καθαρ(κ)τήριες  προθέσεις» τους.  

    Με παντοειδείς προφάσεις εν αμαρτίαις να κρύβονται ατελώς  πίσω από πρωτοπρόσωπα φύλλα συκής (ΕΓΩ θα, ΕΓΩ λέω, ΕΓΩ σκοπεύω, ΕΓΩ το ένα, ΕΓΩ το άλλο). Όμως, μια ματιά στις αρχηγικές δηλώσεις τους, ένα ευήκοο αυτί στιγμιαία στις τηλεοπτικές εμφανίσεις τους αρκούν για να αντιληφθούμε πώς μας προσεγγίζουν μα κυρίως πώς μας «βλέπουν» όλοι αυτοί οι επίδοξοι σωτήρες μας: ως  τους εν δυνάμει «πελάτες» τους και τίποτε παραπάνω, σαν το εισιτήριο για τη Βουλή στη μέσα τσέπη.  

Έτσι και αλλιώς τους ευνοεί το ίδιο το αστικό πολιτικό σύστημα – ναι, ακόμη και τους αυτοχαρακτηριζόμενους ως «αντισυστημικούς» –  να πλασάρονται ποζάροντας αυτοθαυμαζόμενοι ως αρχάγγελοι κατά της διαφθοράς, θαυματοποιοί κατά της ακρίβειας, ελευθερωτές κατά  της εθνοδουλείας, τυραννοκτόνοι και πάει λέγοντας. Ως επανιδρυτές ή χαλαστές του κράτους αναλόγως, εφόσον αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως ατομικό κράτος, άρα το κράτος είμαι ΕΓΩ και μόνον ΕΓΩ μπορώ να διορθώσω τα κακώς κείμενα. Βεβαίως το παράδοξο είναι πως ενώ η οργανωμένη συλλογική δράση, η δυναμική της κοινωνίας, «το βόιδι το μανό που το κράζουνε λαό» κατά τον ποιητή προσδίδει ισχύ στην πάρτη τους, οι ίδιοι παρτάρουν στη φωσφορίζουσα  πίστα του εαυτούλη εν μέσω κοψοχέρηδων μετά την απομάκρυνση από το εκλογικό ταμείο. Ε και; Πόσες φορές δεν υπήρξαμε στο ίδιο υποθετικά νέο, άφθαρτο  και  ελπιδοφόρο καρατζαφεροθεοδωρακικολεβεντοκαμμενοκασσελακικο έργο θεατές αν αποπειραθούμε να ανατρέξουμε στη μνήμη μας, μηδέ εξαιρουμένων των ημερών και έργων  όσων άλλων διαχειριστών των λαϊκών  προσδοκιών κυβέρνησαν και κυβερνούν. 

Εν τέλει ζούμε στον αστερισμό μονοπρόσωπων αρχηγικών κομμάτων και κομματιδίων αθεράπευτα επιρρεπείς στις διακηρύξεις και δήθεν δεσμεύσεις των επικεφαλής τους. Ζούμε δηλαδή διαρκώς υπό ίδρυση και κατάρρευση μέσα σε ψευδαισθήσεις, αυταπάτες, φρούδες αναμονές μέχρις ότου μια εκ νέου διάψευση να μας ταρακουνήσει. Όσο (δεν θέλουμε) να αντιληφθούμε πως το παιχνίδι είναι σικέ με τράπουλα σημαδεμένη ερήμην του λαού στα έδρανα του Κοινοβουλίου.  «Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα…».

Σωτηρία Μαραγκοζάκη