EETE: Δεν είναι δικός μας πόλεμος – Οι άνθρωποι του Πολιτισμού έχουμε αποδείξει ότι δεν μένουμε σιωπηλοί! 

Ανακοίνωση του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος:

Ο πόλεμος που έρχεται δεν είναι ο πρώτος. 

Πριν απ’ αυτόν γίνανε κι άλλοι πόλεμοι. 

Όταν ετέλειωσε ο τελευταίος, υπήρχαν νικητές και νικημένοι. 

Στους νικημένους, ο φτωχός λαός πέθαινε απ’ την πείνα. 

Στους νικητές, ο φτωχός λαός, πέθαινε το ίδιο. 

Μπ. Μπρεχτ 

Συνάδελφοι 

Κάθε μέρα βλέπουμε πόλεις να ισοπεδώνονται, σπίτια να χάνονται, παιδιά να πληρώνουν με τη ζωή τους έναν πόλεμο που δεν διάλεξαν. 

Την ίδια στιγμή με ευθύνη της κυβέρνησης, η χώρα μας μπλέκεται όλο και πιο βαθιά σε αυτό το μακελειό στην Μέση Ανατολή. Βάσεις, λιμάνια και αεροδρόμια στην Ελλάδα χρησιμοποιούνται για τους πολεμικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ – Ισραήλ. Στο όνομα του «εθνικού συμφέροντος» στέλνονται πλοία, αεροπλάνα και πολεμικό υλικό μακριά από τη χώρα. Όχι για να προστατευτεί ο λαός μας και ο λαός της Κύπρου. Στέλνονται για να προστατεύσουν βάσεις, αγωγούς, δρόμους εμπορίου και τα κέρδη των ισχυρών. Για να διασφαλίσουν τα συμφέροντα μιας χούφτας ανθρώπων που παίζουν με τους λαούς σαν να είναι πιόνια πάνω σε έναν χάρτη. 

Δεν είναι δικός μας πόλεμος 

Είναι ένας πόλεμος για τον πλούτο, για τις πρώτες ύλες, για το ποιος θα γίνει πιο ισχυρός την επόμενη μέρα. Και όπως πάντα, αυτός ο πόλεμος πληρώνεται με φωτιά και σίδερο. Με το αίμα παιδιών, οικογενειών και εργαζομένων που δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν μεταξύ τους. Δεν μπορούμε να συνηθίσουμε αυτές τις εικόνες. 

Δεν μπορούμε να δεχτούμε έναν κόσμο όπου ο ισχυρός επιβάλλεται σαν αδίστακτος γκάνγκστερ και αποφασίζει για τη μοίρα ολόκληρων λαών. 

Δεν έχουμε καμία δουλειά στους πολέμους τους. 

Δεν έχουμε καμία δουλειά να διαλέξουμε ποιος ισχυρός θα επικρατήσει του άλλου. Δεν θα φορτωθούμε εμείς τις νέες συνέπειες της πολεμικής εμπλοκής, που αντανακλούν σε κάθε πτυχή της ζωής μας. 

Οι άνθρωποι του Πολιτισμού, 

έχουμε αποδείξει ότι δεν μένουμε σιωπηλοί! 

Όλα αυτά τα χρόνια μάθαμε να ακούμε τον πόνο, να θυμόμαστε, να μιλάμε όταν άλλοι θέλουν να επιβάλουν σιωπή. Όλα αυτά τα χρόνια, μέσα από το Επιμελητήριο, τα καλλιτεχνικά 

σωματεία μας, μέσα από τη δράση και την τέχνη μας, έχουμε αποδείξει ότι έχουμε φωνή και ότι αυτή η φωνή στέκεται πάντα στο πλευρό της ζωής. 

Έχουμε φωνάξει ξανά και ξανά ότι οι ζωές των ανθρώπων αξίζουν περισσότερο από τα κέρδη τους, τις στρατηγικές τους και τις σφαίρες επιρροής τους. 

Έχουμε καταγγείλει ρητά τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. 

Έτσι και σήμερα, σε αυτή την κρίσιμη στιγμή, οφείλουμε να υψώσουμε ξανά τη φωνή μας και να πούμε πως: Δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση και απαιτούμε να σταματήσει τώρα η χώρα μας να μετατρέπεται σε ορμητήριο πολέμου και σε στόχο αντιποίνων. 

Δεν θέλουμε τα αδέρφια μας που δουλεύουν στα καράβια να παίζουν τη ζωή τους κορώνα γράμματα για τα κέρδη των εφοπλιστών. 

Απέναντι στον φόβο και την αδικία, απαντάμε με αλληλεγγύη 

Στεκόμαστε δίπλα στους λαούς που υποφέρουν. Δίπλα στα παιδιά που μεγαλώνουν μέσα στον ήχο των βομβαρδισμών. Δίπλα σε κάθε άνθρωπο που χάνει το σπίτι του, την πατρίδα του, την ίδια του τη ζωή μέσα στους πολέμους. 

Απαιτούμε τώρα: 

∙ Έξω η Ελλάδα από τον πόλεμο. 

∙ Καμία συμμετοχή στους ευρωΝΑΤΟικούς ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. ∙ Να κλείσουν όλες οι ξένες βάσεις στη χώρα μας. 

∙ Να ανακληθεί η ελληνική πυροβολαρχία «Patriot» από τη Σαουδική Αραβία και να επιστρέψουν όλες οι φρεγάτες του Πολεμικού Ναυτικού και τα F-16. 

∙ Να μη σταλούν ελληνικά στρατεύματα κατοχής στην Παλαιστίνη. Να αναγνωριστεί τώρα το Παλαιστινιακό κράτος στα σύνορα πριν τον Ιούνιο του 1967, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ. 

Η ελπίδα βρίσκεται στους ανθρώπους που δεν σιωπούν. 

Στους ανθρώπους που πιστεύουν ότι ένας άλλος κόσμος — ο κόσμος της ειρήνης, της αλληλεγγύης και της φιλίας των λαών — είναι ο μόνος κόσμος για τον οποίο αξίζει να παλεύουμε.