La casa de papel: για γέλια και για κλάματα

…θα το πω μια κι έξω: η σειρά είναι μια γελοιότητα από όλες τις απόψεις και οι μόνοι λόγοι που έγινε τόσο πετυχημένη είναι δύο: α) επειδή είναι ένα κολάζ με στοιχεία από γνωστές κινηματογραφικές επιτυχίες που σε όλους κάτι θυμίζουν…β) επειδή η ισπανική γλώσσα είναι σέξι κι από μόνη της είναι κριτήριο – και καλά – ποιότητας. Αλλά κι εμπορικής επιτυχίας αφού δημιουργεί ένα σωρό συνειρμούς από Λατίνους εραστές μέχρι επαναστάσεις στη λατινική Αμερική, Φιντέλ, ζαπατίστας κλπ.

Θα διαβάσατε πιστεύω το άρθρο του Σφυροδρέπανου για την περιβόητη ισπανική σειρά του νέτφλιξ, αρκετά ευγενικό θα λέγαμε. Θα κάνω τον αντίλογο και θα το πω μια κι έξω: η σειρά είναι μια γελοιότητα από όλες τις απόψεις και οι μόνοι λόγοι που έγινε τόσο πετυχημένη είναι δύο: α) επειδή είναι ένα κολάζ με στοιχεία από γνωστές κινηματογραφικές επιτυχίες που σε όλους κάτι θυμίζουν: Μάτριξ, Λεόν και καμιά δεκαριά ακόμα, β) επειδή η ισπανική γλώσσα είναι σέξι κι από μόνη της είναι κριτήριο – και καλά – ποιότητας. Αλλά κι εμπορικής επιτυχίας αφού δημιουργεί ένα σωρό συνειρμούς από Λατίνους εραστές μέχρι επαναστάσεις στη λατινική Αμερική, Φιντέλ, ζαπατίστας κλπ.

Κατά τ’ άλλα η σειρά σχεδιάστηκε με αποκλειστικό σκοπό να ενθουσιάσει τις μάζες γρήγορα κι εύκολα και σίγουρα θα αύξησε την πελατεία του νέτφλιξ ανά τον κόσμο σε ισπανόφωνο κοινό που είναι η δεύτερη πιο ευρέως ομιλούμενη γλώσσα στον κόσμο. Όχι πώς το νέτφλιξ δεν έχει καλές σειρές (Narcos, Black Mirror).

Ας μη σταθούμε στην ιδέα που δεν στέκει σχεδόν καθόλου στη λογική: κλέψτε το εθνικό νομισματοκοπείο για να πολεμήσετε το σύστημα… Αλήθεια τώρα; Δεν θα κάτσω τώρα να αναλύσω γιατί κάτι τέτοιο είναι η βλακωδέστερη ιδέα έβερ τόσο θεωρητικά όσο και πρακτικά. Για τα υπόλοιπα έχουμε και λέμε:

  1. Σκηνοθεσία επιεικώς τραγική, οι τύποι μπέρδεψαν τη σαπουνόπερα με το mission impossible. Εντελώς άνιση κατανομή δράσης και ψυχοβγαλτικών μονολόγων. Απότομες εκρήξεις δράσης που διαρκούν μερικά λεπτά και μετά ατελείωτο μπλα μπλα με όνειρα θερινής νυκτός και γκομενικά.
  2. Σενάριο του κώλου, όπου η αστυνομία της Μαδρίτης παίζει να είναι η πιο ανίκανη όλων των εποχών, η αστυνομικίνα που πηδήχτηκε με τον προφεσόρα ένα κινούμενο ναυάγιο που έχει αποτύχει σε όλα, η εξέλιξη βασίζεται μόνο σε τυχαία γεγονότα που έχουν μια στο δισεκατομμύριο πιθανότητα να συμβούν, εξελίσσεται δηλαδή μόνο με τον μηχανισμό του τυχαίου, όμηροι που γίνονται κλέφτες και τούμπαλιν, βυζιά και κώλοι ολούθε, έγκυες που σκάβουν παρότι πυροβολημένες, πηδήματα και σύνδρομα Στοκχόλμης, κλέφτες που ξεχειλίζουν από ερασιτεχνισμό, κρατούμενοι που ξεφεύγουν και κάνουν μότο Κρος, το ριφιφί του αιώνα, διάλογοι για τα πανηγύρια με τρία “πούτα” κι οχτώ “μιέρδα” το λεπτό, γενικά ένα παλλόμενο τσίρκο ανοησίας.
  3. Τα ατέλειωτα ψυχοδράματα του καθενός που πρέπει να μας τα εξηγήσει ΟΛΑ η σειρά μη τυχόν κι έχουμε κενά: η γραμματέας που πηδήχτηκε με τον διευθυντή κι έμεινε έγκυος, το πλουσιοκόριτσο του Άγγλου πρέσβη, ο προφεσόρας που νοσταλγεί τον μπαμπά του, ο Ντένβερ που ντρέπεται για την καταγωγή του… Ε, ήμαρτον με τα μικρά δράματα του καθενός που κινούν την παγκόσμια ιστορία και τα “επαναστατικά” κινήματα.
  4. Ερμηνείες. Άστα να παν. Απ τον εκνευριστικό Μπερλίν με το απάλευτο τζέντλεμαν-ψυχοπαθές στιλάκι, την φωνακλού Ναϊρόμπι που δεν πείθει ούτε τον εαυτό της κλπ. κλπ, μέχρι την υπεραχώνευτη, υπερεπιτηδευμένη, υπερατάλαντη και υπεραποτυχημένη ως επιλογή για το ρόλο της Τόκιο (Ούρσουλα Κορμπερό). Από που να ξεκινήσω και που να τελειώσω με δαυτην; ότι είναι κακέκτυπο της Νάταλι Πόρτμαν; με το εκνευριστικό περπάτημά της λες και είναι σε πασαρέλα με καλάζνικοφ στον ώμο; που γουρλώνει τα μάτια της κάθε φορά που σε κοιτάει απειλητικά; Ειλικρινά η σειρά χωρίς αυτήν θα ταν απλά “κακή”. Μ’ αυτήν (και καναδυό άλλους) μέσα η σειρά προβιβάζεται σε “για τα μπάζα”.
  5. Το κοινωνικό μήνυμα. Τελικά “αγωνίζεσαι” ενάντια στο σύστημα για να κλέψεις το τυπογραφείο να πα να τα φας στη Χονολουλού. Ταπεινά επαναστατικά όνειρα επενδεδυμένα με μπέλα τσάο, ατομικός σοσιαλισμός. Ποιος Τσε και ποιος Βελουχιώτης τώρα, απ τον Μπερλίν και τον προφεσόρα να παραδειγματιστείτε.

Ξεκίνησα με μεγάλες προσδοκίες ακούγοντας τους διθυράμβους γύρω μου αν και αρκετά υποψιασμένος απ τον Σφυροδρέπανο κι ομολογώ ότι απογοητεύτηκα απ’ την πρώτη μισή ώρα. Ωστόσο, σκεπτόμενος ότι μπορεί εγώ απλώς να είμαι ο στραβός, έκανα υπομονή και τελείωσα την πρώτη σαιζόν με ελάχιστο κουράγιο να δω και τη δεύτερη. Κι έκανα ακόμη μεγαλύτερη υπομονή για να δω και τη δεύτερη στην απειροελάχιστη περίπτωση να απογειωνόταν ποιοτικά.

Ώρες ώρες απορώ με τον κόσμο που απογειώνει κάτι τέτοιο όταν δεν αντέχει σε καμιά σοβαρή κριτική. Σιγά ρε κουλτουριάρη θα μου πείτε που βλέπεις Ταρκόφσκι για πρωινό ας πούμε. Ε όχι, κι εγώ βλέπω εύπεπτες βλακείες να περάσει η ώρα αλλά ευτυχώς έχω αναπτύξει κάποιον αυτοσεβασμό απέναντι στην κάθε ισπανική (ελληνική, γαλλική, λιθουανική, λουξεμβουργική κλπ) τηλεοπτική παρακμή.  Κι όταν δεν έχεις κι αρκετά ισχυρά κριτήρια διασκέδασης, τείνεις να πιστέψεις κάθε φουσκωμένο hype για τέτοια παραπροϊόντα. Υπάρχουν αρκετές εξαιρετικές σειρές εκεί έξω: Ordeal by Innocence (BBC, τι να λέμε τώρα), Sharp Objects, Better Call Saul κλπ. Χίλιες φορές πιο απολαυστικές και ερεθιστικές για το μυαλό. Όσοι δεν το δατε κι έχετε στοιχειώδη σεβασμό στο χρόνο σας, προτιμήστε κάτι άλλο. Όσοι το δατε, σας άρεσε και δεν νιώσατε να προσβάλλεται η νοημοσύνη σας, τότε μάλλον έχετε υπέρ του δέοντως συμπάθεια στην ισπανική κουλτούρα και γλώσσα ή έχετε ρίξει πολύ τα στάνταρτ σας. Ε, όχι συνάνθρωποι. Αξίζετε κάτι καλύτερο.

Facebook Twitter Google+ Εκτύπωση Στείλτε σε φίλο

8 Σχόλια

  • Ο/Η Stamatis Solanakis λέει:

    Κατά την γνώμη μου ,αν την θέλετε, η σειρά έχει τα θετικά της και τα αρνητικά της αλλά σε καμία περίπτωση δε την θεωρώ γελοία. Μπορεί να μην είναι το Τοπ οφ δε τοπ όπως την πλάσαραν εμπορικά, αλλά όχι γελοία. Και αν μου επιτρέπεις μια μικρο – διόρθωση: η σειρά δεν γυρίστηκε για το Netflix και το κοινό του, αλλά αφού έκανε επιτυχία εξαγοράστηκε από το Netflix.

    αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι, γιατί μια σειρά/ταινία πρέπει να “στέκει” σε λογική, (ή ιδεολογικά) ή να ειναι μια αμερικανιά(οι ταινίες και σειρές που έχουν εθίσει τον κόσμο στην χώρα μας) και να μην είναι κάτι διαφορετικό. Δεν το κάνει αυτόματα γελοίο ούτε το μη εφικτό, ούτε το διαφορετικό.

    Αυτά φιλικά.

    • Ο/Η Αλέξανδρος Δελάρζ λέει:

      Γεια σου Σταμάτη, φχαριστώ που μπήκες στον κόπο να σχολιάσεις.
      Ναι, το γνωρίζω ότι δεν είναι παραγωγή του νέτφλιξ, ίσως δεν φάνηκε απ’το πώς γράφτηκε το κείμενο. Εκεί που λες για το αν στέκει ή όχι, εννοείται, fiction είναι για διασκέδαση, δεν περιμένει κανείς τετράγωνη λογική. Άλλωστε είμαι, εγώ και το λαϊκό στρώμα οι μεγαλύτεροι φαν του sunshine (Danny Boyle) που είναι ναυάγιο λογικά.
      Αλλά να αποκαλύπτεται το όνομα του προφέσορα, Σέρχιο Μαρκίνα (Σέρχιο Μαρκαριάν θυμίζει, ε;) και η αστυνομία να μην ψάχνει καν να τον βρει στα κομπιούτερ, ε ήμαρτον. Κράτα και καναδυό σεναριακά στάνταρτ.

  • Ο/Η Anakin Skywalker λέει:

    Καθόλου αντικείμενο και χωρίς σοβαρά επιχειρήματα!Απλά το είδες τώρα, όλος ο κόσμος το εκθεάζει και είπες ας το θάψω λίγο να το παίξω διαφορετικός κουλτουριάρης!

    • Ο/Η Αλέξανδρος Δελάρζ λέει:

      Εσένα αδερφέ τι να σε πω; Ντοκτορά να έκανα για τη σειρά πάλι δεν θα σ’έπειθα, που μάλλον σ’ άρεσε πολύ. Τη γνώμη μου την είπα γιατί με αφήνουν στην Κατιούσα να την πω, βγες και γράψε κριτική της κριτικής. Και διάλεξες και ψευδώνυμο το κωλοπαίδι τον Άνακιν που εξελίσσεται σε Νταρθ Βέιντερ, που για χάρη του ρίξαν άγαλμα του Λένιν στην Ουκρανία! Κανείς δεν είναι με τους ”καλούς” πια…
      Τελωσπάντων υγεία και καλή καρδιά, αυτές να ναι οι διαφωνίες μας.

  • Ο/Η Hossain Sabzian λέει:

    Συμφωνώ απολύτως με την κριτική σου. 20 λεπτά με το ζόρι άντεξα αυτή την ανοησία. Σχολιάζω απλά για να εκφράσω το θαυμασμό μου για τα σιδερένια νεύρα που πρέπει να έχεις για να δεις δεις ολόκληρα επεισόδια!

  • Ο/Η sok geo λέει:

    Μετά απο τόσες καλές κριτικές αποφάσισα να δω αυτή τη σειρά. Μετά απο ένα επεισόδιο άρχισα να αναρωτιέμαι πως γίνεται, άτομα που έχουν δει τοπ σειρές, για παράδειγμα Better call Saul, Narcos, Fargo κλπ. να έχουν τρελαθεί με αυτή τη σειρά!! Απαράδεκτοι ηθοποιοί, σκηνοθεσία και πλοκή. Παρόλα αυτά της έδωσα μια ευκαιρία και είδα αρκετά επεισόδια της 1ης σεζόν αλλά, πραγματικά, δεν άντεξα να δω και τη δεύτερη! Μια σύγχρονη Πακίτα (για όσους θυμούνται) με λίγη δόση μίστερ ρόμποτ και Bella Ciao (ας μη σχολιάσω ότι έπαιξαν αυτό το τραγούδι και τώρα αρκετοί άνθρωποι θα το συνδέσουν με το la casa de papel!). Εν ολίγοις, συμφωνω με τη κριτική σου Αλεξ.

  • Ο/Η Αντώνης Ρουμελιωτάκης λέει:

    Εχεις προβλημα, να το κοιταξεις!

  • Ο/Η Αντώνης Ρουμελιωτάκης λέει:

    Και κάτι ακόμα, μιλάμε για κάμποσους εγκληματίες, μην περιμένεις συμπεριφορά λογική. Στο λέω αυτό να το έχεις υπόψη και στην πραγματική ζωή, μη σου τύχει τίποτα και νομίζεις ότι μιλάς με συγκροτημένο άνθρωπο!!

Κάντε ένα σχόλιο: