Η αγκαλιά……για ένα προσφυγόπουλο στη Χίο

Το βραδινό της Τρίτης γαλήνιο και με μια ησυχία που δεν προμήνυε τίποτα απ’ αυτά που θα ακολουθούσαν … Το τηλέφωνο χτύπησε και μια βραχνή φωνή που πρόδιδε αγωνία και πόνο, μου είπε ότι: «Στο Μυρσινίδι έχουμε ένα ναυάγιο με πρόσφυγες, νεκρούς…μικρή σιωπή και το κάλεσμα να βρεθούμε κοντά στους ξεριζωμένους των πολέμων».

  Σε λίγο με αντιπροσωπεία της Τομεακής Επιτροπής Χίου του ΚΚΕ  βρεθήκαμε στο λιμεναρχείο του νησιού, όπου ήδη είχε έλθει η πρώτη σωρός και οι συγκεχυμένες πληροφορίες  για  το νέο έγκλημα στα νερά του Αιγαίου, ανάμεσα στη Χίο και τη χερσόνησο της Ερυθραίας. 

Τα γεγονότα έτρεξαν γρήγορα….

Στο Σκυλίτσειο νοσοκομείο, όπου βρεθήκαμε… εκεί  οι γιατροί και οι νοσηλευτές, αλλά και το σύνολο των εργαζομένων στάθηκε  στο πλευρό των κατατρεγμένων, που έφταναν τραυματισμένοι έχοντας στα μάτια την αγωνία της τύχης των δικών τους (παιδιών, συζύγων, συγγενών και ομοεθνών) μιας και όλοι ήταν από το Αφγανιστάν.

 Το κλάμα των μανάδων και των παιδιών  στο Τμήμα Επειγόντων περιστατικών στροβίλιζε τις  σκέψεις, ενεργοποιούσε τη συνείδηση και δημιουργούσε αλυσίδα δράσεων στους υγειονομικούς να κερδίσουν το χρόνο σώζοντας μια ακόμα ανθρώπινη ζωή. 

  Οι σοβαρά τραυματίες μεταφέρθηκαν  στο χειρουργείο και τα παιδιά στο να τους δοθούν οι πρώτες βοήθειες, όμως μέσα στην αναμπουμπούλα ένα βρέφος αποχωρίστηκε από την τραυματισμένη μάνα του…

Όμως βρέθηκε σε μια αγκαλιά που το πήρε το τάισε, το νανούρισε και του τραγούδησε…

Στον προαύλιο χώρο του νοσοκομείου νιώθοντας την υγρασία της θάλασσας και βλέποντας την εικόνα  σκέφτηκα το νανούρισμα του πρόσφυγα ποιητή από τον Τσεσμέ Φώτη Αγγουλέ: 

«….Κάμε νάνι –νάνι,

πληγωμένο αηδόνι,

γιασεμί πνιγμένο

μέσ’ στο κρύο το χιόνι.

…..

Κι όνειρο να βλέπεις 

τραγικό κοιμήσου

πιο φριχτό δεν θα’ ναι

από τη ζωή σου».  

Η «καταραμένη νύχτα» των ιμπεριαλιστικών πολέμων  για τους λαούς της Μέσης Ανατολής, της Ασίας, της Αφρικής και της Ευρώπης καλά κρατεί, αφού το «άρπαγο χέρι» θέλει να διαφεντέψει τον κοινωνικό πλούτο(υδρογονάνθρακες, πετρέλαια, σπάνιες γαίες) και να στοιχειώσει τις  χώρες τους, με  τα στοιχεία του ρημαγμού και του ολέθρου, οδηγώντας τους στην προσφυγιά. 

Οι  χιλιάδες μετανάστες και οι πρόσφυγες που πέρασαν από τη Χίο –μια δεκαετία τώρα – ξεριζώνονται από τους τόπους τους εξαιτίας των πολέμων και της φτώχειας, που γεννά το ίδιο σύστημα  και που μπαίνουν στην Ελλάδα ως φθηνό εργατικό δυναμικό για τις ανάγκες και τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, χωρίς δικαιώματα, ως ανταλλακτική αξία μιας οικονομίας που τρέφεται από τη φτήνια της δουλειάς και από την ανασφάλεια.  

Η αγκαλιά της Χιώτισσας «μάνας» ήρθε να δώσει τη δική της απάντηση στην αγωνιώδη κραυγή της ανθρωπότητας μέσα από τα λόγια του Αγγουλέ:

 «Μανούλα,

Τα μωρά θα πεθάνουν στις κούνιες τους.

(….)κι εσύ, να μην περιμένεις

να πραγματοποιήσεις 

κανένα σου όνειρο….

Αυτό…είναι, ΠΟΛΕΜΟΣ».

Η συλλογική δράση και αντίσταση των ανθρώπων του μόχθου μπορεί και πρέπει να αποτελέσει το δρόμο της προοπτικής και της ελπίδας των λαών σε ένα ειρηνικό κόσμο χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Γιώργης Η. Αμπαζής
Μέλος του Γ.Σ. της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ

ΥΓ:  Η πραγματική μάνα του μικρού πρόσφυγα βρέθηκε στη Χειρουργική κλινική της οποίας η υγεία δεν της επιτρέπει να το φροντίσει….προς το παρόν.