«Μούχλα» χρεωκοπημένων αυταπατών και αντιλαϊκών θέσεων για τις νέες αποστολές του συστήματος

Ενα ακόμα ανάχωμα απέναντι σε αυτό που πραγματικά χρειάζεται ο λαός σήμερα, δηλαδή την απόφαση της συνολικής αντίθεσης και σύγκρουσης με την πολιτική των κερδών και του πολέμου και όσους την υπηρετούν, στήθηκε και επισήμως από το βράδυ της Τρίτης με την ανακοίνωση του κόμματος Τσίπρα, ονόματι «Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛΑΣ)», σε μια ακόμα από τις συνήθεις του προσπάθειες καπηλείας, με τις οποίες γαρνίρει την ταξική πολιτική του υπέρ του κεφαλαίου.

Αυτή την πολιτική άλλωστε επιχείρησε να «ξαναστήσει» στα πόδια της το βράδυ της Τρίτης, σε μια επιχείρηση που έζεχνε ντεζαβού αυταπατών, προκειμένου να δηλώσει «παρών» και για τη νέα «βρωμοδουλειά» του κεφαλαίου, ώστε να εγκλωβιστεί η λαϊκή οργή και δυσαρέσκεια στις μυλόπετρες των αστικών στόχων, να «αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη» στο αστικό κράτος και τους θεσμούς του που τσακίζουν τον λαό, όλα όσα έντυσε με τα γνωστά μεγάλα λόγια περί «δικαιοσύνης» σε ένα άδικο και ταξικό σύστημα, «έντιμης» διαχείρισης της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και των πολέμων, και «αλλαγή πολιτικής» με την αλλαγή του διαχειριστή της βαρβαρότητας.

Αυτό αποτυπώθηκε και από την ιδιαίτερη προσπάθεια που καταβλήθηκε στην ομιλία του για να λανσαριστεί το ιδεολόγημα του «νέου πατριωτισμού», επιχειρώντας να ντύσει με δήθεν τάχα πατριωτικό μανδύα την ανάγκη του συστήματος για «κοινωνική συνοχή» και για απόσπαση της πίστης του λαού στο «ευρωπαϊκό κεκτημένο», στο εχθρικό για αυτόν αστικό κράτος και τους σάπιους θεσμούς του, υποστηρίζοντας μάλιστα πως όλα αυτά τα δεινά που ο λαός ζει καθημερινά στο πετσί του οφείλονται στο γεγονός ότι «το κράτος έχει πέσει στα χέρια μιας κάστας που το αντιμετωπίζει σαν λάφυρο», κι όχι στην ίδια τη φύση του αστικού κράτους που έχει στον πυρήνα του σκάνδαλα και εκμετάλλευση, προκειμένου να θωρακίζεται το καπιταλιστικό συμφέρον και κέρδος.

Τα όσα είπε εξάλλου, παρουσιάζοντας τους 7 άξονες της διακήρυξης του αναχώματός του για την «κυβερνώσα αριστερά της νέας εποχής», ήταν άκρως αποκαλυπτικά ως προς αυτήν την κατεύθυνση. Και τι δεν είχε ο μπαξές: Από παραμύθια για ένα αστικό κράτος που με «διαφάνεια», «λογοδοσία» και «ισχυροποίηση» των αντιλαϊκών θεσμών θα αποτελεί δήθεν «εγγύηση»… των δικαιωμάτων του λαού, έως χρεοκοπημένα ψέματα περί καπιταλιστικής «οικονομίας δίκαιης ανάπτυξης και αξιοπρέπειας». Διακηρύξεις που πάντως δεν μπόρεσαν να κρύψουν και τις νέες «ανάγκες» του κεφαλαίου π.χ. για «σύγχρονους χρηματοδοτικούς θεσμούς», στήριξη στο κεφάλαιο «με έμφαση στην αγροτική παραγωγή και τη μεταποίηση» και άλλα πίσω από τα οποία βρίσκονται οι δηλώσεις πίστης στην «ανταγωνιστικότητα» της καπιταλιστικής οικονομίας, που προϋποθέτει το περαιτέρω τσάκισμα των εργασιακών δικαιωμάτων, τις ΣΣΕ, τη φοροαπαλλαγή του μεγάλου κεφαλαίου, βάσει και της ήδη υπάρχουσας πλούσιας πείρας που κατέχει… Αλλωστε δεν παρέλειψε να παρουσιάσει ως την πηγή των λαϊκών προβλημάτων την «κερδοσκοπία», για να αφήσει στο απυρόβλητο τον πραγματικό ένοχο που υπηρετεί, αυτόν της καπιταλιστικής κερδοφορίας.

Δεν παρέλειψε να ντύσει και τους στόχους του κεφαλαίου για ένα ακόμα πιο εχθρικό και «θωρακισμένο» απέναντι στον λαό αστικό κράτος, ως δήθεν φιλολαϊκή «προστασία και ασφάλεια απέναντι στις κρίσεις», να καλέσει τον λαό να στοιχηθεί στον ενεργειακό σχεδιασμό του κεφαλαίου στο όνομα της… «δίκαιης πράσινης μετάβασης» και της «ενεργειακής δημοκρατίας», να παρουσιάσει την αντιλαϊκή πολιτική της ΕΕ ως «ευρωπαϊκή κανονικότητα» από την οποία τάχα αποκλίνει η Ελλάδα, να μιλήσει για «ψηφιακή δημοκρατία, κυριαρχία και προστασία των δεδομένων», την ώρα που έχει ψηφίσει με χέρια και πόδια το «ουδείς εξαιρείται των παρακολουθήσεων» και τα προσωπικά δεδομένα να είναι έρμαια στα χέρια των επιχειρηματικών ομίλων και ιμπεριαλιστικών «συμμαχιών». Και τερμάτισε το ψέμα… δεσμευόμενος «για μια ισχυρή Ελλάδα που θωρακίζει τα δικαιώματά της και χτίζει γέφυρες ειρήνης, με μια νέα εθνική πυξίδα και επιστροφή στην πολυδιάστατη, ενεργητική εξωτερική πολιτική», σαν αυτή που εφάρμοσε με τις ΝΑΤΟικής κοπής διευθετήσεις τύπου Συμφωνίας των Πρεσπών και μετατροπής της χώρας σε ορμητήριο πολέμου από κοινού με τον «διαβολικά καλό» Τραμπ.

Σε αυτό το «όραμα», απηύθυνε κάλεσμα για «δημοκρατική και προοδευτική πανστρατιά», το ίδιο παραμύθι που είχε σερβίρει και παλαιότερα ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλ. Τσίπρας, προκειμένου να ευνουχήσει τα ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά των ταξικών αγώνων. Ομως ο λαός έχει μνήμη και πείρα τι σημαίνει «πρώτη φορά» κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, την οποία μάλιστα αδιάντροπα ο Αλ. Τσίπρας τόλμησε να τη συνδέσει με τα ιερά και τα όσια των ταξικών αγώνων, το ΕΑΜ, την Εθνική Αντίσταση, τους ηρωικούς λαογέννητους αγωνιστές που πάλεψαν κι έδωσαν ακόμη και τη ζωή τους για το δίκιο του λαού και για μια νέα σοσιαλιστική κοινωνία και όχι βέβαια για τη διαχείριση της βαρβαρότητας στο όνομα του δήθεν «ρεαλισμού».

Κανείς άλλωστε δεν ξεχνά τα «έργα και τις ημέρες» της κυβέρνησης Τσίπρα, που έφερε «καβάλα» και την κυβέρνηση της ΝΔ, με το 3ο μνημόνιο, τη ΝΑΤΟική νομιμοφροσύνη, τις περικοπές σε Υγεία και Παιδεία, τους όρκους πίστης στην ΕΕ, το σφίξιμο χεριών με τους Ισραηλινούς μακελάρηδες, έχοντας μάλιστα χτες το θράσος να αναφερθεί στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από τον «στρατηγικό εταίρο» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και του ίδιου.

Όπως βέβαια κανείς εργαζόμενος, αγρότης, νέος δεν έχει τίποτα να περιμένει από τα ανακυκλωμένα σοσιαλδημοκρατικά υλικά, πρώην υπουργούς που τον τσάκισαν και λοιπές «προσωπικότητες» που εμφανίστηκαν και την Τρίτη στο Θησείο, από κάθε είδους «σωτήρες» που ανασύρονται από τη ναφθαλίνη κάθε φορά που το σύστημα χρειάζεται βαλβίδες αποσυμπίεσης της λαϊκής οργής.

902.gr