Στη φυλακή Αμερικανοί επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν τους ιατρικούς λογαριασμούς

Πατέρας στο Κάνσας οδηγήθηκε στη φυλακή λόγω αδυναμίας πληρωμής χρεών σε υπηρεσίες υγείας, αφού τόσο η σύζυγος όσο και ο γιος του αντιμετώπισαν σοβαρές ασθένειες και η οικογένεια είναι ανασφάλιστη.

Στην πιο “ελεύθερη χώρα το κόσμου”, όχι μόνο δεν αποτελεί δικαίωμα η δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, όχι μόνο θεωρείται δεδομένο ότι όποιος δεν έχει να πληρώσει για την υγεία του πεθαίνει, αλλά πλέον φαίνεται πως η αδυναμία πληρωμής της πανάκριβης ιδιωτικής υγείας μπορεί να σε στείλει πίσω από τα κάγκελα.

Στις ΗΠΑ όπου εκατομμύρια άνθρωποι παραμένουν ανασφάλιστοι για οικονομικούς λόγους, το 90% των ερωτηθέντων συμφωνούν ότι η υγεία πρέπει να γίνει πιο προσιτή, παρά τους δισταγμούς που παραμένουν σε πολλούς, χάρη σε ένα καλά εδραιωμένο σύστημα προπαγάνδας, για τη σημασία ύπαρξης ενός καθολικού δημόσιου συστήματος υγείας.

Οι τραγικές συνέπειες του συστήματος που μετατρέπει σε απλησίαστη πολυτέλεια την υγεία αναδεικνύονται δραματικά από την περίπτωση του Τρες Μπιγκς, που μπήκε στη φυλακή επειδή δεν μπορούσε να καλύψει τα ιατρικά έξοδα για το γιο του Λέιν. Ο μικρός Λέιν, γιος του Τρες και της Χέδερ Μπιγκς στο Κόφιβιλ του Κάνσας, στα πέντε του χρόνια διαγνώστηκε με λευχαιμία, ενώ και η μητέρα του υπέφερε από κρίσεις λόγω της νόσου Lyme. Tα πολλαπλά προβλήματα υγείας μέσα στην οικογένεια καθιστούσαν απαγορευτικό το κόστος ασφάλισης. “Δε θα είχε νόημα” λέει η Χέδερ Μπίγκς, αφού “Δε θα είχαμε να φάμε, δε θα είχαμε σπίτι”. Παρότι ο Τρες Μπιγκς εργαζόταν σε δύο δουλειές, η οικογένεια αδυνατούσε να πληρώσει τους ιατρικούς λογαριασμούς.

Τελικά ο Μπιγκς  συνελήφθη και οδηγήθηκε στη φυλακή, καθώς δεν εμφανίστηκε στο δικαστήριο για τους απλήρωτους ιατρικούς λογαριασμούς Ο ίδιος παρουσίασε την εμπειρία του ως “τρομαχτική’. “Ήμουν έντρομος μέχρι θανάτου” δήλωσε ο πατέρας. “Είμαι παιδί απ’ το χωριό – έπρεπε να γδυθώ να με λούσουν με λάστιχο και να βάλω μια φόρμα”. Η οικογένειά του αδυνατούσε να πληρώσει την εγγύηση των 500 δολαρίων, καθώς εκείνη την εποχή είχε στην άκρη “ίσως 50 ή 100 δολάρια”.

Η φάμπρικα των φυλακίσεων στο Κόφιβιλ, μια περιοχή με ποσοστό φτώχειας διπλάσιο από τον εθνικό μέσο όρο των ΗΠΑ, έχει ως κινητήριο δύναμη δικηγορικά γραφεία που βασίζουν την καριέρα του συλλέγοντας χρέη από τους συμπολίτες τους για λογαριασμό παρόχων υγείας.

Ένα από αυτά τα γραφεία ανήκουν στο Μάικλ Χάσενπλαγκ, ο οποίος υποστηρίζει πως “κάνει απλά τη δουλειά του”: “Θέλουν να μαζέψουν τα λεφτά τους, κι εγώ προσπαθώ να κάνω τη δουλειά μου όσο καλύτερα μπορώ, ακολουθώντας το νόμο”. Πράγματι ο νόμος δίνει ελευθερία κινήσεων σε δικηγόρους σαν τον Χάσενπλαγκ, ο βέβαια προσθέτει και τον προσωπικό του ζήλο, πείθοντας τους τοπικούς δικαστές να τον εφαρμόσουν, εξαναγκάζοντας όσους χρωστούν ιατρικούς λογαριασμούς να εμφανίζονται ανά τρίμηνο στο δικαστήριο. Εκεί μπορούν να δηλώσουν υπερβολική ένδεια και να υποστούν δοκιμασίες σχετικά με την δυνατότητα ή μη αποπληρωμής των χρεών τους. Αν τα άτομα αυτά δεν εμφανιστούν σε δυο συνεχείς ακροαματικές διαδικασίες, συλλαμβάνονται για “περιφρόνηση” και καλούνται να πληρώσουν 500 δολάρια εγγύηση. Συνήθως τα χρήματα της εγγύησης επιστρέφονται όταν οι κατηγορούμενοι εμφανιστούν στο δικαστήριο, στο Κόφιβιλ ωστόσο, αυτά χρήματα πληρώνουν τον Χάσενπλαγκ και τις εταιρείες που εκπροσωπεί.

Η ποινικοποίηση του ιδιωτικού δικαίου είναι κάτι που προκαλεί ανησυχία σε οργανώσεις δικαιωμάτων του πολίτη όπως η ACLU, που περιγράφει την κατάσταση ως εκβιασμό για τα λεφτά.

Το δελτίο ειδήσεων του CBS έστειλε ρεπόρτερ σε μια από τις δικασίμους, ωστόσο δεν επιτράπηκε η παρουσία τηλεοπτικού συνεργείου. Ωστόσο σύμφωνα με τις μαρτυρίες των δημοσιογράφων, εκείνη τη μέρα πέρασαν περίπου 60 άνθρωποι, οι οποίοι ορκίστηκαν πως δεν είχαν αρκετά χρήματα για να πληρώσουν, και μόνο ένας εξ αυτών είχε στο πλευρό του δικηγόρο.

Με πληροφορίες από cbsnews.com

Facebook Twitter Google+ Εκτύπωση Στείλτε σε φίλο

3 Σχόλια

  • Ο/Η vassilis λέει:

    Παρ όλα αυτά, οι περισσότεροι από αυτούς τους φτωχούς είναι “patriots”, στη βραδινή τους προσευχή λένε “God bless America”, μισούν τον κομμουνισμό (τα “commies” όπως τους λένε) και δεν διανοούνται καν να αμφισβητήσουν τον καπιταλισμό.
    Λοιπόν, σωστά είναι να λυπούμαστε αυτούς τους ανθρώπους, αλλά πάνω απ όλα, πρέπει οι ίδιοι να λυπούνται τον εαυτό τους.
    “Χρέος μονάχος σου να σηκωθείς”.

    • Ο/Η M Mmm λέει:

      αααα… καταλαβαίνω βρε βασίλη τι λες.
      Και εγώ το έχω σκεφτεί αυτό και η σκέψη μου πολλές φορές εναλλάσετε μεταξύ λύπης και αυτό αξίζουν με αυτά που πιστεύουν…

      Ομως… μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον που απο το πρωί μεχρι το βράδυ ακούν τι κακός ειναι ο κομμουνισμός και προβάλετε/ζουν σε ένα καπιταλιστικο πλαίσιο που τους κάνει να ενστερίνονται τις αντίστοιχες ιδέες τα πρότυπα

      Στην τελική δεν ξέρω αν εγω ο ίδιος αν μεγάλωνα σε διαφορετικό περιβάλλον θα κατέληγα όπου κατέληγα.
      Πολλές φορές αναρωτιέμαι εαν είμαι ανοιχτόμυαλό ή έχω προσκοληθεί στο ΚΚΕ και το βλέπω άκριτα.

      Πάντως σε αυτές τις κοινωνίες ακόμα και να πας να στραφείς προς αριστερά αυτό που βλέπουν είναι κάποιες φεμινιστριες που τους λένε ότι πρέπει να σταματήσουν να αναπαράγωντε.

      Νομιζω ότι το βασικό πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχουν δομές που μπορεί να σπάσουν το μονοπώλιο τους (ιδέες κτλ) αλλά και δομές που να μπορούν να γινουν βάσεις αμφισβήτησης συνδεδεμένη με την πραγματικότητα.

      • Ο/Η vassilis λέει:

        Γιατί, στην Ελλάδα που υπάρχει μια “δομή” που σπάει το μονοπώλιο της πληροφόρησης από την αστική τάξη, νομίζεις ότι τα πράγματα διαφέρουν και πολύ?
        “Που είναι το ΠΑΜΕ να μου σώσει το σπίτι?”
        ή,το άλλο το αμίμητο:
        “Γιατί δεν αναλαμβάνει το ΚΚΕ?”
        Όσο για τους Αμερικάνους…, εν τάξει, δεν χρειάζεται να χειραφετηθούν μέσω του κομμουνισμού. Υπάρχει και η απλή ηθική των δέκα εντολών. Γιατί δεν ακολουθούν τουλάχιστον αυτούς τους κανόνες? Στο κάτω κάτω, ας πάνε να ψηφίσουν τον Μπ. Σάντερς….σώθηκες τώρα, θα μου πεις, αλλά έστω…κάτι είναι κι αυτό. Αυτοί ψηφίζουν τον Τραμπ, γιατί βάζει τοίχο στα σύνορα με το Μεξικό!
        Όλοι οι μισθοφόροι του Αμερικάνικου στρατού, είναι παιδιά αυτών των οικογενειών, που ξέρουν,ή έχουν πεισθεί, ότι πάνε να σφάξουν τον κόσμο και να κατακτήσουν τις ξένες χώρες, εκ του ασφαλούς και να τα κονομήσουν.
        Στις κοινωνίες που έχουν φτάσει σε αυτό το σημείο παρακμής, λόγο έχουν πια μόνο οι νόμοι του Δαρβίνου, μέχρι τελικής κατάρρευσης εκ των έσω.

Κάντε ένα σχόλιο: