Η σημασία της Οκτωβριανής Επανάστασης

Η επανάσταση είναι η μεγαλύτερη μέθη της ανθρωπότητας. Αυτός που την γεύτηκε μια φορά δεν ξεχνάει ποτέ τη γεύση της.

Απόσπασμα από το άρθρο του ΓΓ τη ΚΕ του ΚΚΕ για τη σημασία της Οκτωβριανής Επανάστασης, που δημοσιεύεται στο τρέχον τεύχος της Κομμουνιστικής Επιθεώρησης.

Η σημασία της Οκτωβριανής Επανάστασης

Το γεγονός ότι το επαναστατικό περιεχόμενο, οι κατακτήσεις που προήλθαν ως αποτέλεσμα της Οκτωβριανής Επανάστασης σε μια πορεία δεκαετιών αποδυναμώθηκαν κάτω από την επίδραση προσπάθειας επίλυσης υπαρκτών προβλημάτων της σοσιαλιστικής οικοδόμησης σε λάθος κατεύθυνση, όπως συνηθίζουμε να λέμε, ακολουθώντας συνταγές καπιταλισμού, πορεία που χρονικά συμπίπτει με τις αποφάσεις του 20ού Συνεδρίου του ΚΚΣΕ το 1956, δεν αλλάζει, ούτε τροποποιεί την εσωτερική δυναμική της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, πολύ περισσότερο την καθοριστική σημασία της Μεγάλης Οκτωβριανής Επανάστασης του 1917.

Ο σοσιαλισμός δεν άντεξε, στην πρώτη αυτή μεγάλη απόπειρα, στην πάλη με το παλιό, στην πάλη με την Αντίδραση, τόσο στο εσωτερικό του όσο και διεθνώς, με αποτέλεσμα τον εκφυλισμό και την τελική ανατροπή του, που πέρασε στην τελική της φάση με την “περίφημη” περεστρόικα στα μέσα της δεκαετίας του 1980, για να ολοκληρωθεί η αντεπανάσταση και η καπιταλιστική παλινόρθωση στην ΕΣΣΔ και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες της Ευρώπης και της Ασίας στις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Οπωσδήποτε, η ιμπεριαλιστική περικύκλωση του σοσιαλιστικού συστήματος αποτέλεσε ισχυρό ενισχυτή των εσωτερικών προβλημάτων και αντιθέσεων. Οδηγούσε σε αποφάσεις που δυσκόλευαν τη σοσιαλιστική οικοδόμηση. Μια πλευρά, που ελάχιστα έχει αναδειχτεί, είναι το αντικειμενικό γεγονός ότι η κούρσα των εξοπλισμών στην οποία οδηγήθηκαν οι σοσιαλιστικές χώρες, πρώτ’ απ’ όλα η ΕΣΣΔ, στην αντιπαράθεση με την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα, απορροφούσε ένα μεγάλο μέρος από τους οικονομικούς και άλλους πόρους της Σοβιετικής Ένωσης, των άλλων χωρών.

Ταυτόχρονα, η γραμμή της “ειρηνικής συνύπαρξης”, όπως αναπτύχθηκε κυρίως στο 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ και στη συνέχεια, επέτρεψε την καλλιέργεια πολλών ουτοπικών αντιλήψεων ότι είναι δυνατόν ο ιμπεριαλισμός να παραιτηθεί από τον πόλεμο και τα στρατιωτικά μέσα.

Στη διαμόρφωση του παγκόσμιου συσχετισμού δυνάμεων έπαιξαν σοβαρό ρόλο οι εξελίξεις στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα, η διάσπασή του, ζητήματα στρατηγικής του.

Η διάλυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1943, κάτω από τις συγκεκριμένες ιστορικές πολιτικές συνθήκες, σηματοδότησε έτσι κι αλλιώς την απουσία ενός κέντρου επεξεργασίας της επαναστατικής εργατικής στρατηγικής απέναντι στη διεθνή αστική τάξη, το διεθνές καπιταλιστικό σύστημα.

Παρότι την περίοδο κυρίως του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου διαμορφώθηκαν συνθήκες όξυνσης των ταξικών αντιθέσεων, η αντιφασιστική πάλη των λαών οδήγησε στην ανατροπή της αστικής εξουσίας μόνο σε χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, με την καθοριστική συμβολή του Κόκκινου Στρατού. Στην καπιταλιστική Δύση τα Κομμουνιστικά Κόμματα δεν μπόρεσαν να επεξεργαστούν στρατηγική μετατροπής του ιμπεριαλιστικού πολέμου ή του απελευθερωτικού αγώνα σε πάλη για την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας.

Μετά από τη λήξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου φάνηκε η έλλειψη οργανωτικής σύνδεσης των ΚΚ για τη διαμόρφωση αυτοτελούς στρατηγικής απέναντι στην ενιαία στρατηγική του διεθνούς ιμπεριαλισμού. Οι Διεθνείς Διασκέψεις που γίνονταν στη συνέχεια δεν κατόρθωσαν να συμβάλουν στην ιδεολογική ενότητα και στη χάραξη επαναστατικής στρατηγικής.

Το Κόμμα μας διδάσκεται από τις αδυναμίες και τα λάθη του κατά το παρελθόν, όπως είναι η έλλειψη θεωρητικής και πολιτικής ετοιμότητας να κρίνει έγκαιρα την εξέλιξη της αντεπανάστασης στην ΕΣΣΔ.

Θεωρούμε ότι αποτελεί ευθύνη και δικαίωμα του κάθε ΚΚ να μελετά τα θεωρητικά θέματα του σοσιαλισμού, να εκτιμά την πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, ν’ αντλεί διδάγματα για το μέτωπο με τον οπορτουνισμό σε διεθνές επίπεδο, να προετοιμάζει τις κομματικές και γενικότερα τις ταξικές δυνάμεις για την εξήγηση της ταξικής πάλης διεθνώς, την επιστημονική και ταξική εξήγηση των πισωγυρισμάτων στην κοινωνική κίνηση κι εξέλιξη. Με αυτό το διεθνιστικό και κομμουνιστικό πνεύμα προσπαθούμε να παρακολουθούμε και τις σημερινές εξελίξεις σε χώρες όπως η Κίνα το Βιετνάμ, η Κούβα κ.ά.

Η επιστημονική εξήγηση και υπεράσπιση της προσφοράς του σοσιαλισμού στον 20ό αιώνα αποτελεί στοιχείο ενίσχυσης της επαναστατικής στρατηγικής του κομμουνιστικού κινήματος.

Η μελέτη των αντιθέσεων και αντιφάσεων, των υποκειμενικών λαθών της όλης ιστορικής κίνησης είναι διαδικασία ανάπτυξης της θεωρίας του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, από την οποία θα προκύψει ιδεολογική και πολιτική αναζωογόνηση και υπεροχή του κομμουνιστικού κινήματος για νέα έφοδο και οριστική νίκη.

-.-

Είμαστε πεισμένοι ότι  οριστική νίκη γεννιέται και μέσα από αλλεπάλληλες ήττες. Η “ήττα” της Επανάστασης του Οκτώβρη, με την αντεπανάσταση του 1989-1991, μπορεί να γίνει σχολειό για την επόμενη. Κι όπως έγραφε ένας σπουδαίος διανοούμενος (ο Ούγγρος Λάσζλο Γκιούρκο): “Η επανάσταση είναι η μεγαλύτερη μέθη της ανθρωπότητας. Αυτός που την γεύτηκε μια φορά δεν ξεχνάει ποτέ τη γεύση της”.

Μέσα στα κορυφαία καθήκοντά μας σήμερα είναι ν’ αποκατασταθεί στα μάτια των εργαζόμενων η αλήθεια για το σοσιαλισμό του 20ού αιώνα, χωρίς εξιδανικεύσεις, αντικειμενικά και απαλλαγμένη από τις συκοφαντίες της αστικής τάξης, που βασίζονται και στις καταστροφές που έφερε η αντεπανάσταση.

Ο καπιταλισμός μπορεί να είναι ακόμα σήμερα ισχυρός, δεν είναι όμως παντοδύναμος. Οι λαοί είναι δυνατοί όταν αγωνίζονται με σωστή στρατηγική. Ατενίζουμε με αισιοδοξία τον 21ο αιώνα.

Ο 20ός αιώνας άρχισε με τη μεγαλύτερη έφοδο των προλετάριων όλων των εποχών και τέλειωσε με την προσωρινή ήττα τους. Ο 21ος αιώνας θα φέρει νέες εφόδους κι επαναστατικές νίκες, την οριστική και αμετάκλητη αυτή τη φορά ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού.

Το φάντασμα του σοσιαλισμού-κομμουνισμού στοιχειώνει και σήμερα τα ματωμένα όνειρα των αστών, σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης. Ας γίνουμε πιο αποφασιστικά ο μόνιμος εφιάλτης τους.

Δείτε εδώ όλες τις αναρτήσεις του Αφιερώματος της Κατιούσα στην Οχτωβριανή Επανάσταση

Facebook Twitter Google+ Εκτύπωση Στείλτε σε φίλο

2 Σχόλια

  • Η άρνηση του ταξικού περιεχόμενου του σοσιαλιστικού κράτους ήταν “προσπάθεια επίλυσης υπαρκτών προβλημάτων της σοσιαλιστικής οικοδόμησης σε λάθος κατεύθυνση, ακολουθώντας συνταγές καπιταλισμού, πορεία που χρονικά συμπίπτει με τις αποφάσεις του 20ού Συνεδρίου του ΚΚΣΕ το 1956”. Τι θα πει συμπίπτει χρονικά; “Συνέπεσε” ένα συνέδριο με μια αλλαγή πορείας ή την καθόρισε; Ατυχής επιλογή λέξεων.. Θα είχε πραγματικό ενδιαφέρον να μας αναλύσει “επιστημονικά” ο κ. Κουτσούμπας ποια ήταν αυτά τα “υπαρκτά προβλήματα” όταν μετά από έναν καταστροφικό πόλεμο, η ΕΣΣΔ είχε ανακάμψει πλήρως και βρισκόταν σε τροχιά ανάπτυξης, με τον μισό κόσμο κόκκινο, σε λιγότερο από μια δεκαετία. Προβλήματα ασφαλώς και υπήρχαν, αυτό είναι όμως που καθόρισε τη μεταβολή του ΚΚΣΕ, τα προβλήματα; Όλα αυτά βέβαια είναι εκτός θέματος. Ο ΓΓ για μια ακόμη φορά έβγαλε το φίδι απ’ την τρύπα. Η αντεπανάσταση στην ΕΣΣΔ δεν ήταν ζήτημα της ταξικής πάλης αλλά μια “παρανόηση”, ένα “ατύχημα” στην προσπάθεια οικοδόμησης του σοσιαλισμού. Δεν περίμενα τίποτα περισσότερο από ένα κόμμα που θεωρούσε πως ο Γκορμπατσόφ εκσυγχρόνιζε τον σοσιαλισμό, ένα κόμμα που συνειδητοποίησε πως στην Κίνα έχουν καπιταλισμό, το 2009..(!) Το ΚΚΕ βλέπει παντού αστικές και μικροαστικές αντιλήψεις και συμφέροντα, εκτός από τον εαυτό του! Εκεί όλα είναι γενικά και αόριστα “λάθη”.. Πως να κάνεις ύστερα αυτοκριτική; Δε γίνεται να κάνει αυτοκριτική το επιτελείο που γεννήθηκε μέσα από ένα πραξικόπημα, το επιτελείο που τόσο πολύ αλλοτριώθηκε από τις θεωρίες της ηττοπάθειας και της ταξικής συμφιλίωσης, ώσπου κατάντησε να σπιλώνει το όνομα του ΚΚΕ με δυο συγκυβερνήσεις με τα δεξιά, διεφθαρμένα, αστικά κόμματα, εν καιρό ειρήνης! Κι αυτά είναι μόνο λίγα από τα ατοπήματα της τωρινής ηγεσίας. Το ζητούμενο δεν είναι τα επιμέρους, αλλά η στραβή γραμμή που τα γεννάει. Όταν ανατραπεί η γραμμή ίσως να γίνει αυτοκριτική και συζήτηση με εποικοδομητικούς όρους, μέχρι τότε το ΚΚΕ, σαν ενιαίο κόμμα και όχι σαν σύνολο αγωνιστών, θα είναι οπορτουνιστικό, δηλαδή, ηθελημένα ή μη, με την πλευρά των εχθρών.

    • Αν έχετε έτοιμο ένα συμπέρασμα, τότε τόσο το χειρότερο για τη ‘ρεβιζιονιστική’ πραγματικότητα.
      Το συγκεκριμένο κείμενο είναι απλώς ένα απόσπασμα ενός άρθρου. Ακόμα και σε αυτό το απόσπασμα βέβαια αναφέρει ως σημαντικό παράγοντα την ιμπεριαλιστική περικύκλωση και την κούρσα των εξοπλισμών, στις οποίες οδηγήθηκαν παρά τη θέλησή τους οι σοσιαλιστικές χώρες, αλλά αυτό δε φαίνεται να απασχολεί όσους δεν ασχολούνται με ‘λεπτομέρειες’ και γεγονότα. Στο ίδιο απόσπασμα γίνεται λόγος για προβλήματα στρατηγικής στο διεθνές ΚΚ που υπήρχαν ήδη πριν από το 20ό Συνέδριο, για αντιφάσεις (κι όχι για προδοσία κι άλλες παρόμοιες απλοϊκές ερμηνείες) κτλ, αλλά είπαμε, ‘ψιλά γράμματα’.

      Όσο για το ΚΚΕ έχει ολοκληρωμένη επεξεργασία για τα υπαρκτά προβλήματα και τις λανθασμένες συνταγές με τις οποίες επιχειρήθηκε να λυθούν. Και προφανώς προχωρά σε ουσιαστική και προπαντός έμπρακτη αυτοκριτική για αντιφάσεις και πιθανά ολισθήματα του παρελθόντος. Αλλά δυστυχώς ο αντικομμουνισμός τυφλώνει και δεν αφήνει κάποιους να δούνε τα στοιχειώδη. Δε μας ενδιαφέρει όμως να τον φιλοξενήσουμε στις στήλες της Κατιούσα. Για αυτό μην κάνετε τον κόπο να μας στείλετε άλλα σχόλια, στο ίδιο μήκος κύματος.

Κάντε ένα σχόλιο: