Δημήτρης Αγραφιώτης: “Πυγολαμπίδες”

Οι Εκδόσεις ΕΝΤΟΣ προσκαλούν στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του Μαέστρου Δημήτρη Αγραφιώτη, Πυγολαμπίδες, τη Δευτέρα 26 Ιανουαρίου 2026 και ώρα 7.00 μ.μ. στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Β. Σοφίας και Κόκκαλη 1), Αίθουσα «Γιάννης Μαρίνος» του Συλλόγου «Οι Φίλοι της Μουσικής».

Το βιβλίο παρουσιάζουν οι:

Δρ Χρήστος Ηλ. Κολοβός, αρχιμουσικός, βιολονίστας, ερευνητής.

Καίτη Χατζή, πανεπιστημιακός, ιστορικός-αρχαιολόγος.

Κατερίνα Κωστίου, καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας Παν. Πατρών.

Την εκδήλωση συντονίζει ο

Στέλιος Ελληνιάδης, μουσικός παραγωγός, δημοσιογράφος, συγγραφέας.

Ποιήματα από τη συλλογή απαγγέλλουν οι

Γιάννης Μπάιλας, ηθοποιός, δικηγόρος και

Βαγγέλης Μπόντας, μουσικοσυνθέτης, εκδότης.

Ποιήματα της συλλογής, μελοποιημένα από τους συνθέτες

Αλέξη Αγραφιώτη, Σπύρο Μάζη, Δημήτρη Μηνακάκη, Νέστορα Ταίηλορ, θα ερμηνεύσουν η σοπράνο Μίνα Πολυχρόνου και ο βαρύτονος Βαγγέλης Μηνιάτης.

Στο πιάνο οι Αλέξης Αγραφιώτης, Γεώργιος Μαρκάλας, Αννίκα Μόλλατ, Μιμή Ρουφογάλη και στο φλάουτο ο Θόδωρος Τοσουνίδης,

«Οι θεοί βαρέθηκαν ν’ ακούνε τις ίδιες προσευχές.                                                                                          

                                                                    Οι άγγελοι χάσανε τα φτερά τους, 

                                   είναι πια πεζοί,

                                                                   κι οι χιλιάδες άγιοι χωρίς πτυχία,

                                                                   χιλιάδες άγιοι… δεν πείθουν πια, 

                                                                                      μπήκανε όλοι τους στη φυλακή της μνήμης.

                                                 Μείναμε μονάχοι εμείς, 

                                                           σκεφτικοί, χωρίς παρηγοριά,

                                                      αποζητώντας μια λύση…».

                                                            ***

                                                        «Δεν έχουμε πια ομπρέλες, 

                                                                    τρύπησαν απ’ το ορμητικό χαλάζι 

                              της Ιστορίας.

                                                 Πώς θα φυλαχτούμε;».

                                                                                                              (αποσπάσματα από ποιήματα της συλλογής)

  Εκεί κάπου στα ζοφερά μονοπάτια μιας εποχής που πασχίζει να συνθλίψει οράματα, ευγενή αισθήματα και την ίδια την ομορφιά της φύσης, φεγγοβολούν πεισματικά οι πυγολαμπίδες της ζωής, της τέχνης και της Ιστορίας. Και γίνονται μια διακριτική αλλά αισθητή υπόμνηση για την απαράγραπτη αλήθεια: ο άνθρωπος διαφεντεύει τη μοίρα του και κανείς άλλος.

   Η ποιητική συλλογή του Δημήτρη Αγραφιώτη, κεντημένη με ευαισθησία και αγωνία κοινωνική και ιστορική, ντυμένη με μια λεπτή αύρα μελωδικών συνειρμών και ποικιλόμορφων ηχοχρωμάτων που η φύση και η ανθρώπινη δημιουργία γεννούν, φωτίζει χαμηλόφωνα και υποβλητικά μικρά και μεγάλα πάθη. Χωρίς κραυγές, χωρίς μοιρολατρία. Με εμφανή όμως τη λαχτάρα να ξορκίσει τη λήθη που απειλεί τα έργα και τις ημέρες όλων μας. Κι έτσι, ανασύρει νοσταλγικά και υψώνει ως λάβαρα μνήμες, όνειρα και πόθους, οδηγούς στην αναμέτρηση με τον αδυσώπητο χρόνο. 

    Μέσα από ένα προσεχτικά σχηματισμένο παζλ εικόνων, συντεθειμένο τόσο από τις βαθιά χαραγμένες στη μνήμη εκλάμψεις μιας ζωής γεμάτης σφυγμό όσο και από στοιχεία του φυσικού περιβάλλοντος, στοχάζεται πάνω στις ανεξάλειπτες αξίες της ζωής, μα και ονειροπολεί μετεωριζόμενος μεταξύ παρελθόντος και παρόντος. Δε διστάζει να διακηρύξει το φόβο της λησμονιάς που ελλοχεύει, χωρίς όμως ίχνος ματαιοδοξίας, παρά μόνο με διάθεση να βρει ανακούφιση στο μοίρασμα της αγωνίας του με τον αναγνώστη (ίσως το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο της ποίησής του). Αλλά ταυτόχρονα, εκφράζει ευθαρσώς την κριτική του απέναντι σε κάθε υποταγή στα κελεύσματα της «μοίρας» ή στη μοιρολατρική προσκόλληση σε δυνάμεις έξω από την ανθρώπινη δημιουργικότητα, αντιπαραβάλλοντας την καθολικότητα και τις «θεϊκές» ιδιότητες της τέχνης.

   Δίνει περίοπτη θέση σε χαρακτηριστικές φιγούρες του πνεύματος, όπως στην Υπατία, με καβαφικού τύπου χρήση των ιστορικών συμβόλων. Δεν παραλείπει, όμως, να ανασύρει και μνήμες από αγαπημένα πρόσωπα των οποίων την απώλεια φαίνεται ότι έχει βιώσει. Πασχίζει να αγγίξει το όνειρο, εκδηλώνει την ερωτική του επιθυμία σε διακριτικούς και τρυφερούς τόνους, χρησιμοποιώντας ιδιαίτερα την αύρα της μουσικής, της μελωδικότητας, των ήχων, ακόμα και της σιωπής, για να στρώσει ένα μεταξένιο χαλί κάτω από τους στίχους του. 

   Το βιβλίο του Δημήτρη Αγραφιώτη Πυγολαμπίδες κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.

Μια ποιητική μουσική συμφωνία για όλα όσα δε χωρούν στη σκιά…Για όσα επιμένουν να ακτινοβολούν ασίγαστα.  

Ο Δημήτρης Αγραφιώτης γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου σπούδασε βιολί και ανώτερα θεωρητικά. Συνέχισε σπουδές σύνθεσης και διεύθυνσης ορχήστρας στο Μόναχο, στο Βερολίνο και στο Σάλτσμπουργκ, από την Ακαδημία του οποίου πήρε δίπλωμα Διεύθυνσης Ορχήστρας. Έγινε βοηθός του αρχιμουσικού Μπέρνχαρτ Παουμγκάρντνερ, προέδρου του Φεστιβάλ Σάλτσμπουργκ, και διηύθυνε τακτικά την Καμεράτα Ακαντέμικα και την Ορχήστρα του Μοτσαρτέουμ.

Παράλληλα, είχε συνεργασίες με την ΚΟΑ, την ΚΟΘ και την ΕΛΣ. Επί δεκαετία διετέλεσε αρχιμουσικός και καλλιτεχνικός διευθυντής της Φιλαρμονικής Ορχήστρας Βυρτεμβέργης. Την περίοδο 1977-1981 ήταν φιλοξενούμενος αρχιμουσικός της Ορχήστρας Λαμουραί των Παρισίων. 

Έχει διευθύνει πολλές ορχήστρες της Γερμανίας. Εμφανίστηκε σε μεγάλα μουσικά κέντρα σε πολλές πόλεις της Ευρώπης και έχει λάβει μέρος σε πολλά διεθνή φεστιβάλ, ανάμεσα στα οποία και το Φεστιβάλ Αθηνών, με πλήθος ορχηστρών της Ευρώπης.

Έχει παρουσιάσει στο εξωτερικό πολλά έργα Ελλήνων συνθετών και Ελλήνων σολίστ, καθώς και δικές του συνθέσεις, αποσπώντας βραβεία και τιμητικές διακρίσεις. Έχει τιμηθεί με το Χρυσό Βραβείο List της πόλης Ρόιτλινγκεν της Βυρτεμβέργης. Επίσης, από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας με το Χρυσό Σταυρό.

Από το 1991 έως το 1998 δίδαξε αρμονική και μορφολογική ανάλυση στα Πανεπιστήμια Αθηνών και Θεσσαλονίκης. Στη διάρκεια της θητείας του (1993-1998) ως καλλιτεχνικού διευθυντή της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου Θεσσαλονίκης, αναδιοργάνωσε και προώθησε με συνέπεια και ζήλο την ιδέα της δημιουργίας Όπερας στη Β. Ελλάδα. Είναι μέλος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών, του Διεθνούς Ιδρύματος Μοτσαρτέουμ του Σάλτσμπουργκ και του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου.