Έρχονται οι μετανάστες και αλλοιώνουν τον πληθυσμό μας – Αλήθεια κ. Ζουγανέλη;

Υπάρχει τρομερή παθογένεια για τον τρόπο που πρέπει να μιλάμε για τους μετανάστες. Δε δέχομαι ποτέ την προσβολή του ελληνικού βιώματος. Είναι αυτό που μας ξεχωρίζει κι εδώ μιλάμε για αλλοίωση πληθυσμού πια. Θα τους συμπαρασταθούμε, αλλά πρέπει να σεβαστούν το σπίτι μας.

“Υπάρχει τρομερή παθογένεια για τον τρόπο που πρέπει να μιλάμε για τους μετανάστες”.
“Δε δέχομαι ποτέ την προσβολή του ελληνικού βιώματος. Είναι αυτό που μας ξεχωρίζει κι εδώ μιλάμε για αλλοίωση πληθυσμού πια”.
“Θα τους συμπαρασταθούμε, αλλά πρέπει να σεβαστούν το σπίτι μας”.

Αυτές είναι μερικές από τις φράσεις του Γιάννη Ζουγανέλη σε μια συνέντευξή του στη συχνότητα του ΣΚΑΪ και στο Γιώργο Λιάγκα. Για να ακολουθήσει μια ιστορία για μια στιχομυθία που είχε, όταν πήγε να… κάνει κοινωνική προσφορά.

-Εμείς θέλαμε να τους μυήσουμε σε λογικές της ελληνικής γαστρονομίας. Μια χωριάτικη σαλάτα, εξηγούσαμε πώς είναι και τα λοιπά”.
-Και σου πέταξε τη σαλάτα;
-Και μου λέει χούμους. Και αυτό με εξόργισε. Και επειδή καταφέρθηκα για όλη αυτή την κατάσταση, ένας τύπος από το πουθενά μου κάνει μήνυση. Βέβαια ο εισαγγελεύς, ο εισαγγελέας το ‘βαλε στο αρχείο από ό,τι κατάλαβα. Εγώ έχω κάνει αγωγή, γιατί δεν είμαι αδιάφορος για αυτό που συμβαίνει. Με προσέβαλε.

Τα ρατσιστικά μηνύματα είναι μια κοινωνική προσφορά του Γ. Ζουγανέλη.

Και επειδή είναι δύσκολο να μεταφερθούν επακριβώς όσα είπε -ίσως λόγω της επίδρασης της πληθυσμιακής αλλοίωσης που χτυπάει πρώτα τη γλώσσα μας- μπορείτε να τα δείτε καλύτερα στο βίντεο.

Είναι αν μη τι άλλο λυπηρό να βλέπεις έναν καλλιτέχνη που είχε δώσει παλιά άλλα δείγματα γραφής, να ξεπέφτει στην κατηγορία του “δεν είμαι ρατσιστής αλλά…” με απαράδεκτες στερεοτυπικές -για ρατσιστές φράσεις- όπως την αλλοίωση του πληθυσμού -συνήθως κάνουν λόγο για “αλλοίωση του πολιτισμού μας”.

Άλλες εποχές, το επεισόδιο με το χούμους, που έρχεται να αλλοιώσει τις γαστριμαργικές λογικές μας, θα γινόταν πιθανότατα σατιρικό σκετς στα “Ζουγανελληνικά”. Τώρα δυστυχώς η ίδια η πραγματικότητα μοιάζει με παρωδία και δεν είναι καθόλου αστεία. Θα ήταν απλώς φαιδρή, αν δεν ήταν τόσο επικίνδυνη, καλλιεργώντας το ρατσισμό της διπλανής πόρτας.

Facebook Twitter Google+ Εκτύπωση Στείλτε σε φίλο

2 Trackbacks

Κάντε ένα σχόλιο: