Ο … «δικός μας άνθρωπος»

Δεκαετίες, προ- και μεταπολιτευτικές, πέρασαν με την πραγματικότητα των πολιτικών τζακιών, της οικογενειοκρατίας, και κυρίως την αφόρητη αστική μυθολογία του …δικού μας ανθρώπου. Από το σινεμά της Φίνος Φιλμ, οπότε ο πλούσιος έφτιαχνε με τα φράγκα του τον υποψήφιο γαμπρό του βουλευτή, έως τα δήθεν δημοκρατικά πρωτοσέλιδα που εγκατέλειψαν με ελαφρά πηδηματάκια την Αποστασία και τη μετέτρεψαν σε Μεταγραφή, με ποδοσφαιρικούς όρους ήδη από την εποχή που ειδικά οι ΠΑΣΟΚοι χωρίζονταν σε …Ιταλούς, Γερμανούς και Εγγλέζους, ανάλογα με τις σπουδές και τις διασυνδέσεις εξωτερικού.

Ετσι εκπαιδεύτηκε ένας ολόκληρος λαός να θεωρεί φυσικό ο καθηγητής στο πανεπιστήμιο να περνάει την έδρα στον γιο του και ο βουλευτής στα παιδιά ή στα ανίψια του, κληροδοτώντας τους την προσωπική του πελατεία. Περάσαμε δεκαετίες στα καφενεία και στα σαλόνια, στις εφημερίδες και στις τηλεοπτικές εκπομπές στηλιτεύοντας την πελατειακή σχέση πολιτικής και ψηφοφόρων, με το άλλοθι ότι στα δύσκολα θα παρέμβει ο …δικός μας άνθρωπος. Η υψηλή γνωριμία. Το μέσον. Ο βουλευτής μας κυρίως. Μετά ήρθαν και προστέθηκαν οι …κύκλοι. Που έκαναν και δηλώσεις. Ο κύκλος του τάδε, του δείνα. Κι ύστερα ήρθαν όχι οι μέλισσες αλλά τα τρολ, τα νον πέιπερ και άλλα τέτοια σοφά εργαλεία της τεχνολογίας, και ο δικός μας άνθρωπος ρευστοποιήθηκε. Οπως και τα κόμματα που χωρίς ιδεολογική ραχοκοκαλιά διάλεξαν για παντιέρα του οπορτουνισμού τη χαρτοπετσέτα μίας χρήσης. Ψηφίστε, ψεκάστε, ξεχάστε αυτά που ξέρετε αλλά κι αυτά που δεν πρόκειται ποτέ να ζητήσετε να μάθετε. Οι …εθνοπατέρες και οι εθνομητέρες μπορούν να διαλέγουν την όποια παρέα τους ως κόμμα, να ανάγουν τα νυν και τέως γκρουπούσκουλά τους σε πολιτική επένδυση τύπου κρυπτονόμισμα και να καυχώνται, χωρίς ίχνος ντροπής, ότι παραμένουν ο δικός μας άνθρωπος για όλες τις δουλείες και δουλειές.

Όλη αυτή η πολιτευτική, πολιτευόμενη, πολιτική πολτόμαζα, εκλεγμένη ή μη, υπό το φως λαμπρών προβολέων μάλιστα, κατασκεύασε ακόμη και αρχηγούς μίας χρήσεως. Ιδρυτές κομμάτων που τα διαλύουν εντός – εκτός κοινοβουλευτικής κατσαρόλας, φτιάχνουν άλλα με τα ίδια υλικά, σαν κάτι καπάτσους λογιστές που ξέρουν να κρατάνε διπλά βιβλία και να αλλάζουν τα ΑΦΜ κατά τα συμφέροντα των εργοδοτών τους. Μια έδρα έχουμε, ένα κομματίδιο έχουμε, κι αν δεν το γλεντήσουμε τι θα καταλάβουμε, τι θα καζαντίσουμε μες στον ψεύτικο ντουνιά, κατά παραφθορά του λαϊκού τραγουδιού. Στο πάλκο αυτό ο έσχατος ΣΥΡΙΖΑ έδωσε ρέστα. Με τρεις αρχηγούς. Εναν που έφυγε, έναν που ανεξαρτητοποιήθηκε και μία που μένει προσωρινά και εκ των ενόντων.

Κάθε έκφανση αυτού του πολτού, από την αδίστακτη δεξιά έως την αχαρακτήριστη αριστερά, κάθε παραφυάδα των ευρωενωσιακών και αμερικανοΝΑΤΟικών μοντέλων, έχει, χωρίς καμία εξαίρεση, μια κεντρομόλο ροπή. Είναι αντικομμουνιστές. Ολοι και όλες τους. Φανατικά και φανερά και ύπουλα και ξεδιάντροπα. Εσχάτως, δε, αντιδρούν λες και κινδυνεύουν να πέσουν σε κομμουνιστικό οβελίσκο καθώς βαδίζουν στην απέραντη ιδεολογική τους έρημο! Δείξτε λίγη κατανόηση όμως. Πώς αλλιώς θα τους επιτρεπόταν από το θηριώδες κεφάλαιο, που καταδυναστεύει τον πλανήτη, να υπάρχουν; Προϋπόθεση ύπαρξης και στήριξης όλων αυτών των μερίδων αστικού πολιτικού πολτού είναι να εμποδίσουν, κυριολεκτικά να στήσουν οδοφράγματα σε κάθε δρόμο και σοκάκι, σε κάθε πλατεία και αυλή, σε κάθε προοπτική να δει, να ακούσει, να επαναστατήσει, να συγχρονιστεί με το ΚΚΕ. Οποιος δηλαδή έχει είτε ανάγκη είτε δύναμη, είτε έχει βούληση είτε και σκέτη καλή τύχη να μη θέλει να πολτοποιηθεί. Προϊόντα αστικής κομποστοποίησης, παλιά και νέα και υπό ίδρυση κόμματα, αρχηγικά και μπαλκονάτα, υπόσχονται να κυβερνήσουν μόνα τους ή και πολλά μαζί, όχι έναν λαό αλλά μια μάζα. Ο οβελίσκος είναι εκεί. Και ξεχωρίζει το κίτρινο της άμμου απ’ αυτό του χρυσίου.

Και ο δικός σας άνθρωπος, ο κομμουνιστής στο διπλανό το σπίτι, στο διπλανό γραφείο, στο διπλανό χωράφι, θρανίο, συνεργείο, γηροκομείο και βρεφοκομείο και νοσοκομείο και φτωχοκομείο, που δουλεύει και δεν σιτίζεται στο πρυτανείο, είναι εν τέλει ο φόβος και ο τρόμος του δικού τους ανθρώπου. Υπάρχει. Δεν κατασκευάζεται κατά τας …περιστάσεις…