Strange Times, Stranger Things (Η δικαίωση μιας αδικημένης γενιάς)

Η δεκαετία του 80 συχνά απασχολεί τη διαδικτυακή κοινότητα, άλλες φορές ως αφορμή για meme και trolling, άλλες φορές για λίγη νοσταλγία, σε κάθε περίπτωση σαν ένα ασφαλές καταφύγιο από τη σημερινή πραγματικότητα. Όσοι και όσες γεννηθήκαμε τη δεκαετία αυτή προλάβαμε έναν κόσμο πριν την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, έναν αναλογικό κόσμο πριν την επικράτηση της ψηφιακής τεχνολογίας, έναν κόσμο πριν την επικράτηση και εξάπλωση του νεοφιλελευθερισμού. Και όσο μεγαλώναμε σε αυτή την εποχή, καταλαβαίναμε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, αλλά μάλλον κανένας δεν περίμενε αυτό που έφερε η νέα χιλιετία.

Για αυτό, ενδεχομένως, η εποχή των 80s φέρνει μια τόσο γλυκιά νοσταλγία, είναι μια εποχή στην οποία νιώθουμε ασφαλής. Πολλές ταινίες, πολλές σειρές, πολλές εκπομπές προσπάθησαν να επενδύσουν σε αυτή τη νοσταλγία, άλλες με μικρή και άλλες με μεγάλη επιτυχία. Και εδώ έρχεται το Stranger Things, η σειρά που επανακαθόρισε τον τρόπο που αποτυπώνεται η δεκαετία του 80. Δεν προσπαθεί να αναπαράγει την αίσθηση εκείνης της εποχής, είναι η ίδια εκείνη η εποχή, από τα ρούχα, από τον τρόπο ζωής, από τις εκφράσεις, η σειρά είναι σα να έχει γυριστεί στα 80s και τώρα απλά να βρήκαμε τη χαμένη κόπια της. 

Πολλές φορές, τις περισσότερες δηλαδή, οι σειρές με τις οποίες παθιαζόμαστε, ταυτιζόμαστε, αγωνιούμε, έχουν ένα βιαστικό και απογοητευτικό κλείσιμο (Lost, Game of Thrones τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα). Το Stranger Things όχι. Πιάνει και πάλι τη νοσταλγία και το κλίμα της εποχής που αναφέρθηκε πριν,  αλλά δε μένει μόνο εκεί. Όσο πλησιάζουμε προς το επικό φινάλε, μέσα από μάχες βγαλμένες από τα επιτραπέζια και τα video games της εποχής, βιώνουμε και μια κάθαρση για τη γενιά μας. 

Η επίθεση της ομάδας στο τέρας είναι μια συλλογική ρεβάνς που παίρνουμε με συλλογικό τρόπο και με τους όρους μας, όχι με μηχανές, με πολυβόλα, με διάφορα δήθεν badass τεχνάσματα αλλά μέσα από dexterity και intelligence. Ουσιαστικά το τέλος αποτελεί μια δικαίωση της γενιάς μας σε αλληγορικό τρόπο, υπερασπίζεται και απαντάει για τους nerd, τους μεταλάδες, όσους δεν ήταν ιν και καταλήγει σε ένα κλείσιμο συγκινητικό, αισιόδοξο και ανατρεπτικό, υπό τους ήχους του The Trooper των Iron Maiden.

Και τελικά μας δείχνει πως η γενιά αυτή που τόσα υπέφερε, που είδε τα όνειρα της να συνθλίβονται στην οικονομική κρίση, που έδωσε αγώνες για να τους δει να γκρεμίζονται μετά την πανδημία, που αλλιώς τα περίμενε και αλλιώς τα βρήκε, μπορεί να νικήσει στο τέλος, με το να παραμείνει πιστή στον ίδιο τον εαυτό της και τις μνήμες της, μακριά από φανφάρες και εντυπωσιασμούς, με όπλα τα όνειρα, τις ελπίδες, τη φαντασία και την επιθυμία για έναν άλλο πιο δίκαιο κόσμο. 

 

Πάνος Χριστοδούλου, Βιοπαθολόγος/Εργαστηριακός Ιατρός, Ιατρός Δημόσιας Υγείας και κοινωνικής Ιατρικής, MSc Διοίκησης Μονάδων Υγείας, MSc Διατροφής, Τροφίμων και Μικροβιώματος, Υποψήφιος Διδάκτορας Ιατρικής Πανεπιστημίου Πατρών, PGCert Διαχείρισης κρίσεων στη δημόσια υγεία και ανθρωπιστικής απάντησης.