Πίσω από τα πρόσωπα

Στο σύντομο χρόνο του βίου μου, είδα από κοντά, τη φύση, τους τόπους, τους  ανθρώπους, τις έριδες και τις συγκρούσεις, τη μάστιγα του πολέμου, τη βία, το αίμα, τους καπνούς και τις φωτιές στις πυρπολημένες πολιτείες.

Συλλογίστηκα ξανά και ξανά, την ερημιά των δρόμων, τις τυχαίες συναντήσεις και τις απρόσμενες αναχωρήσεις.

Είδα τα νεκρά κορμιά των νέων παλικαριών, διαμελισμένα στα πεδία της μάχης και τους χαροκαμένους γονιούς τους να θρηνούν απαρηγόρητα στα χορταριασμένα κοιμητήρια.

Κι ακόμα κοιτάζω τις ζοφερές μέρες που περιδιαβαίνουν απτόητες μέσα στις καταρρακτώδεις βροχές, στις αδιαφανείς ομίχλες, στα αδειανά καφενεία, στις λεηλατημένες κάμαρες…

Κι ακούω στον ύπνο μου τον τεταμένο παροξυσμό του έξαλλου πλήθους που κατακραυγάζει: Ω, άσπλαχνε χρόνε, σταμάτα επιτέλους τούτο το ολέθριο ταξίδι σου!

Είδα πληγές αγιάτρευτες που δεν έμοιαζαν με άλλες πληγές, είδα ζωντανές ψυχές να γογγύζουν, δίπλα σε ετοιμοθάνατες υπάρξεις.

Είδα  τα τρομαγμένα μάτια των νηπίων, που αιμορραγούσαν μέσα στους ερειπιώνες και στα χαλάσματα, είδα τα αγγίγματα  των ευσεβών όντων και τις υποκριτικές χειρονομίες των άπληστων κρατούντων.

Κι όταν αντίκρισα το εφιαλτικό προφίλ του βίαιου θανάτου, ένιωσα μέσα μου ένα τόσο τραγικό και συνάμα τόσο βαθύ, αίσθημα! Παραστάσεις και αναμνήσεις πικρές, που μετουσιώθηκαν σε βαθύ, ψυχικό πόνο, στον πνευματικό και στον ηθικό μου ορίζοντα.

Κι εκεί, μέσα στην αναστάτωση και στη σύγχυση του νου μου, ξύπνησε ξαφνικά ένας  έσω συνδυασμός παράξενων ήχων, που παράλλαξε, με ανεξήγητο τρόπο, το νόημα και τη χροιά των φωνηέντων, των φθόγγων και των λέξεων.

Καινούρια νοήματα κι αξίες  κατέστειλαν βίαια τα αψηλά τείχη της μόνωσης και της ψευδαισθησίας, για να   αποκαλυφτεί, στο διάχυτο φως του θεού ήλιου, η αποτρόπαια  οδύνη των πολύπαθων συντρόφων μου.

Κι ο μνησιπήμων πόνος, μεταλλάχτηκε κι αυτός αυτόματα σε επίκληση και  σε γοερό τραγούδι -μια υποσυνείδητη επιδίωξη διείσδυσης στην εσώτατη ουσία των πραγμάτων- στα  αναλυμένα μου δάκρυα και στα απόκρυφα  συναισθήματα που υποτάχτηκαν, τόσο ηθελημένα, σε τούτη την άοκνη προσπάθεια υπερύψωσης και εγκωμιασμού του ύψιστου αγαθού, του ηθικού λόγου, του μέτρου και της αναλογίας.

Τώρα πια, ο δρόμος είναι πλέον ανοιχτός για να οδοιπορήσει η ξεστρατισμένη ύλη στο ξέφωτο  της προαιώνιας προσδοκίας, στο αναστάσιμο φως που εδρεύει πέρα από τα όρια του χώρου, του χρόνου και της απόστασης.

Κι εκεί, που συνωμοτούνε  τα συμπονετικά άστρα και τα φιλόψυχα φεγγάρια του νυχτωμένου ουρανού, για να προσδώσουν μια καινούρια πνοή την ανθρώπινη μοίρα, ο μαχητής άνθρωπος καλείται ξανά  να ενσαρκώσει τον απαράβατη εντολή του σύμπαντος: ‘’Τίποτα δεν είναι ακίνητο, όλα δονούνται από μια απροσμέτρητη λαχτάρα κι από μια αισιόδοξη αγωνία.’’

Γι’ αυτό σύντροφοι, ενώστε τούτη την ώρα άρρηκτα τις δυνάμεις σας, για τη σωτηρία της γης και των ενάρετων ψυχών, από τα απάνθρωπα δεινά του πόνου, της κακίας και του βίαιου θανάτου!

Ναι. Κάθε θνητή ύπαρξη οφείλει να νοηματοδοτήσει και να πραγματώσει ενσυνείδητα το πρώτιστο καθήκον της: την κατάκριση και τον εξοστρακισμό, της παράβασης, της κατάχρησης και της αδικοπραξίας.

Στο βαθύ βίωμα -στο κίνητρο, στο ερέθισμα και στην ώθηση- να οικοδομήσει επιτέλους το βροτό ον μια στιβαρή και αρμονική  σύζευξη των ονείρων και των οραμάτων του.

Κι ύστερα, στην ενότητα και στη συνεκτικότητα των συλλογικών αποφάσεων και των ιδεών που θα προκύψουν σε τούτη την ιερή μέθεξη, να υπάρξει και η αυθόρμητη συλλογική δράση, η οποία θα αποτελέσει το έναυσμα  για την συγκρότηση του εδραιωμένου φιλοσοφικού στοχασμού, που θα μεταμορφώσει ριζικά τους μεταβλητούς παράγοντες, για τη συνολική θέαση του κόσμου.

Για ν’ ανάψει εκείνος ο μυστηριακός οίστρος στις εξαγνισμένες ψυχές, για να πυροδοτηθεί ένα ξαφνικό  ξέσπασμα αντίστασης και  αντεπίθεσης για την κατάκτηση και την πρωτιά του τελικού στόχου.   

Που θα ενέχει όμως εσαεί στον πυρήνα του, εκείνα τα  ιδανικά πρότυπα που θα εξασφαλίζουν, σε απόλυτο βαθμό, τον εγγενή προορισμό των λελογισμένων όντων: την προηγμένη ιστορική τους πορεία, κάτω από το αδούλωτο Φως του ήλιου, την ειρηνική συνύπαρξη, την ελευθερία και την αδελφοσύνη, την κοινωνική δικαιοσύνη και, όλα εκείνα τα ζωοποιά χαρακτηριστικά στοιχεία που εξυψώνουν τον αειθαλή μας κόσμο ως την ανώτατη βαθμίδα της ανθρωπιάς!