Εκτός εποχής

Άδεια η πόλη, περπατώ στα τυφλά
στους δρόμους στημένες αγχόνες,
σηκώνω το βλέμμα να δω μακριά,
βουλιάζω σε μαύρες οθόνες.

Μου γνέφουν βιτρίνες με ξωτικά
το δρόμο μου κρύβουν λαμπιόνια,
παλιές αναμνήσεις ξυπνούν ξαφνικά
αλλάζουνε ρόλους τα πιόνια.

Μπαλκόνια που χάσκουν, σπασμένοι ιστοί
διπλώνουν φθαρμένες σημαίες,
ο φόβος κρυμμένος στην πίσω αυλή,
γυρνώ στις παλιές μου παρέες.

Τσιμέντο κι αιθάλη κρυφός ουρανός
στη γή που πεθαίνουν τα τρένα,
ίσως απόψε θα ντυθώ τιμωρός
μονομάχος σε άδεια αρένα.

Όλα αλλάζουν τριγύρω μέ ορμή,
δεν έχω ιδέες να γράψω,
δεν έχω βελόνα δεν θέλω πανί
μοδάτο κοστούμι να ράψω.

Δεν έχουν οι ρήτορες κάτι να πούν
το μέλλον τζογάρουν αγύρτες,
μέσ’ στα κλουβιά τους κάνουν τάχα πως ζούν
με γυάλινες πόρτες και σύρτες.

Οι σκέψεις μορφές σε μπουλούκια σκιών
ανθίζουνε νύχτα στους τοίχους,
ταράζουν τον ύπνο βολεμένων, δειλών
τρομάζουνε τους τυμβωρύχους.

Οι δάδες φωτίζουν κελιά και στοές,
τα κύμβαλα σπάνε τους ήχους,
καθάριες ψυχές σαν κρυστάλλων ροές
που τρέχουν σε δρόμους δολίχους.
…
Πεθαίνουν τα όνειρα πριν γεννηθούν,
αέρας ξερνάει φαρμάκι.
Διαλέγω να μείνω εκτός εποχής
κι ονειροπλόκο παιδάκι.

Γιώργος Σπυρόπουλος
Ηράκλειο Κρήτης