Μια άλλη οπτική…

Το κρύο τσουχτερό κι ασυνήθιστο για τα μέρη μας εκείνη την Πέμπτη  και τις γύρω γύρω μέρες, με το θερμόμετρο στα όρια του μείον και του συν. Ο ήλιος εκτυφλωτικός αλλά “με δόντια”, ωστόσο όλο το σκηνικό μια πρόκληση από μόνο του.

Κατηφορίζοντας και διασχίζοντας μια παρ΄ολίγον “γροιλανδική” ατμόσφαιρα με πλούσιο καθαρό οξυγόνο διασχίζαμε κι έναν διπλό δρόμο με καθαρή την μισή δεξιά του -κατά την φορά μας- πλευρά, την οδό Περικλέους, αυτήν που υπήρξε ένα εισαγωγικό πλάνο  στο προσφυγικό κάποτε γίγνεσθαι. Στα μισά της κατηφοριάς αυτού του εμβληματικού δρόμου κάναμε στάση στο Δημοτικό Σχολείο, σ’ ένα διαμάντι για το οποίο από παλιά γνωρίζαμε την σπουδαία ιστορία του. Μια στάση κατάντικρυ στην αμφιλεγόμενη πρόθεση του ήλιου και στην βεβαιωμένη υποδοχή του κτιρίου. Έτσι, σαν παρήγορο ζεστό χνώτο από άλλη εποχή στα παγερά δρώμενα των ημερών.

Για την ιστορία του Σχολείου κάνει εκτενή αναφορά σε κάποιο από τα βιβλία του ο αξέχαστος  ιστορικός ερευνητής  με το πλούσιο συγγραφικό έργο ο Θωμάς Εξάρχου.

Ήταν ευτύχημα που βρεθήκαμε κατά καιρούς σε διάφορες ιστορικές ξεναγήσεις, μέσ’ από τις οποίες ξεπηδούσε ένα ελκυστικό ενδιαφέρον για αυτό το κτίριο.

Έτσι λοιπόν, κουκουλωμένοι  με σκουφιά και κασκόλ, με σηκωμένους γιακάδες, με γάντια, με δυσκίνητα δάχτυλα κι ύστερα παγωμένα, και μια ορατότητα μετ’ εμποδίων, βαλθήκαμε να ξαναφωτογραφήσουμε το Σχολειό, καθώς ακλόνητα παραμένει ένας διαχρονικός πειρασμός σε μια προνομιούχα ανοιχτή την γύρω περιοχή.

Βέβαια, έχοντας την καταγωγή μας από το χωριό με το μονοθέσιο εκεί σχολειό,  δεν ευτυχήσαμε να υπάρξουμε ποτέ κάτοικοι στα θρανία του. Αλλά επειδή τα καλοκαίρια τα περνούσαμε στην οδό Ποντίων (μια μικρή οδός πρώτη παράλληλος της Ανδρέου Δημητρίου μεταξύ Κιουταχείας και Περικλέους), όπου έμενε η αγαπημένη μας θεία, το σχολειό αυτό ήταν ο τόπος σύναξης της πολυπληθούς “μαρίδας” μέρα και νύχτα εκείνα τα άδολα, τ’ ακίνδυνα, τα φτωχικά μα χορτασμένα χρόνια…

Στην φιλόξενη αυλή του (τότε δεν τις κλείδωναν τις αυλές των σχολείων. Τώρα τις κλειδώνουν και τα παιδιά πηδούν κάγκελα και φράχτες με όποιον κίνδυνο εγκυμονούν αυτά) με τις φυσικές κρυψώνες της και λίγο παραπέρα στο πάρκο της Μεξικάνας, διοχετεύαμε κάθε είδους εφηβικό αντάρτικο.

Ήταν τότε που υπήρχαν γειτονιές, υπήρχαν αυλές, υπήρχαν καλοκαίρια, υπήρχαν παιδιά, υπήρχε “φως” μα δεν υπήρχε σκοτεινό διαδίκτυο…

Ζεστές και ίσως παρήγορες σκέψεις μ’ ένα άρωμα ιστορίας, σ’ έναν παγερό καιρό, σε ακόμα πιο παγερή υπερατλαντική και όχι μόνο επικαιρότητα και σε παγερές πια κοινωνίες.

Εμείς απλά κρατάμε αυτά τα “διαμάντια”, όπου τ’ ανταμώσουμε στο διάβα μας…

(Όπως αναφέρεται μεταξύ άλλων στην ιστοσελίδα του σχολείου, το διδακτήριο ανεγέρθηκε το έτος 1929 από χρήματα του εποικισμού και του Ταμείου Εκπαιδευτικής Πρόνοιας.

Από αυτό το έτος και μέχρι την 28η Οκτωβρίου 1940 λειτούργησε κανονικά ως εξατάξιο Δημοτικό Σχολείο.

Κατά την περίοδο της κατοχής 1941 – 1944, οι Βουλγαρικές Αρχές το χρησιμοποίησαν ως Βουλγαρικό Προγυμνάσιο.

Από τον Σεπτέμβριο του 1945 επανήρχισε η κανονική λειτουργία του και έκτοτε λειτουργεί ως 4° εξατάξιο Δημοτικό Σχολείο)

Με ένα πλούσιο αρχειακό υλικό επιμελώς διατηρημένο και φυλαγμένο, πολύτιμο τεκμήριο της ιστορίας και της εξέλιξης του τόπου.

Ένα ιστορικό διαμάντι στην πόλη..!

Χρύσα Μπαΐρα