Προσοχή! Κόμπος!

Ο μύθος θέλει τον Μεγαλέξανδρο να κόβει τον γόρδιο δεσμό με μια σπαθιά. Κι έτσι έφτασε ως σήμερα να πωλείται από τους μανιακούς της ισχύος το διαβόητο ό,τι δεν λύνεται κόβεται. Ο Γορδίας ήταν ο πατέρας του Μίδα. Κι ο Μίδας παραμένει συνώνυμο του πλούτου, του χρυσού. Οι ιστορικοί λένε πως ο δεσμός, ο κόμπος, αυτός ο διάσημος ήταν στο θεωρούμενο ιερό άρμα του Γορδία, και ο Μακεδόνας στρατηλάτης έξυπνα τράβηξε τον πίρο και τον έλυσε. Στην εποχή της τραμπομαγκιάς, η σπαθιά, η μαχαιριά μετράει και πουλάει περισσότερο. Κι έτσι τραβάει μαχαιριές ο επιχειρηματίας πρόεδρος με τα κατά περίσταση χρήσιμα σ’ αυτόν θηριώδη συμφέροντα που τον στηρίζουν, και κόβει χώρες – κόμπους και δεσμούς κατά την τσέπη του. Δεν τρομάζει κανένας σ’ αυτόν εδώ τον πανέμορφο τόπο, που μας τον πουλάνε πίσω ως κόμβο, αυτοί που τον έδεσαν χειροπόδαρα, και ρισκάρουν και πλουτίζουν τα μεγάλα κεφάλια για το πότε και πού θα πέσει η μαχαιριά;

Ο φασισμός δεν είναι κόμβος, ούτε κονέ του κεφαλαίου. Είναι απότοκός του. Και κρύβεται πίσω από κάτι λέξεις και κάτι θέσεις που θέλουν τρομακτική προσοχή, ειδικά από μας σύντροφοι, που ξέρουμε πως το φίδι κουλουριάζεται αλλά κόμπος δεν γίνεται, και το χτύπημα στο κεφάλι είναι το μόνο που το εξουδετερώνει. Και κουλουριάζεται ύπουλα. Για παράδειγμα θέλει ερυθρά εγρήγορση, χρεώνομαι τον όρο και κυριολεκτώ, για να πάρεις πρέφα πόσο φασίστας μπορεί να είναι, ας πούμε ένας δημοσιογράφος, που γράφει σατυρικά (;) ότι η καταρρακτώδης βροχή που πήρε παραμάζωμα τις σκηνές των φοιτητών στο Σύνταγμα «ήταν μια ευκαιρία να πλυθούν…». Δηλαδή οι… βρωμιάρηδες που αντιστέκονται διαμαρτύρονται, διεκδικούν, και δεν θα πήγαιναν ποτέ, ούτε με πρόσκληση, στα γκαλά της Κίμπερλι, να στριμώχνονται καταϊδρωμένοι και ζέχνοντας από αγωνία για το ντιλάρισμα στο παρασκήνιο, ώσπου να καταφέρουν να τη χαιρετήσουν.