ΣΕΒ: Σύνδεσμος Ελεεινών Βρικολάκων

Περί λύκων, προβάτων και ανεξαρτησίας…

«Η επιστροφή στις πολιτικές της εποχής πριν την κρίση, κυρίως σε ό,τι αφορά τη δημοσιονομική διαχείριση και τη λειτουργία των αγορών, ιδίως της αγοράς εργασίας, μπορεί να αποβεί καταστροφική», έγραφε μεταξύ άλλων στο μηνιαίο δελτίο του ο ΣΕΒ για τον μήνα Ιανουάριο.

Ο Αλέξης, όμως, ως «αριστερός» Πρωθυπουργός που είναι, δεν τους άκουσε και ανακοίνωσε στη συνεδρίαση του υπουργικού του συμβουλίου, τη Δευτέρα 28 Ιανουαρίου, αύξηση του κατώτατου μισθού στα 650 ευρώ μεικτά. Δεν πέρασαν λίγες μόνο ώρες και ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών (ΣΕΒ) μαζί με τον Σύνδεσμο Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων (ΣΕΤΕ) ζήτησαν σε κοινή τους ανακοίνωση τη «μείωση της φορολογίας και των ασφαλιστικών εισφορών και την αποσύνδεση του κατώτατου μισθού από το μέσο μισθό» ως αντάλλαγμα.

Είναι οι βιομήχανοι, αγαπητέ Αλέξη…

ΣΕΒ: Σύνδεσμος Ελεεινών Βρικολάκων

Στις 18 Μαΐου του 2017, το μηνιαίο δελτίο του ΣΕΒ έγραφε: «Στόχος όλων μας πρέπει να είναι η μεγιστοποίηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων». Όχι ήταν δεν ήταν μέχρι τότε ή είχε αλλάξει ποτέ ο στρατηγικός στόχος της χώρας μας ή του καπιταλισμού, αλλά τώρα το ζητούσαν ακόμα πιο επιτακτικά, με μεγαλύτερο σθένος και αποφασιστικότητα.

Λένε κάποιοι – ίσως οι πιο αισιόδοξοι – πως σε όλα τα πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή μπορείς να βρεις κάτι θετικό για να πιαστείς και να εμπνευστείς απ’ αυτό. Και στην περίπτωση των βιομηχάνων και γενικότερα της αστικής τάξης, υπάρχει κάτι που θα μπορούσαμε να πάρουμε… Είναι ο τρόπος που διεκδικεί και προωθεί τα συμφέροντά της. Είναι αμείλικτος, χωρίς συναισθηματισμούς, χωρίς πισωγυρίσματα ή αμφιβολίες. Δεν δέχεται μύγα στο σπαθί της, δεν παρακαλάει, δεν ζητάει ελεημοσύνη ή φιλανθρωπίες, δεν ζητιανεύει με το χέρι ανοιχτό. «Σταλινικούς» θα μπορούσαμε να τους ονομάσουμε. Μπορεί και να το κάνουν και οι ίδιοι για τον εαυτό τους, γιατί θα ήθελαν είναι η αλήθεια έναν Στάλιν για ηγέτη της τάξης τους.

ΣΕΒ: Σύνδεσμος Ελεεινών Βρικολάκων

«Ανεξαρτησία σημαίνει να έχεις το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου και να του λες άντε γαμήσου», έχει πει ο Φιντέλ Κάστρο. Κάτι παρεμφερές συμβαίνει με τους βιομήχανους. Μας λένε να πάμε να γαμηθούμε και μας χώνουν και το κεφάλι μας στο στόμα του λύκου. Το κακό είναι μόνο πως εμείς νομίζουμε πως το κεφάλι μας είναι απ’ έξω και δεν βλέπουμε ούτε τον λύκο, ούτε την ανεξαρτησία, ούτε τη θέση μας γενικότερα στην κοινωνία. Και προχωράμε στα τυφλά, χωρίς συνείδηση, πιστεύοντας στην εργασιακή ειρήνη και στην ενότητα μεταξύ των λύκων και των προβάτων. Με βοσκούς που ξέρουν να παίζουν καλά το παιχνίδι, πείθοντας τα πρόβατα να μπαίνουν μόνα τους στο μαντρί τους. Βασικό αυτό. Πολύ βασικό…

Facebook Twitter Google+ Εκτύπωση Στείλτε σε φίλο

Κάντε ένα σχόλιο: