Ωδή στον Άρη Βελουχιώτη

‘’Είμαστε αυτό που πιστεύουμε, αυτό που προσδοκούμε κι αυτό που θέλουμε να κάνουμε πράξη,’’ είπες… ‘’Κι είναι τόσο οδυνηρό να ζεις σ’ έναν κόσμο που κάθε μέρα βυθίζεται όλο και πιο βαθιά, στην πνευματική ανέχεια, στην αποστέρηση, στην αθλιότητα και στην ακύμαντη δυστυχία!.’’

Η ζωή απαιτεί ένα πρότυπο κι εσύ, ήσουν πάντα όπως σε ήθελε η ζωή.

Ενεργητικός και δραστήριος, προσηλωμένος στις πανανθρώπινες αξίες, που με τόση περίσκεψη και με τόση μακροθυμία, είχες χαράξει μέσα σου. 

Το ήξερες πως, η επαφή και η σύνδεση του ανθρώπου με τον περίγυρό του είναι μια σχέση ανεπιφύλακτου έρωτα, μια αλληλεξάρτηση που απελευθερώνει πλείστα, ανώτερα συναισθήματα, θετικές ψυχικές διαθέσεις που συνδέονται άρρηκτα με την ικανοποίηση των ζωτικών υλικών και των πνευματικών μας αναγκών.

Γι’ αυτό, από την αρχή, κράτησες σταθερά τη ζωή στα δυο στιβαρά  σου χέρια. Απελευθερωμένος από τα φθαρμένα πρότυπα κι από τις οπισθοδρομικές υποδείξεις, άνοιξες στο διάχυτο φως του ήλιου όλες τις δημιουργικές σου πηγές, για να ξεχειλίσει το άμεσο περιβάλλον σου, από ενέργεια, από κινητικότητα και από ενσυνείδητη δράση.

Εσωστρεφής και ενδοσκοπικός όσον αφορά την ατομικότητά σου, αλλά συνειδητά δεκτικός και απροσχημάτιστος απέναντι των άλλων, είχες εξασφαλισμένη την δυνατότητα να αντλείς ενέργεια, γνώση και εμπειρία μέσα από την κοινωνική αλληλεπίδραση.  

Για την πρόβλεψη του Μέλλοντος, έμαθες από πολύ νωρίς να προστρέχεις  στο ιστορικό παρελθόν, στα περασμένα γεγονότα που εγκλείουν μέσα τους σημαντικά αποθέματα πληροφοριών και γνώσεων, μέσω των οποίων θα επινοούσες στο δεδομένο χρόνο, βελτιωμένους τρόπους δημιουργίας νέων στοχασμών, νέων αποριών και νέων απαντήσεων.

Πάντα αφοσιωμένος και μεθοδικός για τις ωραίες επιδιώξεις και για τις ρηξικέλευθες στοχεύσεις που  ισχυροποιούν και ενδυναμώνουν, με θάρρος, τόλμη και αντοχή τα ζημιωθέντα πρόσωπα, κράτησες συνειδητά αποστάσεις, από  στερεότυπες στάσεις, πράξεις και συμπεριφορές.

Είπες: ‘’η ισχύς και η εξουσία των ολίγων είναι καταχθόνια και άκρως καταστροφική για τα άγνωμα και για τα ανοργάνωτα πλήθη. Γι’ αυτό σύντροφοι, καλλιεργείστε στα περβόλια του νου και της καρδιάς σας, ανθοφόρα φυτά, για να ροδαμίσει μια άνοιξη, για να νιώσετε βαθιά στα σπλάχνα σας το μεθυστικό άρωμα της γύρης των λουλουδιών, την άφατη χαρά της αναγέννησης και της ανάκαμψης, την αφύπνιση και την ανάσταση, το γιορτασμό της νίκης της ζωής επί του έσχατου εχθρού της, του θανάτου…’’

Υπήρξες ένας παθιασμένος αλλά και αντικειμενικός ταυτόχρονα παρατηρητής και καταγραφέας, που εξέταζες  σχολαστικά τα πάντα γύρω σου και μέσα σου.

Πάντα θετικά προβληματισμένος απέναντι στην εκκρεμότητα, στην αναβολή, στο κώλυμα,  και στη δυσχέρεια. Για τη διαχείριση και για την επίλυση κάθε πρόκλησης, πρόσφερες, χωρίς φειδώ, στο βωμό της θυσίας το έχει της ψυχής σου, προκειμένου να βελτιωθεί, έστω και ελάχιστα, τούτος ο κόσμος της κακοπάθειας, του πόνου και του ανείπωτου σπαραγμού. 

Στάθηκες όρθιος απέναντι στις απειλές και στους κινδύνους, περιφρονώντας τους έμφυτους φόβους σου. Στις αστήριχτες αμφιβολίες και στις ιδεολογικές ετεροδοξίες των συντρόφων σου, κατέθετες, με συστηματικό τρόπο,  αδιάσειστα επιχειρήματα, ικανά να πείσουν ακόμα και τους πιο δύσπιστους.

