Υπάρχει δημοκρατία στο ΚΚΕ;

Το 10ο άρθρο της σειράς “Ρωτάτε; Απαντάμε”. Διαθέσιμα όλα εδώ.

Υπάρχει δημοκρατία στο ΚΚΕ;

Στο ΚΚΕ υπάρχει διάλογος; Συζητιούνται δημοκρατικά οι διαφορετικές απόψεις;

Εάν θέλεις να πάρεις απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά, ρίξε μια ματιά στα συνέδρια που έχει κάνει το κόμμα. Σίγουρα θα βγάλεις τα δικά σου συμπεράσματα δίχως να σου δώσω εγώ μια δική μου απάντηση.

Τα 22 συνέδρια του ΚΚΕ είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας. Τα συνέδριά του ποτέ δεν ήταν «αποστεωμένα» και αποκομμένα από την κοινωνία. Σε όλα υπήρχε πλούσιος διάλογος και έντονη ιδεολογική αντιπαράθεση επαναστατικών και οπορτουνιστικών απόψεων. Πάμε να τα δούμε συνοπτικά.

1ο Συνέδριο

Το ιδρυτικό Συνέδριο του Κόμματος που αρχικά ονομάστηκε Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδας (ΣΕΚΕ), συνήλθε τον Νοέμβρη 1918 στα γραφεία του Συνδέσμου Μηχανικών Ατμόπλοιων στον Πειραιά. Στο Συνέδριο έγινε ιδεολογική αντιπαράθεση για το χαρακτήρα τού Κόμματος και το Πρόγραμμά του. Εκδηλώθηκαν τρεις τάσεις. Η μία ήταν αυτή των αριστερών σοσιαλιστών που συσπειρώθηκαν γύρω από τον Δημοσθένη Λιγδόπουλο, τον Σπύρο Κομιώτη και τον Μιχ. Οικονόμου. Η δεύτερη ήταν δεξιά ρεφορμιστική με τους Α. Σιδέρη, Ν. Γιαννιό και Π. Δημητράτο. Εκφράστηκε επίσης και μια τρίτη τάση, κεντριστική, με εκπρόσωπο τον Α. Μπεναρόγια.

Η ίδρυση του ΣΕΚΕ (Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδας) χειραφέτησε και αυτονόμησε τη νεαρή εργατική τάξη από το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα. Τώρα πλέον μπορούσε να προβάλλει τα δικά της αιτήματα και να βάζει στόχο την εξουσία. Με την καθοδήγηση του κόμματος, οι ταξικοί αγώνες και συγκρούσεις για τα καθημερινά προβλήματα πέρασαν σε άλλο επίπεδο, ενώ αρχίζει και επίσημα η ταξική σύγκρουση για την εξουσία στη χώρα μας.

2ο Συνέδριο

Το 2ο συνέδριο συνήλθε στην Αθήνα τον Απρίλη του 1920, στην αίθουσα «Τσαλδάρη» (Πλατεία Κολοκοτρώνη). Τάχθηκε υπέρ τού λενινιστικού προσανατολισμού τού Κόμματος στο θέμα τής δικτατορίας τού προλεταριάτου και της αρχής τού Δημοκρατικού Συγκεντρωτισμού. Απέρριψε την άποψη περί «ελευθερίας» των φραξιών και ομάδων μέσα στο Κόμμα, υπεράσπισε την αρχή τής ιδεολογικής και οργανωτικής ενότητας του Κόμματος. Αποφάσισε την οργανική προσχώρηση του ΣΕΚΕ στη Γ΄ Κομμουνιστική Διεθνή, και πρόσθεσε στον τίτλο του τη λέξη «κομμουνιστικόν», ΣΕΚΕ –(Κ)

Την ίδια χρονιά, στο 3ο έκτακτο συνέδριο, άλλαξε την επωνυμία του σε ΚΚΕ.

