Της καταιγίδας…

Σ’ αυτήν την γη με έχουν σπείρει τραμουντάνες,
μα ονειρομάνες
με παραμύθια με κοιμίζαν παιδικά.
Μύθοι για δράκους, ξωτικά και βασιλειάδες,
μα γι’ αφεντάδες
ποτέ καμμιά τους δεν ξεστόμισε μιλιά.

Νύχτες με πλάθαν με σφυριά πάνω στ’ αμόνι,
σε μαύρο αλώνι,
κι ολόγυρά μου εξυφαίνανε ιστούς.
Την ζωή μου την επλέκαν μερονύχτια,
με ιστούς σαν δίχτυα,
να με κρατάν φυλακισμένο στους βυθούς.

…Και με φορτώσαν βιαστικά σ’ ένα καμιόνι,
μ’ ένα κανόνι,
να σημαδεύω τους αλλόδοξους καιρούς…

Μα τώρα έφτασα κοντά στα όριά μου,
τα σύνορά μου
συρματοπλέγματα τα κλείνουν και θεριά.
Και αργοσαλεύω στα βαριά τα βήματά μου,
στον Γολγοθά μου,
να ανεβαίνω κακοτράχαλα βουνά,
Με εκαρφώσανε γυμνό πάν’ στο σταυρό μου,
μ’ έναν εχθρό μου
και οι ληστές μου ετρυπούσαν τα πλευρά.

Μα είπα φτάνει, ως εδώ, δεν πάει άλλο,
κύμα μεγάλο
η οργή ποτάμι που κυλά ορμητικά.
Θέλω να σμίξω την φωνή μου με των άλλων
μικρών, μεγάλων,
μιάς καταιγίδας όλοι είμαστε σπορά.
Να σκορπίσει η αγέλη των ληστών μας,
των σταυρωτών μας
μιάς καταιγίδας όλοι είμαστε παιδιά.

Γιώργος Σπυρόπουλος
Ηράκλειο Κρήτης