Προκάλεσες τον ίδιο σου τον εαυτό, για τη σύλληψη κρίσιμων ιδεών που θα καθόριζαν τη δέουσα στάση για την παραπέρα εξέλιξη και πορεία, έτσι ώστε, να περάσει το μεγαλειώδες κίνημα της ανατροπής αλώβητο από τους Λαιστρυγόνες κι από τους Κύκλωπες, που δεν ήταν παρά οι προσωπικοί μας δαίμονες και τα αποκυήματα του δισταγμού, της επιφύλαξης και της αβεβαιότητας.

Θεώρησες αναφαίρετο το δικαίωμα του δύσμοιρου πλήθους για μια φιλάνθρωπη ζωή, καλώντας ‘το να βρίσκεται σε μια διαρκή επαγρύπνηση και ετοιμότητα: ’’Αναζητείστε επίμονα το ζαβό πεπρωμένο σας κι όταν το συναπαντήσετε, τροποποιείστε ‘το με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο μέσο, προκειμένου, να εναρμονιστεί με το δικό σας όραμα!’’

Δήλωσες την έντονη αντίθεσή σου  απέναντι στην ανομία και στην αδικία, στο βδελυρό πάθος, στην καταφρόνια του όντος, στην εχθρότητα και στο θανατηφόρο μίσος των κρατούντων. 

Για κάθε ερώτημα που τέθηκε, είπες πως: ‘’υπάρχουν μύριες απαντήσεις. Κι αν κατανοήσετε τη βασική αντίθεση, την ουσιώδη διαφωνία που μάς στερεί κάθε θετική προοπτική, τότε θα βρείτε την πλέον εύστοχη απάντηση που αντιστοιχεί επακριβώς στις ζωτικές ανάγκες του βίου σας !’’ 

Με το ρεαλισμό και με την ονειροπόληση που ενείχες μέσα σου, μπόρεσες να  θέσεις ένα αλλιώτικο νόημα ζωής στην αποδιοργάνωση του απάνω κόσμου, με τη σκέψη, με το μέτρο, με το οργανωμένο επιχείρημα και με την δίκαιη πράξη!

Στην αρχαία αρένα, την δεινή ώρα που έπεσε η αυλαία και αποκαλύφτηκαν τα προσωπεία και οι υποκριτικοί ρόλοι,  αναγνωρίσαμε  την υπαιτιότητα για τη δυσάρεστη κατάληξη, για τη ζημιά και για την ήττα  και, υποκλιθήκαμε ταπεινά πάνω στο ζεστό, χυμένο αίμα σου. 

Θρηνήσαμε με βαθιά θλίψη για τον άδικο χαμό σου, για την έντονη προσωπικότητά σου, για το φλογερό σου χαρακτήρα, για την παθιασμένη φύση σου, για τη στιλπνή διαφάνεια της ψυχής σου, για το αετίσιο βλέμμα σου που έβλεπε  εκεί που δεν μπορούσε κανένα άλλο μάτι να ιδεί και να προβλέψει. 

Ναι… Κάθε ύπαρξη έχει έναν προορισμό. Έρχεται να ποιήσει ένα έργο, έρχεται να καταθέσει ένα προσωπικό μήνυμα. 

Πίσω από τον άνθρωπο όμως, υπάρχει η τάξη, η ευπρέπεια και η αρμονία του σύμπαντος που μεριμνά και, που ορίζει τα συγκεκριμένα καθήκοντα. Κι οφείλει, η κάθε θνητή ύπαρξη, να εκτελέσει με επιμέλεια και με ευαισθησία  το καθήκον που της έχει ανατεθεί…

Η δημιουργικότητα και η επινοητικότητα του ανθρώπου, συνθέτουν το μέγα χάρισμα, την ύψιστη αρετή που τον οδηγεί στον κολοφώνα της δόξας, σε μια μνημειώδη κορύφωση, που τού προσδίδει, μια υπερβατική διάσταση.  

Μετά από κάθε δημιουργική πράξη, ο άνθρωπος έχει αλλάξει ριζικά, δεν είναι πια ο ίδιος. Κάθε δραστηριότητα που αναπτύσσεται με στόχο την κοινωνική ευημερία και την πρόοδο, αποτελεί ένα ακόμα μεγάλο βήμα που φέρνει το βροτό ον κοντύτερα στην αθανασία της ψυχής. 

Κι επειδή, εσύ ακριβέ μας σύντροφε, έμαθες στον ενάρετο βίο σου, να αγωνίζεσαι έντιμα, να προβλέπεις, να διεκδικείς και να παρέχεις στον αδύναμο υπόσταση, οντότητα και αληθινή ζωή, οι συνάνθρωποί σου, δίκαια σε έχρισαν ήρωα και μείζονα επαναστάτη, ηγήτορα και πρόμαχο για την οριστική νίκη,  σύμβολο που ενσαρκώνει τη δική μας ιδέα, για την οργάνωση, για τη δόμηση και για την  κατάκτηση  του μεγαλεπήβολου οράματός μας!