3ο Συνέδριο

Το 3ο τακτικό συνέδριο διεξήχθη τον Μάρτιο του 1927 και είχε αποφασιστικό ρόλο στην ιδεολογικοπολιτική και οργανωτική συσπείρωση του Κόμματος, με βάση τις αρχές του Μαρξισμού – Λενινισμού. Ψήφισε θέσεις για την οικονομική και πολιτική κατάσταση της χώρας, θέσεις για το συνδικαλιστικό κίνημα και απόφαση για τα οργανωτικά ζητήματα.

4ο Συνέδριο

Το 4ο Συνέδριο του ΚΚΕ συνήλθε στην Αθήνα στις 10-15 του Δεκέμβρη 1928. Στις εργασίες του πήραν μέρος αντιπρόσωποι της ΚΔ και της ΒΚΟ. 

Το Συνέδριο δεν κατέληξε στο χαρακτήρα της επικείμενης επανάστασης στην Ελλάδα, αναθέτοντας στο επόμενο Συνέδριο να δώσει οριστική λύση στο ζήτημα, ενώ έθεσε το καθήκον τής πάλης για τη συνένωση όλων των συνεπών δυνάμεων και της σύγκλησης ενός ενωτικού πανελλαδικού συνεδρίου της ΓΣΕΕ.

5ο Συνέδριο

Στο 5ο συνέδριο (Μάρτης 1934) το κόμμα καθόρισε ότι η επανάσταση θα είχε Αστικοδημοκρατικό Χαρακτήρα με τάσεις γρήγορης μετατροπής της σε προλεταριακή σοσιαλιστική επανάσταση. Αυτή η απόφαση καθόρισε σημαντικά την στάση του ΚΚΕ απέναντι στην αστική τάξη την δεκαετία του 1940, εμποδίζοντάς το να μετατρέψει έγκαιρα τον αντιφασιστικό αγώνα σε Προλεταριακή Σοσιαλιστική Επανάσταση. Με βάση αυτή την απόφαση προωθήθηκε το 1943-1944 και η συμμετοχή στην κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας».

6ο Συνέδριο

Το 6ο συνέδριο που έγινε τον Δεκέμβρη του 1935, υλοποιώντας τις αποφάσεις τής Κομμουνιστικής Διεθνούς, καθόρισε ως κύριο κίνδυνο αυτόν του φασισμού και του πολέμου, και χάραξε πρωταρχικό καθήκον τη συσπείρωση όλων των αντιφασιστικών δυνάμεων. Το συνέδριο συγκέντρωσε την προσοχή στη δημιουργία αντιφασιστικού μετώπου και στην απόκρουση του κινδύνου εγκαθίδρυσης φασιστικής δικτατορίας στην Ελλάδα, ο οποίος ήταν ήδη φανερός.

7ο Συνέδριο

Δέκα χρόνια αργότερα, τον Οκτώβρη του 1945, σε συνθήκες τρομοκρατίας και σχετικής νομιμότητας έγινε το 7ο συνέδριο όπου συζητήθηκαν ο ηρωικός αγώνας τού ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ, καθώς και η στάση τού κόμματος απέναντι στην άγρια αστική τρομοκρατία.

Το Συνέδριο ασχολήθηκε με τη δυνατότητα και τις πολιτικές προϋποθέσεις δημιουργίας βαριάς βιομηχανίας στηριγμένης στις εγχώριες πλουτοπαραγωγικές πηγές.

8ο Συνέδριο

Μετά την ήττα τού Δημοκρατικού Στρατού και τις συγκρούσεις μέσα στις γραμμές τού κόμματος, επικρατούν λικβινταριστικές απόψεις οι οποίες το 1958 αποφασίζουν την διάλυση των κομματικών οργανώσεων στην Ελλάδα. Έτσι, το 1961, 16 χρόνια μετά το 7ο συνέδριο, πραγματοποιείται στην Τσεχοσλοβακία το 8ο συνέδριο του ΚΚΕ. Η διάλυση των οργανώσεων και η συμμετοχή των μελών του στην ΕΔΑ είχαν επίδραση, τόσο στη σύνθεση του Συνεδρίου όσο και στις αποφάσεις και τη σύνθεση των καθοδηγητικών οργάνων που εξέλεξε.

Στο Πρόγραμμα, που ψήφισε το 8ο Συνέδριο, κάνει ένα βήμα πίσω σε σχέση με το πρόγραμμα του 1934 και καθορίζει ότι «η επικείμενη επανάσταση στην Ελλάδα θα είναι αντιιμπεριαλιστική-δημοκρατική» και όχι σοσιαλιστική. Στις κινητήριες δυνάμεις τής αντιιμπεριαλιστικής δημοκρατικής επανάστασης συμπεριλαμβάνονταν και η μη μονοπωλιακή αστική τάξη, η οποία χαρακτηριζόταν «εθνική αστική τάξη». Το λάθος αυτό οδήγησε σε οπορτουνιστικές διαστρεβλώσεις και σε πολιτική συνεργασίας χωρίς όρους με την Ένωση Κέντρου.

9ο Συνέδριο

Στο 9ο συνέδριο (Δεκέμβρης 1973), έγινε κριτική στη δεξιά οπορτουνιστική παρέκκλιση των προηγούμενων χρόνων που είχε οδηγήσει και στη διάσπαση του 1968. Το συνέδριο διόρθωσε την θέση που χαρακτήριζε την μη μονοπωλιακή αστική τάξη ως «εθνική αστική τάξη», άλλαξε την θέση τής «Αντιιμπεριαλιστικής-Δημοκρατικής Επανάστασης» αποφασίζοντας ότι «η χώρα θα φτάσει στο σοσιαλισμό μέσα από μια ενιαία επαναστατική διαδικασία, που θα περιλαμβάνει δύο στάδια επαναστατικών μετασχηματισμών». Με την αποδοχή των «σταδίων», ναι μεν έκανε πρόοδο σε σχέση με τις αποφάσεις του 1958, αλλά για άλλη μια φορά δεν κατάφερε να θέσει ως άμεσο στόχο την σοσιαλιστική επανάσταση.

Το 9ο Συνέδριο έθεσε πρωταρχικό καθήκον την οικοδόμηση ισχυρού Κόμματος με γερές οργανώσεις, ριζωμένες μέσα στην εργατική τάξη, στην εργαζόμενη αγροτιά και σε όλο τον εργαζόμενο λαό, δεμένες με τις μάζες, Κόμμα ικανό να μπει επικεφαλής της πάλης του ελληνικού λαού και να τον οδηγήσει στη νίκη.

10ο Συνέδριο

Τον Μάιο του 1978, μετά από δεκαετίες παρανομίας και προσφυγιάς, γίνεται στην Νέα Σμύρνη το 10ο συνέδριο. Γίνονται μερικές τροποποιήσεις στο πρόγραμμά του, αλλά διατηρήθηκε η ενιαία επαναστατική διαδικασία των δύο σταδίων, ένα Αντιιμπεριαλιστικό-Δημοκρατικό και ένα Σοσιαλιστικό. 

Το Συνέδριο καθόρισε ότι «για την πραγματοποίηση του Αντιιμπεριαλιστικού – Αντιμονοπωλιακού –  Δημοκρατικού επαναστατικού μετασχηματισμού της χώρας, επιβάλλεται να περάσει η εξουσία από τα χέρια της ντόπιας μονοπωλιακής ολιγαρχίας στα χέρια των αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δημοκρατικών δυνάμεων και να εγκαθιδρυθεί μια αντιιμπεριαλιστική αντιμονοπωλιακή δημοκρατία, μια δημοκρατία του λαού».

Στην πολιτική των «δύο σταδίων» οφείλεται η στάση που κρατήθηκε απέναντι στο ΠΑΣΟΚ και οι προσπάθειες πολιτικής συμμαχίας με αστικές δυνάμεις για τη δημιουργία «Δημοκρατικής» κυβέρνησης με στόχο μια δήθεν «Πραγματική Αλλαγή».

11ο – 12ο Συνέδριο 

Στην ίδια περίπου κατεύθυνση κινήθηκαν και τα δύο επόμενα συνέδρια, το 11ο το 1982 και το 12ο το 1987. Ήδη είχε αρχίσει να εξαπλώνεται πάλι το οπορτουνιστικό ρεύμα μέσα στις γραμμές του αλλά το κόμμα δεν μπόρεσε να το αντιμετωπίσει. Οι διαφωνίες σε θέματα αρχών κρύφτηκαν «κάτω από το χαλί» και δεν επιλύθηκαν άμεσα, με αποτέλεσμα αυτές να φουντώσουν και να δημιουργηθούν ομάδες και φράξιες ακόμα και μέσα στο Πολιτικό Γραφείο.

Στο 12ο Συνέδριο το κόμμα επεξεργάστηκε την πολιτική «του κοινωνικοπολιτικού συνασπισμού των δυνάμεων της αλλαγής που αποτελεί στρατηγικής σημασίας προϋπόθεση για την αλλαγή με κατεύθυνση το σοσιαλισμό και οργανικό στοιχείο της». Η νέου τύπου ανάπτυξη θα προωθείτο από μια κυβέρνηση της Αριστεράς.

Έτσι με βάση τις αποφάσεις του 12ου Συνεδρίου, το ΚΚΕ προχώρησε στη δημιουργία τού «Συνασπισμού των δυνάμεων της Αριστεράς και της Προόδου» δίχως να υπολογίσει ότι η πάλη πρέπει να διεξάγεται ακόμα και μέσα στο πλαίσιο της συμμαχίας.

13ο Συνέδριο

Μετά τις ανατροπές των σοσιαλιστικών καθεστώτων συνέρχεται το πιο κρίσιμο συνέδριο στην ιστορία του ΚΚΕ. Το 13ο Συνέδριό προετοιμάζεται μέσα σε οξύτατη εσωκομματική διαπάλη από μερίδα στελεχών που στην ουσία αρνούνται το χαρακτήρα τού ΚΚΕ ως επαναστατικού κόμματος, πολιτικής πρωτοπορίας της εργατικής τάξης και επιδιώκουν τη διάχυσή του μέσα στο ΣΥΝ, με τη μετατροπή τού ΣΥΝ από συνασπισμό κομμάτων σε ενιαίο κόμμα.

Στο εσωτερικό τού κόμματος διεξάγεται οξύτατη φραξιονιστική πάλη.

Είχε προηγηθεί η περιορισμένη κρίση τού ’89, οπότε είχε αποχωρήσει μια ομάδα στελεχών της ΚΕ, και η διάσπαση της ΚΝΕ.

Το 13ο συνέδριο έγινε το Φλεβάρη του 1991 στο Ολυμπιακό στάδιο. Εκεί κρίθηκε εάν θα διαλυθεί το κόμμα ή θα συνεχίσει να παίζει τον ιστορικό του ρόλο για την εξουσία της εργατικής τάξης. Στο συνέδριο ηττάται η φράξια που αρνείτο την ταξική πάλη και την προοπτική του σοσιαλισμού και  που προωθούσε τη διάλυση του κόμματος. 

14ο Συνέδριο

Τον Δεκέμβρη της ίδιας χρονιάς και αφού είχε αποχωρήσει η φραξιονιστική ομάδα, συνέρχεται το 14ο συνέδριο και αρχίζει η ανασυγκρότηση του ΚΚΕ. Μέσα σε ένα καταστροφικό κλίμα για το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα και γενική απογοήτευση, το ΚΚΕ σηκώνει τα «μανίκια» κι αρχίζει μια τιτάνια προσπάθεια ανασυγκρότησης. 

Το 14ο Συνέδριο συνήλθε στις 18-21 του Δεκέμβρη 1991 στην Αθήνα στην αίθουσα Συνεδρίων τού Κόμματος στον Περισσό. Το Συνέδριο έβαλε το καθήκον τής ανασυγκρότησης και ανάπτυξης του Κόμματος, εξέτασε τις αιτίες τής δημιουργίας τής δεξιάς σοσιαλδημοκρατικής παρέκκλισης των στελεχών (που αποχώρησαν από το Κόμμα και εντάχθηκαν στο ΣΥΝ), και επεξεργάστηκε πολιτική ανάπτυξης και στόχους πάλης προς όφελος των λαϊκών μαζών.

Είχε προηγηθεί η περίοδος της ιδεολογικής – πολιτικής και οργανωτικής κρίσης, της διαπάλης με τον οπορτουνισμό στις γραμμές του Κόμματος, με δυνάμεις που επιδίωκαν ανοιχτά τη μετατροπή τού ΚΚΕ σε σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Διαπάλη που είχε οδηγήσει στη διάσπαση του Κόμματος τον Ιούλη του 1991 και στην αποχώρηση μεγάλου μέρους των μελών της ΚΕ που είχαν εκλεγεί στο 13ο Συνέδριο (Φλεβάρης 1991) αλλά και άλλων στελεχών. 

Το 14ο Συνέδριο αποτελεί τομή, με την έννοια ότι προετοίμασε ιδεολογικά και πολιτικά την πορεία επαναστατικής ανασυγκρότησης του ΚΚΕ, κυρίως προετοίμασε τα επόμενα χρόνια το Πρόγραμμα του 15ου Συνεδρίου.

Ήταν η περίοδος που Κομμουνιστικά Κόμματα αυτοδιαλύονταν ή μεταλλάσσονταν, που εγχώριες οπορτουνιστικές δυνάμεις ξόρκιζαν ακόμα και τη λέξη κομμουνισμός. Σε αυτές τις συνθήκες το 14ο Συνέδριο, παρόλο που δεν ήταν απαλλαγμένο από την επίδραση των προγραμματικών επεξεργασιών και της στρατηγικής του Κόμματος των δεκαετιών του 1970 και 1980, κατάφερε να ανοίξει τον δρόμο. Σημαντικό στοιχείο ήταν ότι χαρακτήρισε τις ανατροπές των σοσιαλιστικών χωρών ως αντεπανάσταση και ιστορικό πισωγύρισμα. 

Σχετικά με την πολιτική συμμαχιών, το 14ο Συνέδριο εκτίμησε ότι: 

«η όλη πορεία και τελική κατάληξη του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου δίνει πολύτιμα διδάγματα στο Κόμμα για την πολιτική συμμαχιών, που πρέπει να βρίσκονται στο κέντρο της προσοχής του».

Και ποια είναι αυτά τα διδάγματα;

α) Η διασφάλιση της αυτοτέλειας του Κόμματος πρέπει να είναι πρωταρχική προϋπόθεση και συνεχής επιδίωξη.

β) Η υποτίμηση των ιδεολογικών και πολιτικών διαφορών που υπάρχουν και συνοδεύουν κάθε μορφής συμμαχία και η ανυπαρξία μετώπου εναντίον της αποτελεί σοβαρό σφάλμα και οδηγεί σε αρνητικές απρόσμενες εξελίξεις.

γ) Οι εκπρόσωποι του Κόμματος στις συμμαχίες πρέπει να επιλέγονται προσεκτικά από συντρόφους που διαθέτουν ικανότητες, αλλά επίσης και σταθερότητα και κομματικότητα. Ο έλεγχός τους από καθοδηγητικά όργανα και κομματικά σώματα πρέπει να είναι συστηματικός και ουσιαστικός.

δ) Να συνυπολογίζεται πάντα με προσοχή η διαλεκτική σχέση που πρέπει να υπάρχει μεταξύ πολιτικών και κοινωνικών συμμαχιών.

15ο – 16ο – 17ο – 18ο  Συνέδριο

Τα  15ο, 16ο, 17ο και 18ο συνέδρια ασχολούνται με τη μελέτη των αιτίων των μεγάλων ανατροπών στις σοσιαλιστικές χώρες και της ιστορίας του κόμματος, ενώ γίνονται βήματα για το ξεπέρασμα της θέσης των «δύο σταδίων» χαρακτηρίζοντας την επερχόμενη επανάσταση ως σοσιαλιστική. Ταυτόχρονα όμως γίνεται προσπάθεια δημιουργίας Μετώπων (Αντιιμπεριαλιστικό, Αντιμονοπωλιακό, Δημοκρατικό Μέτωπο) πράγμα που επανάφερε από την πίσω πόρτα και καμουφλαρισμένη τη θέση των «δύο σταδίων» εφόσον άφηνε ανοιχτή την πιθανότητα συνεργασίας με άλλες πολιτικές δυνάμεις.

Στο 15ο Συνέδριο τέθηκαν τα θεμέλια της νέας στρατηγικής αντίληψης του ΚΚΕ με την ψήφιση νέου Προγράμματος και νέου Καταστατικού. Σε αυτά ο χαρακτήρας τής επικείμενης επανάστασης προσδιορίζεται ως Σοσιαλιστικός και ουσιαστικά απορρίπτονται τα στάδια στην επαναστατική διαδικασία. Ακόμα ξεκαθαρίστηκε ο χαρακτήρας τής κοινωνικής συμμαχίας που πρέπει να επιδιώκει η εργατική τάξη.

Βέβαια περιλαμβάνονταν αναβιώσεις και αντιφάσεις τής παλαιότερης λαθεμένης στρατηγικής, όπως για παράδειγμα η πρόβλεψη στο Πρόγραμμα της πιθανότητας ανάδειξης, μέσω κοινοβουλίου, κυβέρνησης αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών κοινωνικών δυνάμεων που (κάτω από προϋποθέσεις), μπορούσε να αποτελούσε κρίκο για την επαναστατική διαδικασία. 

Κορυφαία διαδικασία αποτέλεσε η υλοποίηση της Απόφασης του 18ου Συνεδρίου για έγκριση του Β’ Τόμου του Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ (περίοδος 1949-1968), που μετά από πλατιά οργανωμένη εσωκομματική συζήτηση οδήγησε σε Πανελλαδική Συνδιάσκεψη τον Ιούλη του 2011. Οι επεξεργασίες και τα συμπεράσματα αυτής της συζήτησης αποτέλεσαν πολύτιμη βάση για την περαιτέρω επεξεργασία της Ιστορίας του Κόμματος που ακολούθησε, αλλά και για την προετοιμασία του Προγραμματικού Συνεδρίου του Κόμματος.

19ο Συνέδριο

Στο 19ο συνέδριο του 2013, παραμερίζεται πλήρως κάθε αυταπάτη για δύο στάδια και μεσοβέζικες λύσεις, ξεκαθαρίζοντας ότι η επανάσταση θα είναι Σοσιαλιστική και ότι η Λαϊκή Συμμαχία πρέπει να είναι σε κοινωνικό επίπεδο και όχι σε επίπεδο κομμάτων. Συνειδητοποιείται ότι οι συμμαχίες ναι μεν είναι αναγκαίες, αλλά αν το κόμμα χάσει την ιδεολογική και οργανωτική του αυτοτέλεια μέσα σε αυτές, χάνει και τον ρόλο του ως επαναστατική πρωτοπορία. Σε περίπτωση συμμαχιών το κόμμα δεν θα κάνει πολιτικές υποχωρήσεις ενώ η πάλη θα διεξάγεται ακόμα και μέσα στο πλαίσιο της συμμαχίας. 

Στο Πρόγραμμα του Κόμματος (που ψηφίστηκε και ισχύει μέχρι και σήμερα), τεκμηριώνεται η στάση των κομμουνιστών απέναντι στις κυβερνήσεις αστικής διαχείρισης, δηλαδή ο πλήρης αποκλεισμός τής διεκδίκησης ή στήριξης οποιουδήποτε κυβερνητικού σχήματος στο έδαφος του καπιταλισμού και για οποιονδήποτε λόγο.

20ο Συνέδριο

Στην βάση αυτή κινήθηκε και το 20ο συνέδριο, διατρανώνοντας ότι η διδασκαλία τού Λένιν για τον ιμπεριαλισμό, το αστικό κράτος και την  επανάσταση, είναι η μόνη λύση που έχει στην διάθεσή του το διεθνές προλεταριάτο.

Συζητήθηκε ιδιαίτερα η σωστή σχέση ανάμεσα στο Κόμμα και τα συνδικάτα, η παρέμβαση των κομμουνιστών στο κίνημα ώστε να συμβάλλουν στον προσανατολισμό τής πάλης με στόχο την εξουσία, στη μαζική οργάνωση της εργατικής τάξης και στην οικοδόμηση της Κοινωνικής Συμμαχίας. Εκτιμήθηκε ότι το ΚΚΕ αντιστάθηκε με επιτυχία στην πίεση για τη μετατροπή του σε μέρος μιας πολιτικής διαχείρισης του συστήματος που εκφραζόταν όλη την περίοδο της μεγάλης καπιταλιστικής κρίσης από όλο το φάσμα του οπορτουνισμού.

21ο Συνέδριο

Το 2021 πραγματοποιήθηκε το 21ου συνέδριο. Σε αυτό αποφασίστηκε η αντεπίθεση της εργατικής τάξης η οποία πρέπει να εξελίσσεται σε πανελλαδικά συντονισμένο, ενιαίο κίνημα, µε κοινές θέσεις και στόχους διεκδίκησης, κίνημα µε αντιμονοπωλιακή – αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, ενάντια στην ΕΕ, στο ΝΑΤΟ, µε πανελλαδικά, ενιαία αιτήματα.

Αποφασίστηκε να συνεχιστεί σε διεθνές επίπεδο η προσπάθεια οικοδόμησης ισχυρών κομμουνιστικών ιδεολογικών και πολιτικών δεσμών μεταξύ των κομμουνιστικών κομμάτων. Δεσμοί που θα εκφράζουν κομμουνιστική αλληλεγγύη και αλληλοβοήθεια για την επεξεργασία θέσεων και κοινές δράσεις.

Δόθηκε παραπέρα έμφαση στην στενότερη συνεργασία µε Κομμουνιστικά Κόμματα που μπορούν να συμβάλλουν στην επαναστατική ανασυγκρότηση του διεθνούς ΚΚ.

22ο Συνέδριο

Το 22ο συνέδριο θα διεξαχθεί από 29 έως 31 Γενάρη του 2026 στον Περισσό (όπως και όλα τα προηγούμενα από το 14ο έως σήμερα).

Ήδη οι θέσεις για το συνέδριο έχουν κυκλοφορήσει από τον Οκτώβρη του 2025 και ο προσυνεδριακός διάλογος έχει φουντώσει.

Από αυτό το συνέδριο η εργατική τάξη της χώρας μας περιμένει να βγει το κόμμα της πιο ώριμο και πιο ικανό να την καθοδηγήσει στους αγώνες που έρχονται.

Στόχος του είναι  ένα: «ΚΚΕ ΔΥΝΑΤΟ, ΣΤΑΘΕΡΟ ΣΕ ΚΑΘΕ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ

ΕΤΟΙΜΟ ΣΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ».

Λοιπόν φίλοι μου τί λέτε; 

Συζητιούνται οι διαφορετικές απόψεις στο ΚΚΕ; 

Υπάρχει δημοκρατία στο κόμμα;

Εσείς αποφασίζετε…

Να είστε καλά

Γιάννης Βεντούρας