Τις χαρές του αόρατου χεριού της αγοράς ανακάλυψε ο Τάσος Τέλλογλου με αφορμή τον κορονοϊό

Είναι πραγματικά συνταρακτικό το δράμα που έζησε ο δημοσιογράφος Τάσος Τέλλογλου, ο οποίος γυρίζοντας από Τουρκία, απευθύνθηκε σε ιδιωτικό νοσοκομείο για το τεστ.

-Κερδοσκοπούν οι ιδιώτες με αφορμή τον κορονοϊό, Βίρνα;
-Ναι Γιάγκο, χρεώνουν τη μάνα και τον πατέρα τους για ένα τεστ.

Ξέρεις τι είναι τόσα χρόνια να έχεις αφιερώσει τη ζωή σου πείθοντας τον κόσμο ότι (υγειονομική) κρίση είναι ευκαιρία, ότι το αδηφάγο, σοβιετικό κράτος φταίει για κάθε κακοδαιμονία του τόπου και όταν τελικά απευθυνθείς στον υπεραποτελεσματικό ιδιωτικό τομέα τελικά να ανακαλύπτεις ότι σε βλέπει μόνο ως κινούμενο πορτοφόλι;

Υπό αυτή την άποψη, είναι πραγματικά συνταρακτικό το δράμα που έζησε ο δημοσιογράφος Τάσος Τέλλογλου, ο οποίος γυρίζοντας από Τουρκία -όπου συμβαίνουν διάφορα μαγικά κι ο κορονοϊός μόλις χθες έκανε μία και μοναδική προς το παρόν εμφάνιση-, απευθύνθηκε σε ιδιωτικό νοσοκομείο για το τεστ.

Εκεί λοιπόν ανακάλυψε από τη νοσηλεύτρια ότι το τεστ στοιχίζει 290 ευρώ, “διότι είναι μαζί και της γρίπης”. Εκείνος δήλωσε πως δεν ενδιαφέρεται για το τεστ γρίπης, για να λάβει την αφοπλιστική απάντηση, που προφανώς δίδεται με εντολή της διοίκησης, “για να την αποκλείσουμε”. Κατόπιν τούτου, ο μαχητικός εκπρόσωπος του φιλελευθερισμού αποχώρησε οργισμένος κι άπρακτος, προχωρώντας μετά σε πύρινη σχετική ανάρτηση στο Facebook, όπου γράφει πως “καλύτερα να νοσήσει” και εξέφρασε την ελπίδα “στα δημόσια να μην είναι αυτό το μπουρδέλο”.

Εμείς προφανώς δεν ευχόμαστε ούτε στον κύριο Τέλλογλου, ούτε σε οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο να νοσήσει ή να πάθει κάτι σοβαρό σε περίπτωση που μολυνθεί. Μένει να δούμε αν το “πάθημα” τον βοήθησε να βγάλει τα απαραίτητα συμπεράσματα ή αν ο ιός του αστού φιλελέ δημοσιολόγου είναι ανίατος.

Υγ: κωμική πλην ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια, το εικονίδιο που έχει επιλέξει ο Τέλλογλου στο προφίλ του, με το κλασικό στιγμιότυπο και τον ασπασμό μεταξύ Μπρέζνιεφ και Χόνεκερ -των ηγετών της ΕΣΣΔ και της ΓΛΔ αντίστοιχα. Μπορεί να το παρατηρεί, καθώς θα αναλογίζεται μελαγχολικά πώς θα αντιμετώπιζαν ένα τέτοιο φαινόμενο σε αυτές τις χώρες, με κεντρικό σχεδιασμό -έστω και με τα μέσα που είχαν πριν από 40 χρόνια.

 

Facebook Twitter Google+ Εκτύπωση Στείλτε σε φίλο

2 Trackbacks

Κάντε ένα σχόλιο: