12 Αγαπημένες ταινίες του 2025

12. «Αν Είχα Πόδια θα σε Κλοτσούσα/ If I Had Legs I’d Kick You», της Μέρι Μπρόνσταϊν

Για την εξαιρετικότατη ερμηνεία της Ρόουζ Μπερν, η οποία επωμίζεται ένα μεγάλο φορτίο, προκειμένου να τηρηθούν οι πολύ λεπτές ισορροπίες μιας μητέρας σε απόγνωση.Και για εκέινη την υπόσχεση προς την κόρη της: «Θα γίνω η καλύτερη μητέρα…» που κάνει τον χώρο ύπαρξης πιο ζωτικό, κι ας τον φορτώνει με πολλά βάρη. Δυσβάσταχτα πολλές φορές…

11. «Βερμίλιο: Η Νύφη του Βουνού/ Vermiglio»,της Μάουρα Ντελπέρο

Για την εσωτερική ομορφιά των ηρώων και το απόλυτο συνταίριασμα της μελωδικής ευρηματικότητας του Σοπέν, του Σούμπερτ και του Βιβάλντι που προσδίδει μια λυρική χροιά σε αυτή την ομορφιά, σαν η μουσική να μετατρέπεται σε καταφύγιο, σε ψίθυρο εσωτερικής αλήθειας. Για την υποβλητική φωτογραφία, που δεν απεικονίζει απλώς το τοπίο, αλλά λειτουργεί ως καθρέφτης του εσωτερικού κόσμου των ηρώων, ζωντανεύοντας τις σιωπές τους.

10. «Father Mother Sister Brother», του Τζιμ Τζάρμους

Γιατί είναι δύσκολο να σκηνοθετείς τη δυσλειτουργία των οικογενειακών σχέσεων, την αμηχανία που γεννιέται από την υποκρισία και τον φόβο της αποκάλυψης της αλήθειας- είτε από τον γονιό προς το παιδί είτε αντίστροφα. Και είναι ακόμη δυσκολότερο να σκηνοθετείς αυτό που όλοι ποθούμε, αλλά δυσκολευόμαστε να εξωτερικεύσουμε: τη ζεστασιά των ανθρώπινων σχέσεων.

9. «Harvest», της Αθηνάς Τσαγγάρη

Για την κινηματογραφική σύνθεση ενός αισθητικού σύμπαντος που μας επιτρέπει να νιώσουμε τη βία της αλλαγής όχι μόνο ως ιστορικό γεγονός, αλλά και ως υπαρξιακή εμπειρία.

8. «Βουγονία/Bugonia» του Γ. Λάνθιμου

Γιατί ο Λάνθιμος γνωρίζει πολύ καλά πώς να σε εισάγει στον ιδιόμορφο και πολύ σκληρό κόσμο του σύγχρονου τεχνοκρατικού πολιτισμού και να σε παρασύρει σε μια εμπειρία αποδόμησης, όπου το αληθινό εκλαμβάνεται ως ψέμα, το πραγματικό ως εξωπραγματικό και το λογικό μετατρέπεται σταδιακά σε παράλογο.

7. «Καμιά Άλλη Επιλογή/ No Other Choice» του Παρκ Τσαν-Γουκ.

Για τον αφηγηματικό ρυθμό, καταιγιστικό στην αρχή, που κατευνάζεται στο δεύτερο μέρος για να κλείσει κυκλικά, ενώ το μαύρο χιούμορ λειτουργεί αντιστικτικά στην τραγωδία του κεντρικού ήρωα, η ουσία της οποίας έγκειται στα περιθώρια επιλογών και στον τρόπο που αυτά νοηματοδοτούνται στη ζούγκλα του καπιταλισμού.

6. «Σπασμένη Φλέβα» του Γιάννη Οικονομίδη.

Για το πολύ καλά δομημένο σενάριο που λειτουργεί ως γερό υπόβαθρο. Πάνω σε αυτό ο Οικονομίδης, με τους σκηνοθετικούς του χειρισμούς, μετατρέπει τους κατά βάση στερεοτυπικούς χαρακτήρες σε ενδιαφέρουσες φιγούρες, αποφεύγοντας τη μονοδιάστατη παρουσίασή τους και προσδίδοντάς τους βάθος, αυθεντικότητα και πολυπλοκότητα.

5. «Συναισθηματική Αξία/Sentimental Value» του Γιοακίμ Τρίερ

Για τη λύτρωση που μπορεί να έρθει μέσα από την τέχνη, για τα τραύματα της ζωής που ίσως να μην επουλωθούν ποτέ, αλλά η συνειδητοποίηση της ανάγκης να αγαπήσεις και να αγαπηθείς καθιστά τις αχαρτογράφητες περιοχές της ύπαρξης πιο προσβάσιμες.

4. «Το Παρίσι του Σουλεϊμάν /L’histoire de Souleymane» του Μπορίς Λοζκίν

Για μια αμιγώς πολιτική ταινία που αναδεικνύει τους κοινωνικούς σχηματισμούς μέσα στους οποίους εγγράφεται η ιστορία του Σουλεϊμάν, η ιστορία των προσφύγων, των κατατρεγμένων, των ανθρώπων που προσπαθούν να επιβιώσουν στις μεγάλες μητροπόλεις, των ανθρώπων που αντέχουν και όλο αντέχουν…

3. «Πριν το Τέλος/Dying» του Ματίας Γκλάσνερ

Για εκείνο τον κινηματογράφο που θέτει εξαρχής τη συνθήκη του «ξεβολέματος» και που τον παρακολουθείς εφόσον νιώθεις την ανάγκη να μπεις σε αυτή τη συνθήκη, προκειμένου να συνοδοιπορήσεις με τους ήρωες, να σταθείς απέναντί τους, όχι σαν κριτής των ζωών τους, αλλά να νιώσεις τον αγώνα της αναζήτησης της αρμονίας και της ισορροπίας που ο καθένας επιζητά. Να νιώσεις βαθιά μέσα σου ότι αυτή η αρμονία και η ισορροπία προσομοιάζει πολύ με την ηρεμία και την ισορροπία που ανακαλύπτεις σε ένα ορχηστρικό κομμάτι, όπου δεν εκτελείται μηχανικά, αλλά μέσα σε αυτό υπάρχει ο αυτοσχεδιασμός του συνθέτη και του μαέστρου που απελευθερώνουν μια ρυθμική ευκαμψία μέσα από σύνθετες αντιστίξεις που όμως αποδίδουν το πολύπλοκο νόημα της σύνθεσης, σαν αυτή η σύνθεση να είναι τελικά η ίδια σου η ζωή.

2. «Απρίλης/April»,της Ντέα Κουλουμπεγκασβίλι

Γιατί η κινηματογραφική αφήγηση της Κουλουμπεγκασβίλι στηρίζεται στις αισθήσεις της ηρωίδας που δεν είναι άλλες από μετουσιωμένα γεγονότα της παρελθοντικής και παροντικής ζωή της. Και η αντίληψη και παρατήρηση του κόσμου μέσω των αισθήσεων έχει ως αποτέλεσμα την αποχρονολόγηση της αφήγησης. Μέσω όμως αυτής της αποχρονολόγησης, ως θεατές εμβαθύνουμε στην πραγματική χρονικότητα της ζωής της ηρωίδας, όπου ο χρόνος υπάρχει και μετράει σε κάθε της προσπάθεια να αφουγκραστεί τον εαυτό της, τις ανάγκες της, τις επιθυμίες της. Μόνο που στον εαυτό της η ηρωίδα μας συμπεριλαμβάνει το συλλογικό σώμα των γυναικών, άχρονο και αυτό.

1. «Όλα Όσα Φανταζόμαστε Ως Φως /All We Imagine As Light» της Παγιάλ Καπάντια

Για αυτό το κινηματογραφικό διαμάντι μιας ανεξάρτητης δημιουργού από την Ινδία , της Παγιάλ Καπάντια που μας παραδίδει μία ταινία λουσμένη στο γαλαζωπό της Βομβάης ,την εποχή των μουσώνων και στο σκληρό φως του ήλιου στην παραθαλάσσια περιοχή, μακριά από τη Βομβάη, όπου καταφεύγουν οι τρεις γυναίκες- ηρωίδες της ταινίας. Ένα σκληρό φως, γιατί αποκαλύπτει τις σκληρές αλήθειες τους, αλλά αυτή η αποκάλυψη έρχεται να τους χαρίσει και μία μόνιμη λάμψη, έτσι που όλα όσα οι τρεις γυναίκες φαντάζονταν ως φως, να πάψουν πλέον να βρίσκονται στη φαντασία τους, αλλά να λάβουν υπόσταση στην πραγματική τους ζωή.

Καλή χρονιά με ειρήνη σε όλο τον κόσμο και με όλα όσα φανταζόμαστε ως φως, να φωτίζουν τις ζωές μας!