5+1 λόγοι που έφυγα απ’ την Ελλάδα

Κι εγώ φευγάτος είμαι, έκατσα το λοιπόν κι έγραψα πέντε συν ένα λόγους που με ανάγκασαν να πάρω των ομματιών μου. Δεν ήθελα να φύγω αλλά δεν μπορούσα να ζω άλλο έτσι. Η καθημερινή φθορά απ’ την ανέχεια σε καταστρέφει. Για άλλους δεν ξέρω, μπορεί άλλοι που μεταναστεύουν να ‘χουν πιο περιπετειώδη φύση, εγώ είχα μείνει στον άσσο.

Ο Καζάκος είπε ό,τι είπε, άλλοι λεν όντως τα είπε, άλλοι ότι οι κοφτοράφτρες και οι πλακοραφούδες της αντίδρασης απομονώσαν μια φράση κλπ κλπ. Δεν ξέρω, δεν έκατσα να το ψάξω το πράμα. Τον Καζάκο τον πάω γενικά, τον είδα και στο θέατρο μια φορά και τον θαύμαξα, τώρα αν όντως είπε έτσι κρίμα, αν δεν είπε και του κάναν κοφτοραφτική πάλι κρίμα γιατί αφήνιασαν κάθε λογής φιλελο-φασιστο-τσουτσέκια στα σόσιαλ. Μια φορά ο Καζάκος καλός ηθοποιός είναι, “δικός μας”, μέχρι εκεί.

Κι εγώ φευγάτος είμαι, έκατσα το λοιπόν κι έγραψα πέντε συν ένα λόγους (για να γίνει και πιο μοντέρνο το κειμενάκι) που με ανάγκασαν να πάρω των ομματιών μου.

1. Δουλειά.  Στην καλύτερη περίπτωση έβγαζα 600 ευρώ μέχρι το 2009 και μετά, μεσούσης της κρίσης στην καλύτερη των καλυτέρων, ώ καλύτερη, περίπτωση 400 με καθυστερήσεις, απληρωσιές, μαλώματα κλπ. Ο κύκλος (των χαμένων) εργασιών είχε μειωθεί κατά το μισό τουλάχιστον, τα πιστολιάσματα στην πιάτσα ουκ έστιν αριθμός, μπάχαλο, χώρια οι περίοδοι αναδουλειάς που δεν είχες μια, έβαζες το χέρι στην τσέπη κι έπιανες το παπούτσι. Στο εξωτερικό βρήκα τουλάχιστον μόνιμη, σταθερή (για την ώρα), πενθήμερο, οχτάωρο και 1500 ευρώ πάνω κάτω για ελληνικά δεδομένα . Με το κιάλι αυτά τα βλέπεις στην ιμπεριαλιστική ψωροκώσταινα. Είχα φτάσει να χρωστάω έξι νοίκια, κάθε μέρα ξυπνούσες με τον φόβο μη σε πετάξουν έξω, χώρια το αν θα είχε καθόλου δουλειά σήμερα. Κι αν είχε, πόσα θα ‘βγαζες, πότε θα τα ‘παιρνες κλπ. Δράμα.

2. Υγεία. Χωρίς λεφτά και χωρίς ασφάλιση από ένα σημείο και μετά, είχες μόνιμο φόβο μην πάθεις κάτι, πόσο θα σου στοιχίσει, σφιγγόμουν να μην αρρωστήσω,. Εδώ που ήρθα έχεις τουλάχιστον κάρτα υγείας που στη βγάζουν στη δουλειά, έχεις να πας ένα γιατρό τζάμπα, τα φάρμακα είναι όλα τζάμπα απ’ τις κρατήσεις που σου κάνουν, προσωπικά παίρνω χάπια για την πίεση τζαμπαντάν. Σου περισσεύει κάνα φράγκο να φτιάξεις κάνα δόντι, να κάνεις κάτι εξτρά τελωσπάντων. Στην Ελλάδα αφού τα βαζες κάτω, έβγαζες τα νοίκια, τα μηνιαία έξοδα κλπ ίσως να σου περίσσευε μόνο για παναντόλ και χανζαπλάστ.

3. Κανένα περιουσιακό στοιχείο. Το μόνο περιουσιακό στοιχείο που έχω είναι ένα εξ αδιαιρέτου σπίτι σε ένα ημι-κωλοχώρι στη βόρεια Ελλάδα μαζί με άλλες πέντε θειές μου, μη αξιοποιήσιμο για την ώρα,  μη πωλήσιμο, αποσυνδεμένα ρεύματα, ψιλορημάδι, θέλει ένα κάρο λεφτά για επισκευές πια. Δεν υπήρχε περίπτωση να πας να την πέσεις εκεί και να εγκλωβιστείς στο χωριό. Επιπλέον ούτε φράγκο στην τράπεζα, ούτε τίποτε άλλο που να πεις ότι σου δίνει κίνητρο να μείνεις. Αν έχεις έστω ένα κεραμίδι, κάτι δικό σου να μένεις χωρίς να πληρώνεις νοίκι, βοηθάει πάρα-πάρα-πάρα πολύ, έχεις μια βάση, ένα σημείο εκκίνησης, μια φωλιά που μπορείς να γυρίσεις και να μαζέψεις κουράγιο. Αν δεν έχεις κεραμίδι κι επαρκές εισόδημα, φυτοζωείς, υποχρεώνεσαι κλπ, ζεις στην τσίτα, δεν ησυχάζεις ποτέ. Δεν μπορείς να ζεις μέχρι τα 40 σου έτσι.

4. Συγγενείς. Από άλλες περιπτώσεις που ακούω, κάποιοι φεύγουν γιατί δεν μπορούν άλλο να μένουν με τους γονείς τους κλπ, σε μένα συμβαίνει το αντίθετο. Και οι δυο γονείς δεν βρίσκονται εν ζωή πια (άλλη ιστορία πόσο μας βγήκε να τους παραχώσουμε), δεν υπάρχει κανένας να σε περιμένει ή να χρειάζεται τη φροντίδα σου. Με θείους, θείες ξαδέλφια μπατζανάκια ούτως ή άλλως είχα αραιές επαφές, είτε έμενα είτε δεν έμενα Ελλάδα, πάντα προσπαθείς να κρατήσεις επαφή αλλά η καθημερινότητα, οι αποστάσεις κλπ δεν βοηθάν. Μόνο ένα αδερφό έχω που κατα καιρούς έμενε σε διαφορετικά μέρη της Ελλάδας και είναι ο μόνος κοντινός συγγενής.

5. Ειδίκευση. Η ειδίκευση που απέκτησα στα δίκτυα, χωρίς σοβαρή προϋπηρεσία δεν σου εξασφάλιζε σχεδόν τίποτα στην Ελλάδα. Ίσως στην Αθήνα, με χίλια ζόρια, με μισθό της πλάκας, με όλα τα αρνητικά της πρωτεύουσας, στη Σαλονίκη που ζούσα εγώ ούτε γι’ αστείο. Το να είσαι δικτυάς, κομπιουτεράς με την ευρύτερη έννοια τελωσπάντων, είναι αρκετό για να σου βρει δουλίτσα κάπου στην κεντρική Ευρώπη. Στην Ελλάδα, τουλάχιστον δυο χρόνια πριν, δεν έβρισκες τίποτα.

6. Αν ήταν να πάω Αγγλία ή Γερμανία θα δίσταζα πολύ λόγω κόστους ζωής, γλώσσας δυνατότητα εργασίας. Χρειάζεσαι ένα κάρο λεφτά για τον πρώτο καιρό, να μείνεις, να ψαχτείς κλπ. Στην Τσεχία που ήρθα εγώ ήδη είχα βρει δουλειά, έχοντας δώσει συνέντευξη μέσω skype (οπότε δεν χρειαζόταν να κουβαληθείς εκεί και να ψάχνεσαι),  δεν είχε προαπαιτούμενο να ξέρεις τα τσέχικα, έχει την καλύτερη αναλογία κόστους/ποιότητας ζωής κι επιπλέον έτυχε να υπάρχουν φίλοι εδώ που με φιλοξένησαν τον πρώτο καιρό. Παρά τις όποιες απαλεψιές η προσαρμογή μου ήταν ίσως η ομαλότερη δυνατή. Για άλλες χώρες που δεν είχα άκρες αλλά και σίγουρη δουλειά, δεν έπαιζε να πάω.

Δεν ήθελα να φύγω αλλά δεν μπορούσα να ζω άλλο έτσι. Η καθημερινή φθορά απ’ την ανέχεια σε καταστρέφει. Οι κοινωνικοί αγώνες, όπως και όσο συμμετέχεις, έχουν και καμπές, περιόδους μειωμένου ενθουσιασμού που σε αναγκάζουν να κάνεις πίσω για να ανασυνταχτείς, αλλά πρέπει και ταυτόχρονα να μπορείς να επιβιώνεις, να έχεις μια ψιλοπισινή. Για άλλους δεν ξέρω, μπορεί άλλοι που μεταναστεύουν να ‘χουν πιο περιπετειώδη φύση, εγώ είχα μείνει στον άσσο. Νύφη πλούσια με χωράφια και οικόπεδα δεν βρήκα, τζόκερ δεν έπιασα, πλούσιο θείο στην Αμερική  να με στείλει εμβάσματα δεν έχω, φίλοι μου με βοήθησαν όσο μπορούσαν (αιώνια ευγνωμοσύνη τους χρωστάω) δεν μπορούσε όμως να γίνεται αυτό για πάντα, έχουμε και μια τσίπα, μια αξιοπρέπεια διάολε! Και οι άλλοι που βοηθάν έχουν κι εκείνοι τα δικά τους, στο ίδιο καζάνι βράζουμε λίγο πολύ.

Να ‘ναι καλά και η κοπέλα μου που ήρθε μαζί μου κι αυτή, βρήκε μια κωλοδουλειά σε μια βρωμερή πολυεθνική, εξυπηρέτηση πελατών, μόνο και μόνο για να ‘μαστε μαζί, άλλωστε ούτε κι αυτή την περνούσε ζωή και κότα πίσω στην πατρίδα, αλλά θα προτιμούσε, όπως κι εγώ, να ‘μασταν πίσω.

Και φυσικά εδώ που ‘ρθαμε δεν είναι παράδεισος και δεν ξέρεις πώς θα έρθουν, λεφτά με τη σέσουλα δεν βγάλαμε, το άγχος της επιβίωσης όμως έχει φύγει προς το παρόν, τα σφιξίματα στα στομάχια εξαφανίστηκαν.

Καταλαβαίνω και το Λαϊκό Στρώμα που παραπονιέται ότι οι φίλοι του φεύγουν σιγα-σιγά και μένει μόνος, έχει το δίκιο του κι αυτός, αλλά καταλαβαίνει γιατί φύγαμε. Κι εγώ εδώ που είμαι, δεν έχω κανένα να μιλήσω τα κομματικά, τα πολιτικά, τα κινηματικά, να σχολιάσω ταινίες, σειρές, ματς που είδα.

Καλά να’ μαστε, η “αναιμική ανάπτυξη” που μπορεί να έρθει ίσως μας επιτρέψει να γυρίσουμε και να ξαναμπούμε στο παιχνίδι, να γυρίσουμε με περισσότερες εμπειρίες, γνώσεις, ίσως κάνα φραγκάκι στην τράπεζα για μια “βροχερή μέρα” και με περισσότερη όρεξη για τα περαιτέρω..

Facebook Twitter Google+ Εκτύπωση Στείλτε σε φίλο

5 Σχόλια

  • Ο/Η akis ste λέει:

    Κάθε φορά που ανοίγεις πόρτα στο pc
    μην περιμένεις να σε βρει το peer to peerι
    έχε τα μάτια σου ανοιχτά βράδυ πρωί
    γιατί μπροστά σου πάντα απλώνεται ένα δίχτυ

    Αν κάποτε στα βρόχια του πιαστείς
    κανείς δε θα μπορέσει να σε βγάλει
    μονάχος βρες την άκρη tcp
    κι αν είσαι τυχερός ξεκινά πάλι

    Αυτό το δίχτυ έχει ονόματα βαριά
    που είναι γραμμένα σ’ επτασφράγιστο azureι
    άλλοι το λεν του κάτω κόσμου πονηριά
    κι άλλοι το λεν της πρώτης άνοιξης απάτη

    🙂

  • Ο/Η ratm ratm λέει:

    ”Καλά να’ μαστε, η “αναιμική ανάπτυξη” που μπορεί να έρθει ίσως μας επιτρέψει να γυρίσουμε και να ξαναμπούμε στο παιχνίδι, να γυρίσουμε με περισσότερες εμπειρίες, γνώσεις, ίσως κάνα φραγκάκι στην τράπεζα για μια “βροχερή μέρα” και με περισσότερη όρεξη για τα περαιτέρω..”

    Aυτό δυστυχώς φίλε μου είναι μεγάλη αυταπάτη. Κυριαρχεί στη νεολαία και όχι μόνο και είναι από τους βασικότερους λόγους της σημερινής ακινησίας και τέλματος.
    Ο λαός ειδικά η νεολαία, όσο αστείο και να φαίνεται σε μας που έχουμε πάρει 5 πράγματα από τον Κάρολο , προσδοκά ακόμα πράγματα από αυτό το σύστημα. Προσδοκά από την καπιταλιστική ανάπτυξη που θεωρεί και του λένε ότι θα έρθει. Μιλάμε για τη ζωή πατίνι, τη ζωή λάστιχο , τη μιζέρια των 400 ευρώ , την ανύπαρκτη υγεία, ασφάλιση, τη σύνταξη που δε θα πάρουμε για το 4ο μνημόνιο αλλά μεγάλη μάζα λέει από μέσα της. ”Έλα μωρέ ως το 2020 που θα εφαρμοστούν τα μέτρα μπορεί να έχουν αλλάξει τα πράγματα και να τη γλιτώσουμε” ή σκέφτεται το εξής. Οτι όπως και να έχει εγώ, εσύ , αυτός θα τη γλιτώσει. Έχουμε και έχουνε πλακωθεί όλοι σε μεταπτυχιακά, διδακτορικά, σεμινάρια, ημερίδες, πιστοποιήσεις, να μάθουμε 10 ξενες γλώσσες, να φύγουμε έξω, να πάρω και το ένα και το άλλο χαρτί που θα μου, σου, του εξασφαλίσει το διαβατήριο εξόδου από τη μίζερη ζωή , από την κατάθλιψη των 400 ευρώ, από το αβέβαια και μαύρο μέλλον που έρχεται. Καλά κάνουμε και κάνει όποιος το παλεύει. Έτσι πρέπει με το δίκιο μας. Σε αυτό το σύστημα ζούμε και πρέπει να δώσουμε και τη μάχη του βιοπορισμού και της ποιότητας ζωής. Αλλά πρέπει να καταλάβουμε, να πείσουμε τους πάντες ότι ΔΕ ΘΑ ΤΗ ΓΛΙΤΩΣΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΑΧΗ. Κανένα παιδί της εργατικής τάξης δε θα γλιτώσει από αυτή τη λαιμητόμο. Ακόμα και αν πρόσκαιρα βρεί μια λίγο καλύτερη δουλειά. Πως θα ανταγωνιστεί ο Ευρωπαίος καπιταλιστής τον Κινέζο? Όταν ο 2ος έχει το 1/10 του πρώτου σε ”κόστος”? Το βιοτικό επίπεδο που έφτιαξαν οι διάφορες διαστρωματώσεις της εργατικής τάξης στην Ευρώπη το 2ο μισό του 20ου αιώνα έχει παρέλθει. Διαμορφώθηκε λόγω ύπαρξης της ΕΣΣΔ, λόγω ισχυρού κινήματος έστω και ρεφορμιστικού, λόγω της δυνατότητας τότε του συστήματος να παραχωρεί και λόγω των αποικιών ή των εξαρτημένων κρατών της Αφρικής και της Ασίας που τους απομυζούσαν και οι ντόπιοι και οι Ευρωπαίοι καπιταλιστές την υπεραξία και με ένα κομμάτι αυτής έδιναν κάτι σε διάφορα στρώματα στις χώρες τους. Αυτά έχουν τελειώσει. Αν το εξηγήσουμε η ίδια η πραγματικότητα θα πείσει κόσμο. Η όποια ανακαμψη καπιταλιστική όχι μόνο δε θα φέρει κάτι πίσω από όσα μας πήραν αλλά θα παγιώσει ή και επιδεινώσει αυτό το βιοτικό επίπεδο.
    Βέβαια το αντιφατικό που υπάρχει είναι ότι ενώ η νέα γεννια έχει όλα αυτά τα προσόντα , τις γνώσεις και δεξιότητες ταυτόχρονα έχει και τις απαιτήσεις στον πάτο και λέει ότι ” ναι είμαι γιατρός, αρχιτέκτονας , επιστήμονας, καθηγητής , αλλά τώρα που δουλεύω ”προσωρινά” ντελίβερι, σερβιτόρος, εμπορουπάλληλος δεν απεργώ μη με διώξουν, δουλεύω απλήρωτες υπερωρίες, δουλεύω Κυριακή , κάθομαι με μισά ένσημα κλπ”
    Είναι μια από τις αντιφάσεις που διατρέχουν τη λογική της νέας βάρδιας της εργατικής τάξης.

  • Ο/Η I.M. Foreman λέει:

    Γεια σου Άλεξ! Κι εμείς εδώ φευγάτοι από τη Σαλόνικα για τους ίδιους ακριβώς λόγους που ανέφερες, στην ίδια χώρα. Αν μένεις στην Πράγα, θα χαρούμε πολύ να γνωρίσουμε εσένα και την κοπέλα σου. Δυστυχώς κι εμείς δεν είχαμε ούτε… βρακί στ’ όνομά μας στην Ελλάδα, οπότε μετά την αποφοίτησή μου με άριστα από σχολή που τελείωσα σε 4 (ναι, τέσσερα!!) χρόνια, δεν έβλεπα την ώρα να φύγω. Πάντως, Άλεξ, υπάρχουν κι άλλοι λόγοι: ακόμα κι αν το βιοποριστικό ήταν λυμένο, πιστεύω ότι αργά ή γρήγορα πάλι θα έφευγες λόγω ασυμβατότητας με τη ντόπια νοοτροπία. Τι κι αν μπορούσες, για παράδειγμα, να απολαύσεις έναν καφέ στο κέντρο της πόλης (χωρίς ν’ ανησυχείς για το κόστος του)… εάν την ώρα που πίνεις καφέ, βλέπεις απέναντι κάδους να ξεχειλίζουν και να ξέρεις ότι πίσω απ’ αυτή τη ντροπιαστική κατάσταση κρύβεται ένα ολόκληρο πρόβλημα της νοοτροπίας; Ή πες ότι με το καλό αποφασίζεις με το ταίρι σου να κάνετε παιδιά (πάλι σε σενάριο που σας φτάνουν και σας περισσεύουν τα λεφτά)… Αλήθεια, πού χώροι για να κυκλοφορήσετε για μια όμορφη οικογενειακή βόλτα με το καρότσι; Ενώ στην Τσεχία (ντεμέκ “φτωχό, υπανάπτυκτο ανατολικό μπλοκ”) μέχρι και σε τραμ ή λεωφορείο ανεβαίνεις με το καροτσάκι και πας με το μπεμπέ όπου σας κάνει κέφι. Για να μην επεκταθώ και στις υποδομές για ΑμΕΑ. Σίγουρα δεν λέω ότι εδώ που είμαστε δεν έχει τα δικά του ελαττώματα, ούτε ότι η νοοτροπία των Τσέχων είναι η τέλεια. Αλλά στα βασικά, τουλάχιστον στην εξασφάλιση αξιοπρεπών συνθηκών, είναι κύριοι. Λοιπόν, βάζω κάτω το “φτυάρι” για την πατρίδα μας, μην παρεξηγηθώ, κι αν έχετε όρεξη με τη δικιά σου να βρεθούμε καμιά ηλιόλουστη Κυριακή απόγευμα στο κέντρο της Πράγας, γράψε “με”. 🙂

Κάντε ένα σχόλιο: