Εργάτης είσαι κάνε απεργία και άσε τις καριέρες αγωνίσου με την τάξη σου να ρθουν ωραίες μέρες
Ο Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι σημειώνει στην Αυτοβιογραφία του ότι μέσα στο 1923 «άρχισε να σκέφτεται ένα ποιητικό έργο για τον Λένιν». Στις αρχές του επόμενου χρόνου (21 του Γενάρη 1924) πεθαίνει ο Λένιν. Το ποίημα Β.Ι. Λένιν ολοκληρώθηκε στις αρχές του Οκτώβρη 1924 και είναι αφιερωμένο απ’ τον ποιητή στο Ρωσικό Κομμουνιστικό Κόμμα.
Ποιοι οι αποτελούντες τ’ οργισμένο πλήθος, που με καταδίκαζε κι’ εμένα; Οι αιώνιοι, οι γνωστοί, οι συνηθισμένοι. Πριν απ’ όλα οι αδιάφοροι, που οι συνήθεις ασχολίες τους είναι τελείως άλλες και για τους οποίους: πνεύμα, ποίησις, τέχνες, είναι άφραγο χωράφι, όπου πιστεύουν ότι δικαιούνται να μπαίνουν ως το κρίνει το κέφι τους, ν’ ανοηταίνουν, να «σπαν πλάκα» κατά το δη λεγόμενο. Μάλιστα όταν βρεθούν και καλοθελητές να τους εμπνεύσουν και ναν τους κάμουν την αρχή!…
Το χαρακτηριστικό γνώρισμα της πολύπλευρης πνευματικής δημιουργίας του Λ. Κουκούλα είναι η σταθερή προσήλωσή του στον άνθρωπο, στα υψηλά ανθρώπινα ιδανικά της ελευθερίας της σκέψης και της συνείδησης. Τα ποιήματά του, τα διηγήματά του και τα αισθητικά του δοκίμια, είναι όλα βαθιά επηρεασμένα από τα ιδανικά του σύγχρονου ουμανισμού.
Για να τιμωρηθούνε οι αστοί, θ’ ανάψουμε παγκόσμια φωτιά…
Πιστέψτε η νίκη είναι δική μας, η νέα ακτή δεν είν’ μακριά, τα κύματα όλα μ’ άσπρα νύχια, τη χρυσή σκάβουν αμμουδιά.
από τη χώρα αυτή της φαντασίας / έφυγε ο Γκεβάρα ένα πρωί και / γύρισε τ’ άλλο πρωί και πάντα / θα γυρνάει σ’ αυτή τη χώρα ακόμα κι αν / είναι για / να μας κοιτάξει λίγο μια στιγμούλα και / ποιος αλήθεια να το αντέξει; / ποιος θα μπορεί το βλέμμα του ν’ αντέξει;
Στις 7 του Οκτώβρη 1849 έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 40 χρόνων ο μεγάλος Αμερικανός λογοτέχνης Έντγκαρ Άλαν Πόε, ιδρυτής της αστυνομικής λογοτεχνίας. Είχε γεννηθεί στις 19 του Γενάρη 1809.
Κρίμα κύριε Μίκαελ μαρξιστή των γαλλικών πανεπιστημίων στα εξώφυλλα των βιβλίων σας υπάρχουν ακόμα τα πρόσωπα του Γκεβάρα και του Mαρξ
“Τιμή σ’ εκείνους που άσβεστη κρατούνε την ελπίδα Σ’ εκείνους που ορθώνονται μπροστά στην απειλή και την οργή…”
Σαν σήμερα, στις 5 του Σεπτέμβρη 1944, η δεκαεφτάχρονη ΕΠΟΝίτισσα Ηρώ Κωνσταντοπούλου πέφτει νεκρή από τις σφαίρες των Γερμανών καταχτητών, λίγο πριν προλάβει ν’ αναπνεύσει τον αέρα της λευτεριάς.
