Το μελανοδοχείο…
Εκείνος έφυγε. Το “μελανοδοχείο” κάπου υπάρχει. Μα κείνο που υπάρχει πλατιά και κυλάει γύρω γύρω στην πόλη και την αυλακώνει, είναι η δική του μελάνη, σεμνή κι ανεπιτήδευτη, όπως και άλλων προικισμένων δασκάλων μας σ’ αυτόν και σ’ άλλους τόπους.
Δεν είναι εύκολο το πέρασμα στην καθημερινότητα, μετά την ξαφνική απώλεια ενός συνανθρώπου μας με ξεχωριστό αποτύπωμα, ιδίως αυτό.
Υπογραμμίστηκε το έργο, η προσφορά του, η δοτικότητά του.
Εκείνος σημείο αναφοράς -ερήμην του χωρίς ποτέ να το επιδιώκει- στους χώρους που πατούσε, σε αμφιθέατρα, σε αίθουσες, σε στούντιο, σε διαδρόμους. Σε “ρετιρέ” ή σε κατώγια. Σε πλατύσκαλα ή σκαλοπάτια. Φιλικός και προσηνής να σκορπίζει στην ατμόσφαιρα μια οικειότητα ανάμεικτη μ’ έναν αλληλοσεβασμό κι ένα χαμόγελο να εκπορεύεται κατευθείαν από τα μάτια του. Ένα χαμόγελο αποδοχής και συνεργασίας για κείνους που τυχόν πατούσαν μερικά σκαλιά πιο κάτω απ’ το δικό του σκαλοπάτι.
Έτσι ήταν ο Θανάσης και με χιούμορ. Το θυμόμαστε και θαρρούμε πως κάπως αλαφρώνει ο αέρας τριγύρω.
Και ήταν ένα πρωινό, τότε που η κούπα του καφέ στο κουζινάκι, για κάποιον λόγο διαμαρτυρήθηκε και χώρισε στα δύο. Κάπου έπρεπε να μπει ο καφές που άχνιζε λιμπιστικός στο μπρίκι. Το βαζάκι του καφέ στο τελείωμα, ιδανικό σ’ έναν ρόλο κούπας. Έτσι κι έγινε. Το βάζο γέμισε με τον αχνιστό καφέ κι ένα αφράτο καϊμάκι να ισορροπεί στο χείλος του.
Η άγουσα απ’ το κουζινάκι στην κονσόλα περνούσε μπροστά απ’ το ασανσέρ. Την ώρα που τα βήματά μας βρίσκονταν σε παράλληλη θέση μ’ αυτό, άνοιξε η πόρτα του και πρόβαλε ο Θανάσης, με μια δέσμη χαρτιά και βιβλία να γεμίζουν ως συνήθως τις παλάμες του και να βαραίνουν τα χέρια του.
Και μετά την γνώριμη ζεστή καλημέρα, στύλωσε το βλέμμα του στην αυτοσχέδια κούπα και είπε.
“Χρύσα, γιατί σήμερα ο καφές στο μελανοδοχείο..;”
Αυθόρμητα τα γέλια μέσα απ’ το πηγαίο και διακριτικό μαζί χιούμορ που τον διέκρινε.
Έτσι ήταν ο Θανάσης Μουσόπουλος…
Εκείνος έφυγε. Το “μελανοδοχείο” κάπου υπάρχει. Μα κείνο που υπάρχει πλατιά και κυλάει γύρω γύρω στην πόλη και την αυλακώνει, είναι η δική του μελάνη, σεμνή κι ανεπιτήδευτη, όπως και άλλων προικισμένων δασκάλων μας σ’ αυτόν και σ’ άλλους τόπους. Αστείρευτη για τον πολιτισμό και τα γράμματα της πόλης και αξεθώριαστο εφόδιο για τους νέους που είχαν την τύχη να τον ακούσουν…
Χρύσα Μπαΐρα
