Κατώτατος μισθός με βάση τη συμφωνία κυβέρνησης – ΣΕΒ – ελεγχόμενου Παναγόπουλου και κάλεσμα «ενότητας» στους πολεμικούς στόχους των αστών

Στη λογική της καθήλωσης όλων των μισθών, με κριτήριο τη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων, κινείται και η νέα απόφαση προσαρμογής του κατώτατου μισθού και ημερομισθίου που ανακοινώθηκε σήμερα στο Υπουργικό Συμβούλιο.

Τις ανακοινώσεις περί δήθεν στήριξης του λαϊκού εισοδήματος την ώρα που δίνουν γην και ύδωρ στο κεφάλαιο δεν είναι τυχαίο ότι ο πρωθυπουργός τις συνέδεσε και με τη συγκυρία όπου «την εθνική ισχύ που εκπέμπεται και πέραν των συνόρων μας νομίζω ότι οφείλει να τη σφυρηλατεί και η εσωτερική σταθερότητα και η ενότητα».

Για αυτή την «προβολή ισχύος» της ελληνικής αστικής τάξης ο λαός ματώνει καθημερινά. Για να στηρίζονται οι πολεμικοί εξοπλισμοί του κεφαλαίου, οι δημοσιονομικοί στόχοι και τα επιχειρηματικά πλάνα τους.

Η επιθετική διεκδίκηση μερτικού της λείας από τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς βαφτίζεται «εθνική υπόθεση» όπου ο λαός θα πρέπει να λέει ευχαριστώ που επιβιώνει. Να στηρίζει τη σταθερότητα των κοινωνικών παρασίτων και του αστικού κράτους που τον γεμίζουν ανασφάλεια. Να θεωρεί πως έχει «ενότητα» συμφερόντων με τους εκμεταλλευτές του, όταν τη μοναδική «πατρίδα» που αυτοί υπερασπίζονται είναι το καπιταλιστικό κέρδος.

Σύμφωνα με τα όσα ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός ο νέος κατώτατος μισθός από την 1η Απρίλη διαμορφώνεται στα 920 ευρώ από 880 ευρώ.

Για να συγκαλύψει το νέο «αίσχος», ο Κ. Μητσοτάκης κατέφυγε σε «θριαμβολογίες» εξαπάτησης και πλήρους αντιστροφής της πραγματικότητας και σε αναφορές ότι πρόκειται πρακτικά για την έκτη κατά σειρά αύξηση του κατώτατου μισθού από το 2022 και ότι η νέα αύξηση εντάσσεται σε μια σειρά από παρεμβάσεις για την ενίσχυση του διαθέσιμου εισοδήματος.

Στην κατεύθυνση της λαϊκής – εργατικής εξαπάτησης ο πρωθυπουργός ισχυρίστηκε ότι η νέα αύξηση δεν περιορίζεται στον κατώτατο μισθό, αλλά επηρεάζει ανοδικά και τις τριετίες, τα μισθολογικά κλιμάκια στο Δημόσιο και τα επιδόματα. Στόχος της κυβέρνησης για το 2027 είναι ο μέσος μισθός να φτάσει τα 1.500 ευρώ, ενώ ο βασικός μισθός θα διαμορφωθεί στα 950 ευρώ. Παράλληλα επανέλαβε ότι στην Ελλάδα οι αυξήσεις και οι φοροελαφρύνσεις θα είναι μόνιμες και επαναλαμβανόμενες, την ώρα που η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα στενάζουν από τη «μέγγενη» της ανελέητης φορομπηξίας και της φοροληστείας.

Παράλληλα εξήρε τη νέα κλαδική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΣΣΕ) που συνυπογράφηκε, πριν από λίγες μέρες, στον Επισιτισμό.

Βέβαια σκόπιμα ο πρωθυπουργός απέφυγε να πει ότι το νέο «κατόρθωμα» που υπογράφηκε στο πλαίσιο της «Κοινωνικής Συμφωνίας» προβλέπει για τον κλάδο μισθούς στα όρια του κατώτατου και εργασία σε ρεπό. Πρόκειται δηλαδή για σύμβαση «αλφαδιασμένη» στα μέτρα των εργοδοτών.

Η προκλητικότητα και ο εμπαιγμός σε βάρος των εργαζομένων από τις σχετικές ανακοινώσεις γίνονται ακόμα μεγαλύτεροι αν συνυπολογίσει κανείς ότι το κύμα γενικευμένης ακρίβειας και των ξέφρενων ανατιμήσεων σε είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης, αλλά και σε καύσιμα και Ενέργεια κονιορτοποιεί το ήδη λεηλατημένο εισόδημα το οποίο δεν φτάνει ούτε μέχρι τις 15 με 20 του μήνα, την ώρα που η κυβέρνηση επικαλούμενη τις «συνθήκες λόγω πολέμου» δίνει πακτωλό παροχών και επιδοτήσεων στους επιχειρηματικούς ομίλους.

Στις σημερινές ανακοινώσεις πρέπει να ληφθούν δύο βασικοί παράμετροι.

Οι νέες εξαγγελίες έγιναν στο πλαίσιο και στη βάση της λεγόμενης κοινωνικής συμφωνίας από τη «νέα τρόικα», κυβέρνηση, εργοδότες, Παναγόπουλος που οδηγεί σε συλλογικές διαπραγματεύσεις και ΣΣΕ που «νομιμοποιούν» το ξεζούμισμα των εργαζομένων και ταυτόχρονα συμβάλλουν στη διατήρηση της «κοινωνικής συνοχής», που ιδιαίτερα σε συνθήκες πολεμικής οικονομίας αποτελεί ζωτική ανάγκη για το κεφάλαιο και το κράτος του, εξασφαλίζοντας την ένταση της εκμετάλλευσης.

Μάλιστα η λεγόμενη εθνική κοινωνική συμφωνία έλαβε και τη μορφή ενός ακόμα εκτρωματικού νόμου Κεραμέως – Παναγόπουλου – εργοδοτών για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, με χιλιάδες εργαζόμενους και εκατοντάδες συνδικαλιστικές οργανώσεις στους δρόμους να διαμηνύουν ότι «θα μείνει στα χαρτιά».

Μια «κοινωνική συμφωνία» κυβέρνησης – πλειοψηφίας ΓΣΕΕ – εργοδοτών, που έγινε νόμος, ώστε να βάζει «κόφτες» στους μισθούς και να τους περιορίζει στα κάθε φορά όρια του κατώτατου, ο οποίος καθορίζεται από την κυβέρνηση και από το 2028 αλγοριθμικά με βάση την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.

Κατά την πάγια τακτική, η κυβέρνηση επιχειρεί με τα «νέα μαθηματικά» που διδάσκει ο ΣΕΒ να χειραγωγήσει την οργή των εργαζομένων που φουντώνει, να ισχυριστεί ότι μέσα σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες έκανε «ό,τι καλύτερο μπορούσε» και ταυτόχρονα να καλλιεργήσει αυταπάτες και κλίμα αναμονής και προσδοκιών ότι «πάλι εδώ είμαστε». Ενισχυτικά σε αυτή την κατεύθυνση η κυβέρνηση επιστρατεύει και τα διάφορα «pass» για καύσιμα, σούπερ μάρκετ κλπ., που ουσιαστικά επιδοτούν τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων με την ταυτόχρονη αφαίμαξη των λιγότερο φτωχών στους πιο φτωχούς.

Οι εργαζόμενοι ούτε μαζική αμνησία έπαθαν, ούτε προσγειώθηκαν στη χώρα το 2026. Ξέρουν πόσο δύσκολα τα βγάζουν πέρα, ότι ο μισθός τελειώνει στις 15 κάθε μήνα. Ότι ο πληθωρισμός και η ακρίβεια που καλπάζει, οι τεράστιες ανατιμήσεις στο κόστος ζωής, τα τρόφιμα, τη στέγη και σε άλλα είδη πρώτης ανάγκης θα καταβροχθίσουν την άνοδο του κατώτατου μισθού μέχρι να πεις «κύμινο».

Ξέρουν ότι μετά από μια 15ετία, 3 σκληρών μνημονίων και τεράστιων περικοπών στους μισθούς, που εφάρμοσαν διαδοχικά τόσο η κυβέρνηση της ΝΔ όσο και αυτές του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ, οι «αυξήσεις» κοροϊδία που ανακοινώθηκαν δεν αναπληρώνουν ούτε στο ελάχιστο τις απώλειες που είχαν οι εργαζόμενοι. Ξέρουν ότι σε μια νύχτα του 2012 η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ μείωσαν τον κατώτατο μισθό στα 586 ευρώ, οδηγώντας σε μια τεράστια υποτίμηση των εργατικών μισθών που σε συνδυασμό με την αύξηση του πληθωρισμού συνεχίζεται έως σήμερα. Πολιτική που εφάρμοσε και ο ΣΥΡΙΖΑ και συνεχίζει και η ΝΔ σήμερα.

Ξέρουν επίσης ότι η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Τα τελευταία 15 χρόνια ο μέσος πραγματικός μισθός είναι 9% μικρότερος απ’ ό,τι ήταν το 2011. Αν στη μείωση των μισθών προσθέσουμε τον πληθωρισμό της ίδιας περιόδου, που φτάνει το 18%, τότε η πραγματική μείωση των μισθών φτάνει το 27%.

Αυτό που καταλαβαίνουν όλοι οι εργαζόμενοι, γιατί αυτό ζουν, είναι ότι δυναμώνει η τάση ο μέσος μισθός να προσεγγίζει τον κατώτατο, με έναν στους δυο εργαζόμενους (46,5%) να αμείβονται με μισθό έως 1.000 ευρώ μεικτά.

Παράλληλα, οι ισχυρισμοί της κυβέρνησης είναι πρόκληση για χιλιάδες εργαζόμενους που δουλεύουν με ωρομίσθιο, με ελαστικές εργασιακές σχέσεις, με όλες αυτές τις άθλιες συμβάσεις που όλες οι κυβερνήσεις έκαναν νόμο και καλούνται να τα βγάλουν πέρα με 350 και 400 ευρώ.

Η κυβέρνηση χυδαιολογεί προς τους εργαζόμενους όταν δεν λέει κουβέντα για τη μεγάλη ληστεία τους από το «πάγωμα» των τριετιών, που αναλογούσε σε 10% αύξηση για κάθε τρία χρόνια. Όταν ο μέσος μισθός εξακολουθεί να παραμένει «παγωμένος» ή και μειωμένος εξαιτίας της απουσίας Συλλογικών Συμβάσεων, την οποία επέβαλαν η τωρινή και οι προηγούμενες κυβερνήσεις.

Χωρίς καμία αναμονή και καθυστέρηση οι εργαζόμενοι, μέσα από τα σωματεία τους και το ΠΑΜΕ πρέπει να διεκδικήσουν, μεταξύ άλλων, αγωνιστικά:

Ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς και υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.

Κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων και των περιορισμών για τις ΣΣΕ και τους μισθούς .

Επαναφορά της συλλογικής διαπραγμάτευσης της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας ως αφετηρία για την αύξηση του κατώτατου μισθού.

Ρήτρα αναπροσαρμογής των μισθών με βάση τον πληθωρισμό.

Επαναφορά κατακτήσεων, όπως το ξεπάγωμα των τριετιών συμπεριλαμβανομένης της περιόδου 2012-2023, η αρχή της ευνοϊκότερης σύμβασης, η μετενέργεια, η κυριακάτικη αργία, η πληρωμή υπερωριών.

Επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού των δημοσίων υπαλλήλων. Χορήγηση όλων των μισθολογικών κλιμακίων, κατάργηση του απαράδεκτου διαχωρισμού στη μισθολογική εξέλιξη ανάλογα με την κατηγορία εκπαίδευσης και του χαρατσιού-εισφοράς για την ανεργία.

Επαναφορά της 13ης και 14ης σύνταξης και κατάργηση της προσωπικής διαφοράς.

Επίδομα ανεργίας για όλους τους ανέργους και χωρίς προϋποθέσεις στο 80% του κατώτατου μισθού.

Σε ανακοίνωσή του για τις ανακοινώσεις της κυβέρνησης σχετικά με τον κατώτατο μισθό, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ επισημαίνει τα εξής:

«Όπως ήταν αναμενόμενο, η κυβέρνηση της ΝΔ ανακοίνωσε για άλλη μια χρονιά μια αύξηση-κοροϊδία στον κατώτατο μισθό, που καταδικάζει εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους να τα βγάζουν πέρα με 771,67 ευρώ καθαρό μισθό τον μήνα και μάλιστα σε συνθήκες που η ακρίβεια καλπάζει, εξαιτίας και των επιπτώσεων του ιμπεριαλιστικού πολέμου, και έχει εξανεμίσει κι αυτή τη μικρή αύξηση πριν ακόμα ανακοινωθεί.

Δεν περίμενε κανείς τίποτα διαφορετικό από μια κυβέρνηση που πριν λίγες ημέρες, αντί να ανακοινώσει μέτρα ανακούφισης του λαού από την ακρίβεια και τη φοροληστεία, ανακοίνωσε μέτρα στήριξης και διεύρυνσης της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων.

Τα επιχειρήματα της κυβέρνησης, ότι αυτή η αύξηση θα συμπαρασύρει και διάφορα επιδόματα, είναι τουλάχιστον προκλητικά, αφού κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει ότι το επίδομα ανεργίας μετά βίας το παίρνουν μόλις το 13% των ανέργων, ενώ η κυβέρνηση με νόμο έχει “κλέψει” τις τριετίες από το 2012 έως το 2023. Έτσι ένας εργαζόμενος με 14 χρόνια προϋπηρεσία δεν παίρνει καμία αύξηση πλην αυτής που ανακοινώθηκε.

Επιπλέον η ανακοίνωση για τον κατώτατο μισθό αποκαλύπτει και τα ψέματα της κυβέρνησης για την “Κοινωνική Συμφωνία” της ντροπής που υπέγραψε με τους εργοδότες και τον ελεγχόμενο για οικονομικά σκάνδαλα πρόεδρο της ΓΣΕΕ. Επιβεβαιώνεται η προειδοποίηση του ΚΚΕ ότι στήνεται ένας μηχανισμός με ανάθεση ρόλου στους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ για να συρθούν οι κλαδικοί μισθοί προς τα κάτω, στο ύψος του κατώτατου. Τώρα αποκαλύπτεται ότι η περιβόητη αύξηση 25% στον κατώτερο κλαδικό μεικτό μισθό του Επισιτισμού δεν ήταν παρά μια διαφορά μόλις 10 ευρώ από τον γενικό κατώτερο μεικτό μισθό. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι παρά τις ονομαστικές αυξήσεις των τελευταίων ετών στον κατώτερο μισθό, ο μέσος ονομαστικός μισθός του 2025 παραμένει μικρότερος κατά 4% σε σχέση με τον αντίστοιχο του 2011, ενώ σε πραγματικές – αποπληθωρισμένες τιμές η μείωση αυτή φτάνει το 19%!

Μόνο η ενίσχυση της δράσης του εργατικού κινήματος, ο οργανωμένος λαός, μπορούν να ανατρέψουν την πολιτική του πολέμου και της φτώχειας. Να απορρίψουν τα καλέσματα υποταγής και συμβιβασμού με τις θυσίες που απαιτεί το κεφάλαιο για να προχωρήσουν οι στόχοι της πολεμικής οικονομίας και η ενίσχυση των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων. Να απαιτήσουν μεγάλες αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις, μείωση του σταθερού ημερήσιου εργάσιμου χρόνου σε 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο, άμεσα και ουσιαστικά μέτρα ενάντια στην ακρίβεια, ώστε να ανοίξει ο δρόμος της πραγματικής ευημερίας για τους εργαζόμενους».

902.gr