The land of rape and money (Οι μοίρα των πειρατών της Καραϊβικής και της Μέσης Ανατολής)

Λίγο μετά την αλλαγή του χρόνου είδαμε τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής να απαγάγει τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Μαδούρο. Θα μπορούσε να είναι και σκηνή από ταινία των Monty Python, θα μπορούσε να είναι σκηνή από παρωδία εποχής όπως το Ήρωες με τα κολάν, δυστυχώς όμως ήταν η πραγματικότητα. 

Ο Μαδούρο δεν καταζητούνταν από κανένα διεθνές δικαστήριο. Παρ’ όλ’ αυτά συνελήφθη (;;;;) όπως ανέφερε ο πρόεδρος-γκάνγκστερ Τραμπ από τον ίδιο χωρίς έγκριση ούτε του κογκρέσου ούτε του ΟΗΕ, στη χώρα του (!!!). Μάλιστα σε πρώτο χρόνο ο Donald Trump δήλωσε πως θα αναλάβει ο ίδιος τη διακυβέρνηση της Βενεζουέλας μη διευκρινίζοντας αν θα ανακηρυχθεί και αυτοκράτορας ή κάτι εξίσου εντυπωσιακό. Και συνέχισε το παραλήρημα του με το να ανακοινώνει μια σειρά από χώρες που θα πρέπει να αγχώνονται για επικείμενη εισβολή, από την Κολομβία και την Κούβα έως το Μεξικό και τη Γροιλανδία. Τις επόμενες ώρες δήλωσε πως τα έχει βρει με την αντιπρόεδρο της Βενεζουέλας, πως δεν τα έχει βρει και να προσέχει γιατί αν δε του δώσει τα πετρέλαια θα έχει τύχη χειρότερη του Μαδούρο, πως ίσως τα βρει και πως δεν έχει θέμα με τη Βενεζουέλα, απλά συνέλαβε έναν άνθρωπο που τυχαίνει να είναι και ο πρόεδρος. Σε κάθε περίπτωση η ρητορική του δείχνει πως ούτε θέμα με διακίνηση ναρκωτικών υπήρχε, ούτε με τη δημοκρατία, αλλά με τα συμφέροντα των πετρελαϊκών εταιρειών.

Έτσι εξηγείται γιατί για παράδειγμα ο Νετανιάχου αν και καταζητείται ως εγκληματίας πολέμου από το διεθνές δικαστήριο της Χάγης συναντιέται και χαριεντίζεται με τον πρόεδρο των ΗΠΑ και μερικούς άλλους φασίστες μαφιόζους. Αυτά για όποιον μιλάει για σεβασμό στη δικαιοσύνη. Ποιος όμως μιλάει πλέον για σεβασμό στο διεθνές δίκαιο; Σίγουρα όχι ο Έλληνας πρωθυπουργός ο οποίος δήλωσε περήφανος πως δεν τον ενδιαφέρει σε χρόνο ενεστώτα και μπορεί οποιοσδήποτε διαφωνεί πολιτικά με κάποιον να τον ανατρέψει και να τον απαγάγει. Όπως έγινε και στην Κύπρο το 1973-1974. Καταντήσαμε λοιπόν να έχουμε ένα Πρωθυπουργό μπροστά στον οποίο ο Σαμαράς και ο Χίος θα φαίνονται προοδευτικοί δημοκράτες, καταντήσαμε να ζούμε σε μια ευρωπαϊκή ολοκλήρωση με επικεφαλής τη Γαλλία και τη Γερμανία που θυμούνται το αποικιοκρατικό παρελθόν τους, που τελικά οδήγησε στον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο και στην άνοδο του Γ Ράιχ.

Το ίδιο έργο επαναλαμβάνεται λίγους μήνες μετά, με το Ιράν αυτή τη φορά. Εδώ βέβαια ο ηγέτης δεν απήχθη  αλλά δολοφονήθηκε. Δεν ήταν αρκετά δημοκράτης για την ηγεσία του δυτικού κόσμου, η οποία η μισή έχει εκλεγεί με ποσοστά που δε γίνεται κάποιος ούτε διαχειριστής πολυκατοικίας, και με την άλλη μισή να φιγουράρει σε λίστες με βιαστές ανηλίκων. Είναι τουλάχιστον σοκαριστικό να μιλούν για ομαλή μετάβαση και εκλογές, οι εντολοδόχοι των τραπεζών, και πλέον γίνεται κάτι παραπάνω από πασιφανές ότι η δημοκρατία όπως την αντιλαμβάνονται είναι η υπεράσπιση των συμφερόντων των πετρελαϊκών εταιρειών (πάει η πράσινη ανάπτυξη) και των τραπεζών. Βέβαια στην ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι τόσο ειλικρινείς όσο ο Τραμπ για να το πούνε ανοιχτά και το ρίχνουν όλο στη δημοκρατία. Ο Μαδούρο είναι Δικτάτορας, ενώ έχει εκλεγεί. Ενώ ο αρχηγός της Συρίας και πρώην (;) κυνηγός χριστιανικών κεφαλών, οι πρίγκηπες της Σαουδικής Αραβίας που αναγνωρίζουν το “δικαίωμα” των γυναικών στο λιθοβολισμό, οι βασιλικές οικογένειες των μισών ευρωπαϊκών κρατών, έχουν εκλεγεί (ποτέ) με δημοκρατικές διαδικασίες (ελαίω θεού ή Αλλάχ). Σε αυτούς βέβαια κάνουμε τεμενάδες, επειδή μας ενδιαφέρει η δημοκρατία. Μας ενδιαφέρει τόσο πολύ μάλιστα που ένας υπουργός και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ζητά να οδηγηθεί μπροστά του, ζηλεύοντας τη δόξα του Καλιγούλα, σιδεροδέσμιος ένας γιατρός ο οποίος διαμαρτύρεται στο νοσοκομείο του, στο νοσοκομείο που έχουν εισβάλει διακόσιοι νοματαίοι αγνοώντας κάθε πρωτόκολλο ασφαλείας. Και αντί να παραιτηθεί ο υπουργός, σχεδόν όλη η κυβέρνηση τον στηρίζει στη συκοφάντηση του συναδέλφου Δημήτρη Ζιαζιά. Σύνταγμα-κουρελόχαρτο σε άλλη μια πολιτισμένη χώρα της Δύσης. 

Βρισκόμαστε λοιπόν κοντά σε μια κατάσταση ανάμεσα σε μεσαίωνα και προπολεμική Ευρώπη, όπου η σαπίλα του δυτικού κόσμου συνοψίζεται στο ότι όντως μπροστα στα κέρδη και στην ανεμπόδιστη ροή του κεφαλαίου, το δίκαιο, διεθνές ή εθνικό, είναι κάτι το οποίο μπορεί και να μας απασχολήσει στο μέλλον. Μπορεί και όχι. Και πρώτο θύμα η Βενεζουέλα σε μια άτυπη ρεβάνς, καθώς ήταν μια από τις πρώτες χώρες που στα τέλη του ενενήντα αμφισβήτησε το τέλος των ιδεολογιών και έβαλε μπροστά τους πειρατές της Καραϊβικής, όχι της Disney αλλά του Τσάβες, του Μοράλες, της Κούβας και της Βραζιλίας. Μπορεί οι πειρατές αυτοί να μην ήταν όπως τους θέλαμε ή τους φανταζόμασταν, παρ’ όλ’ αυτά κατάφεραν ακόμα και τόσα χρόνια μετά να κάνουν τους δυτικούς να χάνουν τον ύπνο τους. Και αυτό και μόνο δείχνει πως οι ίσες αποστάσεις ήταν είναι και θα είναι εκτός τόπου, χρόνου και πραγματικότητας.

Από την άλλη τίθεται το ερώτημα πώς μπορείς να διαμορφώσεις μια άποψη που να πατάει στην πραγματικότητα, όταν η πλειοψηφία της ενημέρωσης προέρχεται από ελεγχόμενα μέσα μαζικής ενημέρωσης, φιλικά προσκείμενα στις κυβερνήσεις που προκαλούν τις αναστατώσεις. Έχουμε άραγε εικόνα τι γίνεται αυτή τη στιγμή στη Γάζα; Έχει καταλάβει κανένας ένα μήνα μετά τι ακριβώς έγινε στη Βενεζουέλα και τι κατάσταση εξελίσσεται εκεί τώρα; Γνωρίζει κάποιος τι συμβαίνει στο Ιράν, πώς διαμορφώνεται εκεί η κοινή γνώμη και τι επιχειρήσεις εξελίσσονται; 

Όσο για την Αμερική είναι μόνο φονιάδες των λαών, είναι μόνο η χώρα του βιασμού και του χρήματος; Όχι, ευτυχώς είναι πολύ περισσότερα από αυτό, εξάλλου και ο τίτλος είναι δανεισμένος από ένα αμερικανικό συγκρότημα τους Ministry. Υπάρχουν και εκεί ισχυρά κινήματα, ισχυρές αντιδράσεις, κόσμος που αγωνία και αγανακτεί. Και δυστυχώς δε μπορεί να πάρει κεντρική πολιτική έκφραση. Ας ελπίσουμε ότι δε θα ζήσουμε αυτό το αδιέξοδο και εδώ. 

 

Πάνος Χριστοδούλου, Βιοπαθολόγος/Εργαστηριακός Ιατρός, Ιατρός Δημόσιας Υγείας και κοινωνικής Ιατρικής, MSc Διοίκησης Μονάδων Υγείας, MSc Διατροφής, Τροφίμων και Μικροβιώματος, Υποψήφιος Διδάκτορας Ιατρικής Πανεπιστημίου Πατρών, PGCert Διαχείρισης κρίσεων στη δημόσια υγεία και ανθρωπιστικής απάντησης.