Έχασε τη μάχη για τη ζωή ο Δημήτρης Χριστόφιας σε ηλικία 72 ετών

Ο τέως πρόεδρος της Κύπρου υπήρξε μια σεμνή μορφή της πολιτικής ζωής του τόπου του, που διαδράματισε σημαντικό ρόλο σε κρίσιμες καμπές της πρόσφατης κυπριακής δημοκρατίας.

Έφυγε από τη ζωή πριν λίγη ώρα ο τέως πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Δημήτρης Χριστόφιας, που εδώ και ένα περίπου μήνα, από τις 18 Μαΐου, έδινε άνισο αγώνα να κρατηθεί στη ζωή, νοσηλευόμενος κατά το μεγαλύτερο διάστημα στη ΜΕΘ του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας, λόγω σοβαρών αναπνευστικών προβλημάτων. Παρά τις μεγάλες προσπάθειες των γιατρών, κάποιοι από τους οποίους είχαν κληθεί και από το Ισραήλ, η κατάσταση της υγείας του έβαινε διαρκώς επιδεινούμενη, ενώ ήδη από το πρωί της Παρασκευής ο προσωπικός του Δρ. Μιχάλη Μηνά είχε προϊδεάσει ουσιαστικά για το θλιβερό γεγονός, ανακοινώνοντας πως οι βλάβες στον πνεύμονα του Δημήτρη Χριστόφια ήταν μη αναστρέψιμες.

Την τελευταία του πνοή άφησε σήμερα, σε ηλικία 72 ετών, ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας, νικημένος από τα πολλά και σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε.

 Ήρθε στον κόσμο στο Κάτω Δίκωμο της κατεχόμενης σήμερα Κερύνειας στις 30 Αυγούστου 1946. Σε μια εποχή έντονων ζυμώσεων γύρω από το Κυπριακό ζήτημα, ο ίδιος από τα μαθητικά του χρόνια πολιτικοποιήθηκε ως μέλος της ΕΔΟΝ, της νεολαίας του ΑΚΕΛ, όπου αναδείχθηκε σε καθοδηγητική θέση στο ΚΣ της οργάνωσης. Σπούδασε στο Ινστιτούτο Κοινωνικών Επιστημών της Μόσχας στην ΕΣΣΔ, και μάλιστα αναδείχθηκε σε διδάκτορα ιστορίας της Ακαδημίας Κοινωνικών Επιστημών της Σοβιετικής Ένωσης. Ως εκ τούτου μιλούσε άπταιστα τη ρωσική γλώσσα, ενώ μιλούσε επίσης αγγλικά. Μετά την επιστροφή του στην Κύπρο η κομματική του ανέλιξη υπήρξε ραγδαία, φθάνοντας στη θέση του γενικού γραμματέα της ΕΔΟΝ, όπου παρέμεινε για 10 χρόνια, ως το 1987.
Ένα χρόνο μετά, κατέχοντας ήδη σημαντικές θέσεις εντός του ΑΚΕΛ, ορίστηκε ως προσωρινός γραμματέας του κόμματος μετά το θάνατο του προκατόχου του, Εζεκία Παπαϊωάννου. Λίγο μετά εξελέγη κι επίσημα, κατορθώνοντας να αναδειχθεί τέσσερις συνεχόμενες φορές στην ίδια θέση. Από το 1991 εκλεγόταν βουλευτής Κερύνειας, ενώ το 2001 εκλέχθηκε και ως πρόεδρος της Κυπριακής Βουλής, όπου παρέμεινε για επτά συναπτά έτη.

Ως γραμματέας είχε να διαχειριστεί την κρίσιμη περίοδο του δημοψηφίσματος για το σχέδιο Ανάν, όταν και είχαν σημειωθεί έντονοι τριγμοί σχετικά με την ορθή στάση του ΑΚΕΛ απέναντι στο σχέδιο. Παρά τα έντονα διλήμματα, που τροφοδοτούνταν από το φόβο έξαρσης του εθνικισμού στο νησί, αλλά και την αξιοποίηση της λαχτάρας του κυπριακού λαού για επανένωση από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, εντέλει το κόμμα αποφάσισε να στηρίξει το “ΟΧΙ”. Στην απόφαση είχε βαρύνει και η απόλυτη άρνηση του τότε προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου στο σχέδιο (“εγώ παρέλαβα κράτος και δεν πρόκειται να παραδώσω Κοινότητα”), που είχε εκλεγεί με τη στήριξη του ΑΚΕΛ.

Έχοντας παραδοσιακά μεγάλη επιρροή στην πολιτική σκηνή της Κύπρου, το 2008 το κόμμα αποφασίζει να αλλάξει την τακτική συμμαχιών που είχε παγίως ως τότε, κατεβάζοντας υποψήφιο από τους δικούς του κόλπους. Ο Δ. Χριστόφιας κατορθώνει να ανταποκριθεί στην πρόκληση, παρότι στον πρώτο γύρο έρχεται οριακά δεύτερος σε μια αναμέτρηση θρίλερ με τον Ιωάννη Κασουλίδη του Δημοκρατικού Συναγερμού. Ο Χριστόφιας αυξάνει θεαματικά τη διαφορά στο δεύτερο γύρο, επικρατώντας με 53% και σχηματίζοντας την πρώτη κυβέρνηση του ΑΚΕΛ στη Μεγαλόνησο.

Μεγάλος πόθος του νέου προέδρου ήταν επίλυση του Κυπριακού Ζητήματος, αποδεχόμενος ως επώδυνο συμβιβασμό, όπως το χαρακτήριζε ο ίδιος, τη λύση της διζωνικής δικοινωτικής ομοσπονδίας. Η επιδίωξη λύσης και ο φόβος της διχοτόμησης εξάλλου ήταν που, κάποια χρόνια πριν, είχε οδηγήσει σε στη φιλοενταξιακή στροφή του ΑΚΕΛ, προσδοκώντας, μάταια όπως αποδείχτηκε ως τώρα, σε καλύτερους όρους για τη διευθέτηση αυτού του φλέγοντος θέματος. Τα θετικά μέτρα προσέγγισης με την τουρκοκυπριακή κοινότητα, στα οποία ως σήμερα διατηρεί παράδοση το ΑΚΕΛ, δε στάθηκαν ικανά να οδηγήσουν σε ουσιαστική πρόοδο του Κυπριακού.

Εντέλει το όνομα του Δημήτρη Χριστόφια συνδέθηκε κυρίως με εξελίξεις στην εσωτερική πολιτική του νησιού. Στη μνήμη του κυπριακού και όχι μόνο λαού έχει εντυπωθεί η σκηνή που ο τότε πρόεδρος αναλύθηκε σε δάκρυα, τη στιγμή του διαγγέλματος εισόδου της Κύπρου στα μνημόνια, καθώς ο κίνδυνος χρεοκοπίας της Μεγαλονήσου και η διάψευση των ελπίδων βοήθειας από Ρωσία και Κίνα ήταν εξαιρετικά άμεσος. Η χαριστική βολή για τη θητεία του ωστόσο υπήρξε η πολύνεκρη καταστροφική έκρηξη στη ναυτική βάση στο Μαρί, στις 11 Ιούλη 2011, όπου εκτός από την απώλεια 13 ανθρώπων και των τραυματισμό 62, χάθηκε κι ένας ηλεκτροπαραγωγικός σταθμός, οδηγώντας την ηλεκτρική παραγωγή του νησιού σε πτώση 50%. Η τραγωδία αυτή χρεώθηκε στην κυβέρνηση (αργότερα καταδικάστηκε σε φυλάκιση και ο τότε υπουργός άμυνας), συμπαρασύροντας φυσικά και τη δική του αποδοχή από τον κόσμο.

Η πολιτική αποτίμηση του έργου του Χριστόφια, χαρακτηριστικό δείγμα της προσπάθειας διακυβέρνησης ενός κομμουνιστή σε συνθήκες μη ανατροπής της αστικής εξουσίας, δεν είναι έργο της παρούσης. Ο τέως πρόεδρος της Κύπρου υπήρξε πάντως σίγουρα μια σεμνή μορφή της πολιτικής ζωής του τόπου του, που διαδράματισε σημαντικό ρόλο σε κρίσιμες καμπές της πρόσφατης κυπριακής δημοκρατίας.

 

Facebook Twitter Google+ Εκτύπωση Στείλτε σε φίλο

1 σχόλιο

  • Ο/Η ΑΧΠ λέει:

    Άγγιξε τον Ηλιο μα κάηκε.

    Λαϊκός άνθρωπος.

    Σύγκρινε τον με τον Σπύρο Κυπριανού γέννημα-θρέμμα του κατεστημένου και έτσι στο απυρόβλητο : “… ο κ. Μαυρομάτης θυμάται κάθε καλοκαίρι όταν από μικρή ηλικία, βρίσκονταν κάθε καλοκαίρι στις Πλάτρες με τον Κυπριανού και έπαιζαν τένις. … Στη συνέχεια βρεθήκαμε μαζί στο ίδιο σπίτι στο Λονδίνο κατά τη διάρκεια των σπουδών μας μαζί με τον Λέλλο Δημητριάδη, Τάσσο Παπαδόπουλο, Μάρκο Σπανό…”

    Και φυσικά καμιά σύγκριση με τα αγράμματα ρεμάλια της ΕΟΚΑ Β’ που μπήκαν τελικά στο Προεδρικό.

    Ο πρώτος (και τελευταίος) υπουργός Παιδείας που δεν εγκρίθηκε από τους τραουλλοπαπάδες ήταν στην κυβέρνηση Χριστόφια. Συμβολισμοί; Ουσία; Δεν ξέρω.

    Αν είχε μόνο λίγη από την ταξική σοφία της μάνας του, που του προφήτεψε “… έκαμαν τα τζαι εν να σου τα φορτώσουν …”, αν εκτιμούσε περισσότερο την δύναμη του Λαού και έδειχνε λιγότερη εμπιστοσύνη στον Ταξικό αντίπαλο ίσως, έστω για λίγο, να έκανε τον Φτωχό να πιστέψει στη δύναμη του και να απαξιώσει τελειωτικά τους ΕΟΚΑΒητατζήδες, τους νεοφιλελεύθερους και τους αστούς τσαρλατάνους που έπαιζαν τένις στις Πλάτρες. Αντίθετα, σήμερα έχουν δρατζιάσει και ο Φτωχός τυφλός και αποχαυνωμένος περιμένει σωτηρία από αυτούς.

    ΑΧΠ

Κάντε ένα σχόλιο: