Με τόσους μουλάδες και παπάδες στην κεντρική σκηνή του εμπόλεμου Μπρόντγουεϊ, και χαζός να ‘σαι, καταλαβαίνεις ότι ο κόσμος ετοιμάζει την κηδεία του, με μια τελετουργία αφόρητης αισθητικής, μια γλώσσα χυδαία, και προσωπικότητες βγαλμένες από κακέκτυπα της Ιστορίας.
Μια παραμυθιακή ιστοριούλα για την ειρήνη και τον πόλεμο
“Μα, άσε λίγο το παράθυρο ανοιχτό,
ας μπαίνει κρύο.
Ίσως κάτι ν’ ακουστεί.
Οι δρόμοι φωνάζουν ακόμα.”
στην οποία βέβαια «δεν χωράει» το δικαίωμα του παλαιστινιακού για μια ελεύθερη πατρίδα…
«Δεν σταματάμε, συνεχίζουμε! Δεν κατεβάζουμε τη σημαία του αγώνα. Επιστρέφουμε στα χωριά μας με το κεφάλι ψηλά για τον δίκαιο αγώνα μας»
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ… Τα παιδιά που δεν έφτασαν ποτέ… Τις οικογένειές τους… Τον αγώνα μας για να μη συγκαλυφθεί ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ των Τεμπών
"Η Ιστορία αρχίζει εκεί που τελειώνει η δημοσιογραφία"